Το μήνυμα του Σπανούλη και η κίνηση προς τους προέδρους

Ο τελικός Κυπέλλου στο Ηράκλειο έχει τελειώσει πριν από λίγο και ο Γιώργος Πρίντεζης μετά την απονομή και το μικρό γλέντι στα αποδυτήρια πιάνει το κινητό του. Ενα από τα πρώτα μηνύματα είναι αυτό του τέως αρχηγού και ουσιαστικά αδελφού του, Βασίλη Σπανούλη.

«Ναι, φυσικά και έλαβα αμέσως μετά τον αγώνα μήνυμα από τον Βασίλη. Μου έγραψε: “Συγχαρητήρια, φίλε μου, πάντα επιτυχίες να έχεις”» λέει στα «ΝΕΑ» χαρούμενος ο Γιώργος Πρίντεζης που αυτά τα χρόνια που συνυπήρξαν με τον Kill Bill στον Ολυμπιακό δημιούργησαν ακόμα πιο στενούς δεσμούς φιλίας (καθώς γνωρίζονταν ήδη από την εθνική ομάδα).

Ο Πρίντεζης με το που ήρθε ο Σπανούλης στους Ερυθρόλευκους, το καλοκαίρι του 2010, έκανε ένα βήμα πίσω και του παραχώρησε από μόνος του την αρχηγία, δεν τη διεκδίκησε καν, και αυτό ο V-Span το εκτίμησε ιδιαίτερα.

Εκείνο το καλάθι…
Μαζί συνέθεσαν ένα εξαιρετικό δίδυμο, από τα καλύτερα στην Ευρώπη, και είχαν την απόλυτη συνεργασία δημιουργώντας και την κορυφαία – ίσως – φάση στην ιστορία της Ευρωλίγκας.

Στον τελικό της Κωνσταντινούπολης το 2012, στη μεγαλύτερη ανατροπή (από -19) που έχει γίνει ποτέ σε τελικό της διοργάνωσης, ο Βασίλης τράβηξε όλη την ΤΣΣΚΑ πάνω του, πάσαρε στον Γιώργο και αυτός με το περίφημο στα 0,7 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του τελικού έγραψε το έπος της Πόλης με τη νίκη 62-61 στην πιο επική Ευρωλίγκα στην ιστορία των Ερυθρολεύκων.

Στο κλειστό «Δύο Αοράκια» στο Ηράκλειο μόλις σήκωσε το κύπελλο εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε αυθόρμητα και τον Βασίλη Σπανούλη και στις δηλώσεις του μετά το παραδέχθηκε:

«Ναι, τον σκέφτηκα, γιατί είμαι παραδοσιακά συναισθηματικός τύπος. Σίγουρα μας λείπει ο Βασίλης, το έχω ξαναπεί, αλλά αύριο-μεθαύριο θα έρθει και η δική μας σειρά. Το βασικό είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι πάνω από πρόσωπα και θα συνεχίσει να κατακτά τίτλους και χωρίς εμάς, εννοείται αυτό».

Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ένας παίκτης που έχει την καθολική αποδοχή όλων των φιλάθλων τόσο ως παίκτης όσο και ως άνθρωπος και τον χειροκροτούν σε όλα τα γήπεδα, ακόμα και στο ΟΑΚΑ, οι φίλοι του Παναθηναϊκού.

Αυτό το έχει κερδίσει ο Γιώργος μέσα από μια ξεχωριστή πορεία όλα αυτά τα χρόνια που δεν έκρυψε ποτέ ότι η ομάδα της καρδιάς του είναι ο Ολυμπιακός.

Από πιτσιρικάς 15 χρονών, όταν… ψαρωμένος έδειχνε τη φανέλα με το νούμερο 19 στην παρουσίαση των νέων παικτών της ομάδας το 2000, όντας δίπλα στον μύθο της εποχής, τον Ντέιβιντ Ρίβερς.

Αργότερα θυσίασε (αρκετά) χρήματα από το συμβόλαιό του στη Μάλαγα για να επιστρέψει στο αγαπημένο του λιμάνι. Ποτέ όμως δεν πούλησε ολυμπιακοφροσύνη. Ηταν (και είναι) πάντα συναισθηματικός και ειλικρινής, ακόμα και στο περίφημο «ηχητικό» η δική του φωνή ενημέρωνε τους συμπαίκτες του για τις κινήσεις του σε εκείνη τη δύσκολη καμπή της ομάδας.

Εκτίμηση
Ωστόσο ποτέ δεν χάλασε τις σχέσεις του με τους αδελφούς Αγγελόπουλους και έχαιρε πάντα μεγάλης εκτίμησης, γιατί ήταν ο εαυτός του, ό,τι ένιωθε το έπραττε και το έλεγε, και το ίδιο κάνει τώρα στα τελευταία αγωνιστικά του χρόνια.

Δεν ξέρουμε εάν στην περίπτωση που ο Ολυμπιακός καταφέρει να πάρει το Πρωτάθλημα σκεφθεί πιο έντονα την αποχώρησή του στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου.

Στο απρόβλεπτο που έχει (και) ο αθλητισμός, όπως και η ζωή, ποτέ δεν ξέρεις γιατί και η τεράστια καριέρα του Βασίλη Σπανούλη τελείωσε αγωνιστικά σε ένα αδιάφορο βαθμολογικά (κεκλεισμένων των θυρών ουσιαστικά λόγω κορωνοϊού) παιχνίδι με τη Χίμκι στο ΣΕΦ.

Στο μικρό γλέντι σε μια κρητική γωνιά μετά το Κύπελλο ο Γιώργος έδειξε και το ταλέντο του στο τραγούδι και συνόδεψε με παλαμάκια – όπως και οι συμπαίκτες του – τον Παπανικολάου στο ζεϊμπέκικο.

Μαζί
Την ώρα της απονομής, γύρισε και πρόταξε το κύπελλο προς τους αδελφούς Αγγελόπουλους (όπως είχε κάνει και ο Παπαλουκάς το 2010) για να το σηκώσουν μαζί. Ηταν μια αναγνώριση στην προσπάθεια που έχουν κάνει αυτοί οι άνθρωποι τόσα χρόνια και στα όσα πέρασαν.

Τον ρωτήσαμε για αυτή την κίνηση, αλλά ήταν ξεκάθαρος: «Γιάννη, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι για αυτό. Ηταν κάτι δικό μου και δικό τους που ήθελα να το κάνω».

Αυτός είναι ο Γιώργος Πρίντεζης, ο αυθεντικός, ένα παιδί της Θάλασσας και του νησιού που έδεσε στο λιμάνι του και (συνεχίζει να) μεγαλουργεί.