Βαλίεβα: θύτης ή θύμα;

Η αυλαία των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων έπεσε πριν από περίπου μία εβδομάδα και μολονότι στην Ελλάδα η πλειονότητα δεν τους αντιμετωπίζει με την ίδια ζέση σε σύγκριση με τους θερινούς, αυτή τη φορά τα πάντα άλλαξαν: ένα κορίτσι-θαύμα, μια αθλήτρια μόλις 15 ετών, ένα φαινόμενο στον πάγο, φούντωσε τη φλόγα του ενδιαφέροντος και το παγκόσμιο κοινό έστρεψε στο Πεκίνο το βλέμμα του. Ωστόσο, μέρες μετά και ενώ τα δάκρυα της Καμίλα Βαλίεβα ακόμη δεν έχουν στεγνώσει, το ερώτημα αναδύεται μονομιάς στην επιφάνεια: η ρωσίδα πρωταγωνίστρια των αγώνων είναι ο θύτης ή μήπως έχουμε μπροστά μας ακόμη ένα θύμα; Ενα απολωλός πρόβατο;

Οι θεατές την αποθέωσαν. Ακόμη και όταν γλίστρησε και έπεσε, όχι μία αλλά τέσσερις φορές κατά τη διάρκεια του (ατομικού) προγράμματος στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Το κλάμα όμως αυτή τη φορά δεν ήταν λυτρωτικό όπως στον πρώτο της αγώνα όταν και το standing ovation που ακολούθησε ήταν λες και είχαμε απονομή χρυσού μεταλλίου που τόσο άξιζε η Βαλίεβα και τελικά δεν ήρθε. Οταν έπεσε και δεν μπήκε στην πρώτη τριάδα, το δάκρυ είχε τη γεύση του πόνου. Και μέσα του ένα αδιόρατο «γιατί». Δάκρυ βαρύ κι ασήκωτο. Οπως το φορτίο που κλήθηκε να σηκώσει η Καμίλα στο διάστημα που μεσολάβησε από την ανακοίνωση πως βρέθηκε θετική σε απαγορευμένη ουσία μέχρι την απόφαση του CAS που της επέτρεψε να συνεχίσει τις προσπάθειές της στους Ολυμπιακούς. Ο κόσμος ο ερωτευμένος με τον αθλητισμό, πάντα αναζητά νέα είδωλα. Φρέσκα πρόσωπα. Το έκανε και το 1976 όταν στη φατσούλα της επίσης ανήλικης (μόλις 14 ετών!) Νάντιας Κομανέτσι και στα 10άρια που κατέκτησε στο Μόντρεαλ είδε μια εκθαμβωτική γυμνάστρια. Αργότερα μαθεύτηκαν οι σκληροί μέθοδοι προπόνησης. Με την Καμίλα Βαλίεβα τα πράγματα μοιάζουν διαφορετικά. Στα 15 της είναι αντιμέτωπη με την αμφισβήτηση, τον πλέον σκληρό αντίπαλο. Στον πάγο πρέπει να ισορροπεί αλλά με όσους βρέθηκαν απέναντί της τι μπορεί να κάνει; Ο διεθνής Τύπος από την αποθέωση μέσα σε σχεδόν ένα 24ωρο πήγε στην κατακραυγή. Συμβαίνει. Και θα συμβαίνει. Η πατρίδα της Βαλίεβα, η Ρωσία, με την όλη τακτική και το παρελθόν, δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Προφανώς και οι χορηγοί κινούνται στο ίδιο μοτίβο. Ζητούν πάντα κάπου να επενδύσουν και τούτη τη στιγμή η όλη τους επιχείρηση δείχνει μετέωρη. Είναι το μετέωρο βήμα της Βαλίεβα. Το μετέωρο και αδηφάγο βήμα του πρωταθλητισμού. Το σκληρό πρόσωπο. Που δείχνει τα δόντια του, τσακίζει την ψυχολογία παιδιών που ίσως και χωρίς να φταίνε είναι στο μέσον μιας δίνης και αδυνατούν να ξεφύγουν. Είναι τα παιδιά με τα όνειρα και με ένα λάθος βλέπουν ότι τα πάντα γκρεμίζονται.