Δύο ηγέτες που προκαλούν απορίες…

Το ματς ανάμεσα στην Ατλέτικο Μαρδίτης και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που θα δούμε απόψε στο MΕGA (22:00) είναι ένα κλασικό παιχνίδι του Τσάμπιονς Λιγκ διότι στο γήπεδο υπάρχουν δυο τύποι με προσωπικότητα τεράστια, που όμως μετά από χρόνια καριέρας έχουν να αντιμετωπίσουν μια κάποια αμφισβήτηση για το πόσο πια μπορούν να κάνουν τη διαφορά: αναφέρομαι στον Κριστιάνο Ρονάλντο, κανονιέρη της αγγλικής ομάδας και τον Ντιέγκο Σιμεόνε, προπονητή των Μαδριλένων.

Παράξενη

Ο πορτογάλος σταρ διανύει την πιο παράξενη σεζόν της ζωής του. Επιστρέφοντας στο Μάντσεστερ σκόραρε στην αρχή κατά ρυπάς δημιουργώντας την εντύπωση πως όχι μόνο θα κάνει τη διαφορά, αλλά θα γίνει και ένα είδος βαρόμετρου της ομάδας του. Ετσι κι έγινε: όταν τα θαύματα του Κριστιάνο σταμάτησαν, σταμάτησαν και οι νίκες της Γιουνάιτεντ. Και παρά την αλλαγή του προπονητή οι κάποτε Μπέμπηδες δεν μπόρεσαν να βρουν στο αγγλικό πρωτάθλημα το σερί των νικών που ήταν απαραίτητο για να μείνουν κοντά στους πρωτοπόρους: ας μην ξεχνάμε ότι έχουν να ανταγωνιστούν τη Μάντσεστερ Σίτι και τη Λίβερπουλ που έχουν επιθέσεις που έχουν πετύχει ήδη 100 γκολ μέσα στη σεζόν στις διοργανώσεις που παίρνουν μέρος!

Καθοριστικά

Για τον Κριστιάνο ήταν πιο εύκολο να κάνει εντυπωσιακά πράγματα στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου τα ματς ήταν λιγότερα και τα γκολ του περισσότερο καθοριστικά. Δυο δικά του τέτοια, στα ματς του ομίλου με τη γνωστή μας Αταλάντα, έδωσαν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τη μοναδική χαρά που γνώρισε φέτος: η αγγλική ομάδα προκρίθηκε στους «16» της διοργάνωσης και ως πρώτη από τον δύσκολο όμιλό της. Ποιο είναι το πρόβλημα; Οτι ο Πορτογάλος αντιμετωπίζει το Τσάμπιονς Λιγκ κομμάτι ως προσωπικό παλκοσένικο: σου δίνει την εντύπωση πως αν σκοράρει έχει κάνει τη δουλειά του και δεν τον αφορά και ιδιαίτερα τι θα συμβεί με την ομάδα του! Αυτό είναι καλό για τον τηλεθεατή, γιατί ο Κριστιάνο είναι ένας μαγνήτης που τραβά βλέμματα (πόσο μάλλον όταν προσπαθεί ως αρτίστας να κάνει το κομμάτι του…) αλλά δεν είναι καλό για την ομάδα. Διότι ακόμα κι ο σούπερ Ρονάλντο δεν μπορεί να αποτελεί κάτι σαν ιδιαίτερο κεφάλαιο. Δεν γίνεται η προσωπική αντζέντα ενός ποδοσφαιριστή (δηλαδή τα ρεκόρ του, τα γκολ του, τα συμβόλαιά του και τα χορηγικά του προγράμματα) να είναι σημαντικότερα από τις νίκες της ομάδας.

Μοναξιά

Ο Ρονάλντο έχει καταλάβει πως ειδικά αν δεν σκοράρει, η απόδοσή του (και η μοναξιά του…) γίνεται θέμα συζήτησης κι έχει αρχίσει να διαδίδει ότι θα φύγει του χρόνου για άλλες πολιτείες: υποτίθεται ότι συζητά με την Παρί και τη Ρόμα. Ωστόσο επειδή είναι ο μεγαλύτερος εγωιστής που έχει εμφανιστεί στα γήπεδα είναι αδύνατο να μη φαντασιώνεται πως θα φύγει από το Μάντσεστερ θριαμβευτής. Η ερώτηση φυσικά δεν είναι αν στο Τσάμπιονς Λιγκ μπορεί να κάνει τη διαφορά σε ένα ματς (το έχει ήδη κάνει και φέτος) αλλά αν μπορεί να το κερδίσει ή τουλάχιστον να το αναστατώσει. Η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι ένας αντίπαλος που προσφέρεται για να δείξει ότι ο χρόνος δεν τον άγγιξε: της έχει κάνει τεράστιες ζημιές στο Τσάμπιονς Λιγκ όχι μόνο με τη Ρεάλ Μαδρίτης σε δυο τελικούς, αλλά και με τη Γιουβέντους, με την οποία μεγαλεία στη συγκεκριμένη διοργάνωση δεν έζησε. Αλλά μπορεί να το κάνει; Μια πρώτη απάντηση θα την έχουμε απόψε.

Ντιέγκο

Μια απορία συνοδεύει και τον προπονητή της Ατλέτικο, τον Ντιέγκο Σιμεόνε. Ο Αργεντίνος κάνει καριέρα με όπλο πιο πολύ και από τις γνώσεις του, τον χαρακτήρα του. Ο Σιμεόνε άλλαξε την Ατλέτικο, βοηθώντας την να διακριθεί στην Ευρώπη και να κερδίσει ακόμα και το πρωτάθλημα Ισπανίας σε εποχές παντοδυναμίας της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα γιατί την έκανε καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του: δηλαδή πεισματάρα, ανικανοποίητη και κυρίως σκληρή. Οχι πολύ σκληρή για να πεθάνει, αλλά για να ζήσει κερδίζοντας.

Κάποτε

Αγαπάω μια παλιά ιστορία που δείχνει από τι πάστα είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος αυτός και τη θυμάμαι κάθε φορά που ακούω κάποιον να μιλάει για τον χαρακτήρα του Ντιέγκο Σιμεόνε. Επαιζε στη Λάτσιο το 2000 και είχε κληθεί μαζί με τον Χουάν Βερόν σε ένα ματς της Εθνικής Αργεντινής: αντίπαλος ήταν η Χιλή για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002. Ο Λουτσιάνο Μότζι, που για λογαριασμό της Γιούβε έλεγχε τα πάντα στην Ιταλία εκείνο τον καιρό, πέτυχε να οριστεί το ματς Γιουβέντους – Λάτσιο ένα Σάββατο απόγευμα. Ο νικητής του γινόταν φαβορί για το πρωτάθλημα και ο Μότζι ήθελε το πράγμα να τελειώνει. Η Λάτσιο έμοιαζε απίθανο να αγωνιστεί με τους δυο αυτούς παίκτες. Οι δυο Αργεντίνοι θα έφταναν στην Ιταλία επιστρέφοντας από το Μπουένος Αϊρες μετά από ένα ταξίδι είκοσι και βάλε ωρών, Παρασκευή βράδυ. Ο Βερόν είπε ότι δεν μπορεί να αγωνιστεί γιατί του έμοιαζε αδύνατο. Ο Σιμεόνε τον άρπαξε από τον γιακά και τον πήγε Σάββατο πρωί στο Τορίνο με το έτσι θέλω! Η Λάτσιο νίκησε 1-0 με γκολ του Σιμεόνε και καλύτερο παίκτη τον Βερόν και αυτή η νίκη της έδωσε ουσιαστικά το πρωτάθλημα. Εναν τέτοιο τύπο, αν τον έχεις προπονητή δεν μπορείς να του πεις όχι.

Κρίμα

Ο Σιμεόνε στην Ατλέτικο δεν είναι απλά προπονητής: είναι ένας αρχηγός ομάδας που συμβαίνει να είναι στον πάγκο ενώ θα ήθελε να βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο. Οι παίκτες του παίζουν για αυτόν και το κάνουν με ένα πάθος που δείχνει πως τους διαλέγει με μοναδικό κριτήριο το ότι θα μπορούσαν να είναι συμπαίκτες του σε όλες τις ομάδες που έχει αγωνιστεί. Ο Σιμεόνε στις καλές σεζόν του παρουσίαζε μια ομάδα γεμάτη από τη δική του ένταση, τη δική του σκληράδα, το δικό του πάθος. Αλλά στο μεταξύ μεγάλωσε. Δεν μπορεί πια να αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο σαν να είναι ένας νέος προπονητής που θέλει να χτίσει καριέρα: έχει κάνει καριέρα – και μεγάλη. Η εφετινή Ατλέτικο μέχρι τώρα κάνει μια σεζόν καλούτσικη – δεν εντυπωσιάζει, δεν απογοητεύει. Κυρίως δεν προκαλεί πάθη: δεν είναι δηλαδή μέχρι τώρα μια ομάδα του Σιμεόνε. Να δούμε αν έφτασε η ώρα να αλλάξει.

Ελπίδα

Θα χαρούμε και το Μπενφίκα – Αγιαξ. Είναι δυο ομάδες που κουβαλάνε βαριές φανέλες, αγαπούν την επίθεση, έχουν νοοτροπία πρωταθλητή. Ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος είπε στο MEGA πριν από μια εβδομάδα ότι στην Μπενφίκα θεωρούν τους Ολλανδούς μια «καλή κλήρωση». Ο Αγιαξ πέρασε τον πρώτο γύρο με έξι νίκες σε έξι ματς. Αλλά ο Βλαχοδήμος έχει δίκιο: τουλάχιστον σου επιτρέπει να ελπίζεις…