Το ναρκωτικό της ψευδούς ειρήνης

Μία πλήρης μεταστροφή αντιλήψεων εξελίσσεται αυτή τη στιγμή σε πολλούς στην Ελλάδα που επί δεκαετίες πίστευαν (ή συχνά δεν πίστευαν, αλλά απλώς προπαγάνδιζαν) τον μύθο ότι η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν να τα βρουν παρά την πάγια τουρκική επιθετικότητα και τη συνεχή, έμπρακτη και ρητορική, αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Το μόνο που υποτίθεται χρειαζόταν γι’ αυτό, θα ήταν ένας «καλόπιστος διάλογος», μια «συνεννόηση» με την Αγκυρα, για να ξεκαθαριστούν διάφορες υποτιθέμενες «παρεξηγήσεις» και να αποκατασταθεί ένα δήθεν καλό κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες.

Στην ουσία, αυτές οι απόψεις, κυρίαρχες επί δεκαετίες στη λίαν ελεγχόμενη ελληνική δημόσια συζήτηση, έδειχναν ως πρόβλημα μία υποτιθέμενη ελληνική «ακαμψία», αντί για το πραγματικό πρόβλημα που είναι η επιμονή της Τουρκίας να αλλάξει τα σύνορα μεταξύ των δύο κρατών εις βάρος της Ελλάδας. Ξαφνικά, όμως, ουδείς μπορεί να κάνει άλλο ότι δεν βλέπει ή δεν αντιλαμβάνεται ότι όλη αυτή η πολιτική του διαρκούς υποχωρητισμού δεν είναι τίποτε άλλο από ένα απόλυτο ψέμα, κάτι σαν ναρκωτικό στην ελληνική δημόσια ζωή που συστηματικά ήθελε να εθίσει την κοινή γνώμη στη λογική της με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος προσαρμογής της φοβικής Ελλάδας στα όσα τερατώδη απαιτεί η Τουρκία εναντίον της. Ξαφνικά, η λογική του με κάθε κόστος κατευνασμού έναντι της τουρκικής επιθετικότητας έχασε τους αυτόκλητους διαρκείς, δήθεν προοδευτικούς ως επί το πλείστον, υπερασπιστές της. Γιατί; Επειδή πλέον πυκνώνουν πολύ τα σημάδια ότι η Τουρκία ετοιμάζεται να κάνει το επόμενο βήμα, όπως ακριβώς και η όψιμη «φίλη» και «σύμμαχός» της Ρωσία στην Ουκρανία. Στην ουσία επειδή τα ψέματα πια τελειώσανε.

Πρέπει να είναι κανείς εντελώς και επικίνδυνα παράφρων αν δεν προτιμά την ειρήνη από τη σύγκρουση. Ομως, τι είναι κάποιος που στο όνομα μιας υποτιθέμενης ειρήνης προτιμά την εθνική συρρίκνωση από την υπεράσπιση της ακεραιότητας της χώρας; Γιατί αυτό ακριβώς επιχειρεί η Τουρκία: τη συρρίκνωση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Τώρα όμως όλοι αναγκάζονται πια να βγουν από τη φούσκα αυτής της εικονικής πραγματικότητας. Και να λάβουν θέση επί του πραγματικού και όχι επί του φαντασιακού στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Δεν μπορούν πια να κρύβουν το κεφάλι στην άμμο ή να κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτός ο πάγιος τουρκικός στόχος, που στην περίοδο Ερντογάν έχει οξυνθεί πολύ περισσότερο από ό,τι στα χρόνια των προκατόχων του, δεν είναι νοητό να γίνει αποδεκτός από την Ελλάδα. Και ότι όσο κι αν η ειρήνη συνιστά πράγματι μείζον αγαθό, η προάσπιση της ελευθερίας και της ακεραιότητας της χώρας συνιστά υπέρτατη υποχρέωση της ίδιας και των πολιτών της. Η ειρήνη με την Τουρκία είναι ευχή όλων. Αλλά το «όλων» πρέπει να περιλαμβάνει και την ίδια την Τουρκία. Και όταν αυτή εννοεί την ειρήνη ως επαναχάραξη των συνόρων με σκοπό τη συρρίκνωση της Ελλάδας, αυτό δεν είναι ειρήνη, αλλά ένα ψευδές υποκριτικό κακέκτυπό της που δεν νοείται να γίνεται ανεκτό.

Ουσιωδώς ενθαρρυμένη και από την πολεμική ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία, η Τουρκία κλιμακώνει την πίεση σε νέα πρωτοφανή επίπεδα απειλής. Ισως έχει την αυταπάτη ότι η ισχύς της είναι ανάλογη με εκείνη της Μόσχας. Ομως σημασία δεν έχει πλέον το τι πιστεύει ή φαντάζεται η Αγκυρα. Σημασία πια έχει το τι θα κάνει η Αθήνα. Και, συνεπώς, αν και έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και έχει ήδη κοστίσει πολλά, η μαζική σήμερα εγκατάλειψη της άποψης ότι «μπορούμε να τα βρούμε με τους Τούρκους», είναι μία θετική εξέλιξη. Η Ελλάδα είναι ισχυρή. Και σε θέση να υπερασπιστεί απολύτως αποτελεσματικά την κυριαρχία και την ελευθερία της. Υπό μία προϋπόθεση: ότι θα εγκαταλείψει αυτές τις αυταπάτες. Και, επιτέλους, αυτό συμβαίνει τώρα.