«Η επίθεση στην Ουκρανία απομονώνει τον Πούτιν σε όλα τα μέτωπα»

«Η επίθεση στην Ουκρανία απομονώνει τον Πούτιν σε όλα τα μέτωπα: στον ΟΗΕ καθώς και στην Ευρώπη, ενώ ακόμη και το Καζακστάν, στενός σύμμαχος της Μόσχας, αρνείται να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία. Τα ίδια συμβαίνουν και στο εσωτερικό της Ρωσίας. Είδαμε όλοι τις σκηνές στο Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας και πώς ο Πούτιν απέρριψε τις προσπάθειες, ακόμη και από άτομα πολύ κοντά του, να τον πείσουν να δώσει άλλη μια ευκαιρία στη διαπραγμάτευση. Ο Πούτιν κάνει το ίδιο λάθος που έκανε η Σοβιετική Ενωση πριν από 40 χρόνια: μια πολεμική προσπάθεια που είναι δυσανάλογη με την οικονομική πραγματικότητα της χώρας του. Σήμερα μπορεί να βάλει φωτιά στην Ουκρανία, αλλά στο τέλος δεν νομίζω ότι θα βγει νικητής».

Συγγραφέας πολλών δοκιμίων, ξεκινώντας από το περίφημο «Ανοδος και πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων», στο οποίο από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 είχε προβλέψει την πτώση της ΕΣΣΔ, ο ιστορικός Πολ Κένεντι σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera», δηλώνει πεπεισμένος ότι η Κίνα δεν θα καταλάβει βίαια την Ταϊβάν προς το παρόν και τονίζει ότι ανησυχεί πολύ για την Ευρώπη.

«Ο Πούτιν μάς φαίνεται ισχυρός γιατί έχει ξοδέψει το 70% του προϋπολογισμού της χώρας του για την κατασκευή νέων πυραύλων, πλοίων και αεροπλάνων. Ομως η ρωσική οικονομία έχει πολύ εύθραυστα θεμέλια. Οι επιπτώσεις όσων αποφασιστούν θα φανούν τους επόμενους μήνες. Με την εισβολή σε μια κυρίαρχη χώρα δίνει στην πραγματικότητα νέο σθένος στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ: τους κάνει να αναζωογονηθούν».

Κάποιος σαν τον Πούτιν κάνει λάθος υπολογισμούς; «Αλλαξε. Γνωρίζαμε έναν αυταρχικό αλλά και πραγματιστή ηγέτη. Βάναυσος ίσως, αλλά με μεγάλες ικανότητες πολιτικής ανάλυσης: ένας Βίσμαρκ. Σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε μόνο έναν δογματικό ηγέτη, ολοένα και πιο εμμονικό με το ουκρανικό ζήτημα, ο οποίος αισθάνεται προδομένος από τη Δύση. Υπάρχουν και άλλα: κοιτάξτε την απόσταση που θέτει μεταξύ του εαυτού του και των άλλων όταν δέχεται ηγέτες ή συγκεντρώνει τους υπουργούς του. Ενώ καταθέτει ένα στεφάνι με λουλούδια, φαίνεται σε έκσταση και κρατά τους πάντες μακριά: περισσότερο από τον Βίσμαρκ μοιάζει πια με τον Μεγάλο Δικτάτορα της ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν του 1940».

Πιστεύει ακόμα ότι η Κίνα δεν θα επιτεθεί στην Ταϊβάν; Δεν θα μπορούσε το Πεκίνο να εκμεταλλευτεί την ουκρανική κρίση για να αλλάξει περαιτέρω τις παγκόσμιες ισορροπίες; «Δεν το πιστεύω. Ο Σι Τζινπίνγκ δεν βιάζεται όπως ο Πούτιν: ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του, είναι πιο προσεκτικός σε θέματα που αφορούν το γόητρο της Κίνας, δεν θέλει να έρθει σε ρήξη με τη Δύση. Δεν νομίζω ότι η Κίνα θέλει να κάνει αυτή την κρίση ακόμη πιο εκρηκτική».

Απειλούν τη Γερμανία; Η ιστορικός Αν Απλμπομ φοβάται ότι ο Πούτιν θέλει να απειλήσει ακόμα και τη Γερμανία: υπενθυμίζει ότι πριν από μερικά χρόνια ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ ισχυρίστηκε κατά τη διάρκεια διεθνούς διάσκεψης ότι η επανένωση της Γερμανίας έγινε παράνομα. «Για τον Πούτιν, η Γερμανία είναι στην πραγματικότητα μια ανοιχτή πληγή όπως η διάλυση της ΕΣΣΔ: όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, αυτός, ένας νεαρός αξιωματικός της KGB στη Δρέσδη, ξαφνικά έμεινε απροστάτευτος, έκαψε απόρρητα έγγραφα και κατέφυγε στη Μόσχα. Μια ταπείνωση που ακόμα καίει. Ομως η επανένωση της Γερμανίας επικυρώθηκε δύο φορές από τη Μόσχα: το 1989 και στη συνέχεια το 1991, όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση. Είναι μια άλλη εμμονή και, ως εκ τούτου, είναι επικίνδυνη, αλλά δεν νομίζω ότι ο Πούτιν έχει τα στρατιωτικά μέσα για να προχωρήσει πολύ πέρα από την Ουκρανία. Θα μπορούσε να τον δελεάσει μια αναμέτρηση σε μικρά κράτη, όπως οι Δημοκρατίες της Βαλτικής. Θα ήταν μια τρελή κίνηση, με καταστροφικές συνέπειες για όλους».