Συναγερμός στο Αιγαίο

Συναγερμός στο Αιγαίο

Δεν θα υποκύψω στον πειρασμό του… «δεξιότερα Κουροπάτκιν», όπως έκαναν προ 120 ετών οι Ελληνάρες, θα πω μόνο ότι ελπίζω πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ανοιχτά μάτια και αφτιά αυτές τις δύσκολες ώρες για την Ευρώπη και τον κόσμο. Διότι καλά είναι τα ΚΥΣΕΑ που συγκαλεί ο πρόεδρος Κυριάκος για την ενεργειακή κρίση (όπως το χθεσινό, ας πούμε, και το προ ημερών), αλλά εκείνο που προέχει τώρα είναι να έχουμε τον νου μας μήπως και ο αναθεωρητισμός του Πούτιν στην πράξη βρει τίποτε μιμητές στη γειτονιά μας. Διότι και χθες, ενώ μαινόταν ο πόλεμος στην Ουκρανία, τουρκικά μαχητικά παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο, πραγματοποιώντας υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά στο Αιγαίο. Τον νου μας λοιπόν μήπως οι απέναντι δουν την εισβολή στην Ουκρανία ως ευκαιρία να επιχειρήσουν τίποτε περίεργα στο Αιγαίο…

Για να μαθαίνουν δε οι νεότεροι, ενημερωτικά αναφέρω ότι το… «δεξιότερα Κουροπάτκιν» αποτέλεσε πρωτοσέλιδο εφημερίδας στη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου το 1905 και αφορούσε… συμβουλή προς τον αρχιστράτηγο των ρωσικών στρατευμάτων στην Κίνα, ενόψει μιας κρίσιμης μάχης που θα έδινε στα εδάφη της Κίνας με τις ιαπωνικές στρατιωτικές δυνάμεις. Ο τίτλος, που είναι πλέον συνώνυμος της… καφενειακής «καυλάντας» (παράγωγο του ρήματος… «καυλαντίζω»), προέκυψε από τις συζητήσεις απόστρατων καφενόβιων της εποχής, οι οποίοι ανέλυαν ως… ειδήμονες τις τακτικές των στρατευμάτων που συγκρούονταν στη μακρινή Κίνα, σε μια εποχή που η πληροφόρηση στην Αθήνα για τα τεκταινόμενα έφτανε με καθυστέρηση πολλών ημερών…

Πρόκληση από Λαβρόφ

Για να ξέρουμε τι λέμε και να μην παγιδεύονται μερικοί μερικοί στις ανοησίες περί του «ξανθού γένους» που είναι «ομόδοξο» και φιλελληνικό, ιδού τι είπε ο Σεργκέι Λαβρόφ, κατά τη συνεδρίαση του ρωσικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, την περασμένη Δευτέρα, υπό τον Πούτιν, κατά την οποία και αποφασίστηκε, όπως φαίνεται, η βάρβαρη εισβολή στην Ουκρανία:

«Η μόνη σύγκρουση όπου το ένα από τα μέρη αρνείται να μιλήσει με το άλλο, και αυτό υποστηρίζεται πλήρως από τη Δύση, είναι η σύγκρουση στην Ανατολική Ουκρανία. Πάρτε την Κύπρο: Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, υπάρχει διαπραγματευτική διαδικασία, μεσολαβούν τα Ηνωμένα Εθνη. Πάρτε ακόμη και το Μάλι, όπου οι Γάλλοι έχουν τώρα προβλήματα, η κυβέρνηση μιλάει με τους αντάρτες. Το ίδιο ισχύει και στην Αιθιοπία. Βελιγράδι – Πρίστινα, υπάρχει διάλογος υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και όλοι προσπαθούν να βοηθήσουν»!!

Το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων είναι κατά τον Λαβρόφ – και προφανώς και κατά την υπόλοιπη ρωσική ηγεσία – «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Ο τύπος δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα. Δεν πρόσθεσε ας πούμε ούτε ένα «αυτοαποκαλούμενη» μπροστά από την τουρκοκυπριακή μειονότητα, ούτε ένα ψευδοκράτος της ΤΔΒΚ, κ.λπ. Τίποτε απολύτως.

Ευτυχώς που τρεις ημέρες νωρίτερα, είχε συναντηθεί στη Μόσχα με τον δικό μας υπουργό Εξωτερικών, τον αεικίνητο Δένδια, που τάχα μου είχε (όπως έγραψε ο ίδιος ) «μια παραγωγική συζήτηση (με τον κ. Λαβρόφ) για την προώθηση των διμερών σχέσεων στο πλαίσιο των ιστορικών δεσμών Ελλάδας – Ρωσίας, την ασφάλεια στην Ευρώπη και την κατάσταση σε Ανατολική Ευρώπη και Ανατολική Μεσόγειο»! Τρέμω στη σκέψη, πριν αναφωνήσω «σωθήκαμε», ότι δεν θα ήταν και… «παραγωγική»…

Οι προδοσίες του Μόσκοβου

Και επειδή με έχει πιάσει το «πατριωτικό», δεν μπορώ να μη θυμηθώ πόσες και πόσες φορές βρέθηκε αυτός ο λαός προδομένος από το «ξανθό γένος» – αιώνες τώρα. Από την εποχή της Τουρκοκρατίας, αυτή η ιστορία των σχέσεών μας με τη Ρωσία είναι μια ατέλειωτη σειρά προδοσιών και ύπουλων ενεργειών εις βάρος των Ελλήνων.

Από τα Ορλωφικά του 1770 όταν οι Ρώσοι υποκίνησαν επαναστατικό κίνημα στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα και μετά παράτησαν τους Ελληνες στο έλεος των ορδών του σουλτάνου, που τους κατέσφαξε, ως τον Εμφύλιο που διέλυσε τη χώρα, και που τις συνέπειές του τις πληρώνουμε ακόμη, η Ρωσία μόνο στα λόγια στάθηκε στο πλευρό των Ελλήνων.

Ακόμα τούτη τὴν ἄνοιξη/ραγιάδες, ραγιάδες,

τοῦτο τὸ καλοκαῖρι,/ὅσο νὰ ῾ρθεῖ ὁ Μόσκοβος,

ραγιάδες, ραγιάδες/νὰ φέρει τὸ σεφέρι

Μοριά και Ρούμελη…

τραγουδούσαν με προσμονή οι καταπιεσμένοι πρόγονοί μας στην Τουρκοκρατία, αλλά ο… Μόσκοβος είχε άλλες προτεραιότητες και άλλες βλέψεις. Και δεν ανοίγω καν θέμα Εμφυλίου για το τι έκαναν προκειμένου να σύρουν τη χώρα στο άρμα της Σοβιετίας. Οχι πως φοβάμαι μήπως ο Μήτσος ο Κουτσούμπας με βρίσει κι εμένα σαν τον καθηγητή Σεργκέι Ρατσένκο που αποκάλυψε το πώς η Σοβιετική Ενωση βοηθούσε το εξεγερμένο ΚΚΕ να καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα, αλλά βαριέμαι πραγματικά. Γιατί είναι τόσο κρίσιμη η κατάσταση μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, που αυτά δεν έχουν κανένα νόημα. Μιλάνε τα γεγονότα.

Απορία

Επανέρχομαι στα του ΚΥΣΕΑ για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την εξ αυτής προκληθείσα ενεργειακή κρίση, η οποία πλήττει ολόκληρο τον κόσμο πλέον. Σε χώρες όπου λειτουργεί η πληροφόρηση, η ανάλυση, η πρόβλεψη, η μέριμνα και από αιώνων η λαϊκή σοφία επιτάσσει «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν (να) μαγειρεύουν», συσκέψεις αυτού του χαρακτήρα, και μάλιστα επείγουσες, δεν έχουν κανέναν νόημα. Ούτε σκοπό. Διότι σε αυτές τις χώρες, προφανώς από τις πληροφορίες και τις αναλύσεις, προέκυπτε ότι η Ρωσία θα εισβάλει στην Ουκρανία. Και ότι ως συνέπεια αυτού, θα προκληθεί ενεργειακή κρίση. Αρα και σε προμήθειες καυσίμων προέβησαν και αποθέματα φυσικού αερίου δημιούργησαν. Εμείς κάνουμε συσκέψεις.

Επίσης, κάποιος πρέπει να εξηγήσει στους πολίτες, αν όχι τώρα, κάποια στιγμή, το γιατί η χώρα αύξησε κατά 25% την εξάρτηση της παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από το φυσικό αέριο και μάλιστα εν μέσω κρίσης. Τι ήταν αυτό δηλαδή που έκανε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε μια τέτοια επιλογή, η οποία αποτυπώνεται ήδη στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος των πολιτών…

Σήμερα, ας πούμε, η τιμή της Μεγαβατώρας αναμένεται να ανέβει στα 235 ευρώ, αυξημένη, λόγω του πολέμου, κατά 34%. Λοιπόν;

Ποια εισβολή;

Και με όλο αυτό, που γίνεται στην Ουκρανία, να ‘σου και πετιέται από τη γωνία κι ο εξυπνάκιας ο Ελληνάρας, που έχει άποψη για όλα (το «δεξιότερα Κουροπάτκιν» που λέγαμε) ή γιατί κάποιος τον τραβάει από μανίκι. Κατά τον φίλο μου, το πάλαι, πριν αναμειχθεί με την πολιτική, Κώστα Αρβανίτη, αυτή την ώρα στην Ουκρανία δεν έχουμε μια καθαρή εισβολή ενός μεγάλου κράτους σε μια αδύναμη χώρα, δεν έχουμε κατάληψη εδαφών και παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους, έχουμε, τι λέτε; Σύγκρουση δύο ιμπεριαλισμών, με θύματα λαούς!!!

Θύματα λαούς έχουμε, συμφωνώ, άλλα τον δεύτερο ιμπεριαλιστή δεν βλέπω. Τον βλέπει όμως ο Κωστάκης στο πρόσωπο της Ουκρανίας, και αυτό αρκεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο «Λεγάμενος», συμφωνούν άραγε με την τοποθέτηση του ευρωβουλευτή τους ή θα πρέπει – πάλι! – ο αντιπρόεδρος Παπαδημούλης να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά υποβάλλοντας ερώτηση στην Κομισιόν; Ηρεμα ρωτάω…