Το ιππικό δεν θα’ ρθει

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία πηγαίνει τον κόσμο πολλές δεκαετίες πίσω. Οι πάλαι ποτέ Σοβιετικοί είχαν εισβάλει στη Βουδαπέστη και στην Πράγα για να καταπνίξουν τις ελπίδες ελευθερίας των λαών τους, οι οποίες αποδείχθηκαν, τότε, φρούδες. Το ίδιο δυστυχώς θα συμβεί και τώρα: η πολεμική μηχανή της Ρωσίας θα επιβάλει τη θέληση του Κρεμλίνου και τίποτα δεν είναι σε θέση να τη σταματήσει. Και ασφαλώς όχι διάφορα οικονομικά μέτρα που ετοιμάζονται από τις Βρυξέλλες εναντίον «προσώπων» του ρωσικού καθεστώτος, με τα οποία ο απολυταρχικός ρώσος ηγέτης δικαίως απλώς γελάει.

Το μόνο είδος οικονομικής κύρωσης που θα ήταν σε θέση να ανησυχήσει τη Μόσχα θα ήταν αυτό για το οποίο μίλησε ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον: η αποκοπή της από τα σκληρά νομίσματα της Δύσης και, ιδίως, το δολάριο. Ομως, κάτι τέτοιο αφενός δεν φαίνεται άμεσα εφικτό στον ορίζοντα και, αφετέρου, έχει και αυτό τις δυνητικές «απαντήσεις» του: υπάρχει πάντοτε η Κίνα η οποία μπορεί, αν το αποφασίσει, να στηρίξει τη Ρωσία σε περίπτωση που αυτό καταστεί τελικά αναγκαίο. Και που αν το κάνει σίγουρα θα εξασφαλίσει τα δικά της ανταλλάγματα, ενώ, επίσης σίγουρα, δεν θα τεθεί η ίδια σε κίνδυνο, όπως διάφοροι ημεδαποί «διεθνολόγοι» με βεβαιότητα έχουν «προεξοφλήσει» τον τελευταίο καιρό. Οπως με περισσή βεβαιότητα προεξοφλούσαν επίμονα μόλις μέχρι προχθές ότι η Ρωσία αποκλείεται να πραγματοποιούσε εισβολή στην Ουκρανία – δεν θα το έκανε, υποτίθεται, με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο… Ομως η Ρωσία το έκανε: τίναξε στον αέρα κάθε δεδομένη διεθνή ισορροπία.

Ο μεγάλος ηττημένος αυτής της πολιτικής είναι αναμφίβολα η ίδια η Ουκρανία. Ομως δεν είναι μόνον αυτή. Επίσης βαριά ηττημένη είναι και η Ευρώπη, η οποία βλέπει τώρα τις αυταπάτες της να γκρεμίζονται μέσα σε λίγες ώρες, μαζί με την ανεπίτρεπτη επιπολαιότητα που τις συνοδεύει. Η Ευρώπη περιφρονεί εδώ και χρόνια τις αμερικανικές προειδοποιήσεις για την εξάρτησή της από τη Ρωσία. Οχι απλώς τις περιφρονεί. Τις περιγελά. Με την επιπόλαιη και αστήρικτη υπεροψία της. Τώρα όμως νιώθει ότι πατάει σε γυάλινα πόδια. Και κατανοεί ότι η πολιτική να περιμένει από τους Αμερικανούς να την ξελασπώνουν κάθε φορά στα δύσκολα αναλαμβάνοντας την ασφάλειά της και παράλληλα εκείνη να τους βρίζει, δεν λειτουργεί πια.

Ο Τραμπ μπορεί να είναι όποιος είναι, αλλά όταν φώναζε στους Ευρωπαίους ότι δεν γίνεται να μην πληρώνουν για την άμυνα και την ασφάλεια, είχε απόλυτο δίκιο. Τώρα το βρίσκουν μπροστά τους. Οπως και τις αμφισβητήσεις, μέχρι προ ολίγων ημερών, για τον κίνδυνο ρωσικής εισβολής. Οπως και την αυτοκτονική πολιτική στην οποία έσυρε όλη την Ευρώπη το Βερολίνο για να εξασφαλίσει, προς ίδιο όφελος, μία στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία στην αγορά ενέργειας. Ολα αυτά πληρώνονται ακριβά. Και ήρθε η ώρα. Οπως ήρθε η ώρα να κατανοήσουν τη βαθύτερη δομική ουσία του Brexit και των αιτιών του: είναι αυτή ακριβώς η Ευρώπη του Βερολίνου που ούτε θέλει ούτε μπορεί να πάρει πραγματική θέση στα μεγάλα ζητήματα που απειλούν σήμερα ακόμα και την ίδια. Προτιμά να υπάρχει ως ένας μηχανισμός που μακράν κυρίαρχο θέμα του είναι το να γίνεται διαρκώς όλο και πιο ισχυρή η ενδοευρωπαϊκή γερμανική ηγεμονία. Γιατί η ΕΕ είναι αυτό και τίποτα άλλο.

Τώρα η Ευρώπη κοιτάζει ξανά προς τη Δύση και ελπίζει στο «ιππικό». Ομως το ιππικό δεν θα έρθει. Και ορθώς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα εμπλακούν φυσικά σε έναν πόλεμο από χέρι χαμένο πριν καν ξεκινήσει. Πόλεμο στο κατώφλι μιας αποτυχημένης, παραλυμένης γερμανικής ιδιοτελούς, εθελοτυφλούσας Ευρώπης που, ακόμα και τώρα, επί της ουσίας επιμένει να σφυρίζει αδιάφορα. Και δεν είναι η πρώτη φορά.