Η δύναμη της Ευρώπης

Ο πόλεμος δεν είναι το φόρτε της Ευρώπης, δεν τον επιδιώκει. Τα έθνη της έζησαν δύο πολύνεκρους πολέμους στα εδάφη της κατά τον εικοστό αιώνα και δεν θα ήθελαν να ξαναζήσουν. Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα ευρωπαϊκά έθνη συντάχθηκαν κάτω από το όραμα μερικών οραματιστών της πολιτικής για μια υπερεθνική οντότητα που θα επενδύει στην ειρήνη και όχι στις πολεμικές συγκρούσεις. Κάπως έτσι άρχισε η ωραία περιπέτεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μιας ομοσπονδίας κρατών με ανοιχτά εσωτερικά σύνορα, που επενδύουν στη γνώση, στην καινοτομία, στην πρόοδο – όπου ανήκει και η Ελλάδα.

Η Ευρώπη είναι ένα γοητευτικό πείραμα ειρήνης και δημοκρατίας. Σε κρίσεις όπως αυτές με το ουκρανικό ακούω συχνά ειρωνείες για τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της ζωής μας, για τον καταναλωτισμό μας, για την καλοπέραση. Μα όλα αυτά που είναι ο δείκτης του πολιτισμού μας τα κατακτήσαμε. Επενδύσαμε στη γνώση και κατακτήσαμε την πρόοδο, επενδύσαμε στην πρόοδο και νεμόμαστε τα αγαθά της. Η Ευρώπη ουδέποτε άλλοτε ήταν ήπειρος σε τόσο μεγάλο ποσοστό ασφάλειας και ευημερίας, για τόσο πολλούς ανθρώπους. Μάλιστα, παρά την γκρίνια διαφόρων για τις κοινωνικές ανισότητες, ακόμα και οι φτωχοί της Ευρώπης κατά το μάλλον έχουν τα βασικά μιας καλής ζωής: ζεστό σπίτι, τροφή, διασκέδαση, σύστημα υγείας, κοινωνική αποδοχή – και πάντα υπάρχουν σοβαρές υπηρεσίες πρόνοιας.

Μας έχει όμως κάνει η ευημερία μαλθακούς; Ετσι διατείνονται ορισμένοι που παρεξηγούν τη διάθεσή μας για καταλλαγή, θεωρώντας την υποχώρηση και υποταγή. Κάπως έτσι παρουσιάστηκε η Ευρώπη όταν άρχισε η επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία: ότι δεν ξέρει να κάνει πόλεμο κι ότι, ψοφοδεής και ανίσχυρη, απλώς οχυρώνεται στα κεκτημένα της.

Οσοι όμως εκτιμούσαν ότι αυτό είναι η Ευρώπη, ανάμεσά τους κατά τα φαινόμενα και ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν, διαψεύστηκαν πανηγυρικά. Η Ευρώπη σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έδειξε τι πραγματικά σημαίνει δύναμη στους σημερινούς συσχετισμούς.

Τι είπε η Ευρώπη στον πρόεδρο Πούτιν; Οτι η πίστη στη διεθνή νομιμότητα δεν είναι αδυναμία, ότι αυτή η πίστη είναι η δύναμή μας. Και τι έκανε; Απέβαλε τη Ρωσία από την επικράτειά της: από την οικονομία, από τα εδάφη της, από τους θεσμούς του πολιτισμού και του αθλητισμού της. Απέβαλε τη Ρωσία από τον κόσμο στον οποίο δεν θέλει να ανήκει. Επίσης, βοηθάει οικονομικά, υγειονομικά και εξοπλίζει τη χώρα που ο Πούτιν επιδιώκει να κατακτήσει. Εξάλλου, η υποδοχή των προσφύγων που αναζητούν ασφάλεια στα ευρωπαϊκά εδάφη δείχνει ότι η ευρωπαϊκή κοινωνία είναι κοινωνία αλληλεγγύης.

Η κοινή στάση και ο συντονισμός απέναντι στην απειλή για τη δημοκρατία και την ειρήνη που αποτελεί ο Πούτιν οδηγεί την Ευρώπη σε κάτι που εκκρεμούσε για καιρό: στην επιτάχυνση της στρατιωτικής χειραφέτησής της. Η απόφαση της Γερμανίας να εγκαταλείψει το μεταπολεμικό στάτους και να εξοπλιστεί και η δρομολόγηση μιας προοπτικής απόκτησης ενιαίας ευρωπαϊκής άμυνας, σε συνεργασία και σε σύμπραξη με το ΝΑΤΟ, είναι ιστορική. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση επιταχύνεται σε μια κρίση. Ενας εχθρός της δημοκρατίας βοηθάει την Ευρώπη να καλύψει τα κενά ισχύος της και να προχωρήσει στην ενοποίησή της.

Να γίνει πιο δυνατή. Ευχαριστούμε για το κέντρισμα.