Τελικά ήταν καλύτερος του Μέσι ο Ρονάλντο;

Δεν ξέρω αν υπάρχει «Θεός του ποδοσφαίρου» – το λέω γιατί συχνά τον επικαλούμαστε. Από την άλλη είμαι βέβαιος ότι υπάρχει «Διάβολος του ποδοσφαίρου» κι ας μη μιλάμε για αυτόν. Είναι σκανδαλιάρης και υπάρχει για να μας γεμίζει απορίες. Την περασμένη Τρίτη π.χ. έστησε ένα από τα σκέρτσα του. Την ώρα που ο Λίο Μέσι έχανε το πέναλτι στο ματς της Παρί με τη Ρεάλ Μαδρίτης που παρακολουθούσε όλη η Ευρώπη υπνωτισμένος από τον σπουδαίο τερματοφύλακα Τιμπό Κουρτουά, ο Κριστιάνο Ρονάλντο άνοιγε το σκορ στο ματς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την Μπράιτον για την Πρέμιερ Λιγκ. Κι ο Διάβολος του ποδοσφαίρου έβαζε κόσμο πολύ να αναρωτιέται αν ο Μέσι τελείωσε κι αν ο Ρονάλντο θα κερδίσει τελικά τη μονομαχία στην οποία για χρόνια πρωταγωνίστησαν επιδεικνύοντας μεγαλύτερη αντοχή στο φινάλε της.

Εντύπωση

Είναι τελικά καλύτερος του Ρονάλντο ο Μέσι; Πριν τοποθετηθώ θέλω να επισημάνω κάτι: ότι και οι δυο προχωρώντας προς το φινάλε της καριέρας τους άλλαξαν πολύ το παιχνίδι τους. Κι αυτή η αλλαγή είναι που χτίζει την τωρινή, τελευταία ίσως, εντύπωση.

Αλλαγές

Ο Μέσι ποτέ δεν φοβήθηκε τις αλλαγές του παιχνιδιού του. Ξεκίνησε σαν έξω δεξιά για να μεταβληθεί στα χέρια του Πεπ Γκουαρντιόλα σε πείραμα: η απόφαση του Καταλανού να τον χρησιμοποιεί στην κορυφή της επίθεσης της Μπαρτσελόνα αφήνοντάς τον ωστόσο να βγαίνει πολύ από αυτή και να γυρνά για να πάρει μπάλα δημιούργησε τον τελευταίο ποδοσφαιρικό ρόλο της ποδοσφαιρικής ιστορίας: αυτό που μάθαμε να αποκαλούμε «ψεύτικο εννιάρι». Ο Μέσι ήταν σαν να παίζει σε δυο θέσεις – και φορ και οργανωτής. Η έφεσή του στο σκοράρισμα, αλλά, κυρίως, η μεγάλη του διάθεση να παίζει με την μπάλα, οδήγησαν τον Γκουαρντιόλα κάποτε να τον πάρει από το πλάι και να τον φέρει στον άξονα του γηπέδου. Η θέληση του Μέσι να περνά σχεδόν πάντα η μπάλα από τα πόδια του, οι εντυπωσιακές του συνεργασίες με τον Τσάβι και τον Ινιέστα, η ικανότητά του να βλέπει τις συγκλίσεις των ακραίων κυνηγών (του Βίγια και του Πέδρο στις καλύτερες στιγμές της Μπαρτσελόνα), αλλά και να αξιοποιεί τις χωρίς την μπάλα προωθήσεις των ακραίων μπακ, δημιούργησαν τον δικό του προσωπικό και αποκλειστικό ρόλο. Ο Μέσι που έπαιζε και φορ και οργανωτής και «εννιά» και «δέκα» και «εννιάμισι» (για να θυμηθούμε τον ωραίο προσδιορισμό της θέσης από τον Μισέλ Πλατινί) είχε τη δυνατότητα, όχι απλά να δημιουργεί και να σκοράρει, αλλά κυρίως να το κάνει παίζοντας πολύ με την μπάλα, πράγμα που γούσταρε. Ομως αυτό το έκανε στα χρόνια της νιότης του. Στην ποδοσφαιρική του ωριμότητα άλλαξε πάλι. Οταν στην Μπαρτσελόνα σταμάτησε να αγωνίζεται ο Τσάβι, αλλά ήρθαν ο Νεϊμάρ και ο Σουάρεθ, ο Μέσι έγινε κυρίως δεύτερος κυνηγός. Από το 2014 κι έπειτα, και ακόμα πιο πολύ από το 2017 και μετά με προπονητή τον Βαλβέρδε, άρχισε να κάνει τη διαφορά με μετρημένες τελικές προσπάθειες, χωρίς να παίρνει ή να ζητά διαρκώς την μπάλα, χωρίς να είναι δεδομένο πως σε κάθε επίθεση της ομάδας αυτή θα περάσει υποχρεωτικά από τα πόδια του.

Ντιέγκο

Πολύ συχνά ο Μέσι αναφέρονταν ως ο διάδοχος του Ντιέγκο Μαραντόνα. Για χρόνια η μόνη τους ομοιότητα ήταν ότι και οι δύο γεννήθηκαν στην Αργεντινή: ο Μέσι σαν έξω δεξιά ή σαν ψεύτικο εννιάρι, δεν έκανε όσα ήξερε ο Ντιέγκο που αυτά που έκανε ο Μέσι ούτε που μπορούσε να τα φανταστεί. Ομως μετά το 2014 το παιχνίδι του Λίο άρχισε να μοιάζει ολοένα και πιο πολύ με αυτό του Μαραντόνα. Ο μεγάλος Ντιέγκο δεν ζητούσε διαρκώς την μπάλα. Δεν ήταν ο πιο κινητικός παίκτης που έχουμε δει: σε σύγκριση, όχι με τον Μέσι, αλλά ακόμα και με τον Κρόιφ, περπατούσε. Ομως το μεγάλο του χαρακτηριστικό ήταν αυτές οι σπάνιες ποιοτικές στιγμές, οι πέντε – έξι περιπτώσεις, που σου έδειχνε (και σε σένα που ήσουν στην εξέδρα, αλλά κυρίως στον αντίπαλό του) ότι είναι από άλλο πλανήτη. Οχι τυχαία ο βασικός στόχος όσων τον αντιμετώπιζαν ήταν να τον βγάλουν από το ματς, υποχρεώνοντάς τον να πάει πολύ πίσω για να πάρει την μπάλα και ελπίζοντας ότι, αφού την πάρει, δεν θα βρει χώρο να κάνει τα σλάλομ του. Αυτό προσπαθούσαν και οι αντίπαλοι του Μέσι: να τον υποχρεώνουν να παίρνει την μπάλα όσο πιο μακριά από την περιοχή. Για να αποφύγουν τα σλάλομ του που υπήρξαν για χρόνια «κίνδυνος θάνατος». Μην το ξεχνάμε.

Κριστιάνο

Τον καιρό που ο Μέσι συναντούσε τον Νεϊμάρ και τον Σουάρεθ κι έχανε τον Τσάβι αρχικά και τον Ινιέστα στη συνέχεια, ο Ρονάλντο πήγε στη Ρεάλ. Κι αυτός είχε ξεκινήσει ως έξω δεξιά στη Σπόρτινγκ Λισσαβόνας και στη θέση αυτή καθιερώθηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αλλά όταν βρέθηκε στη Βασίλισσα κατάλαβε κάτι απλό: ότι καλές είναι οι πάσες και ο αλτρουισμός αλλά αν είσαι κυνηγός σε πληρώνουν για τα γκολ. Κι άρχισε να παίζει για αυτά σχεδόν αποκλειστικά μεταβάλλοντας κι αυτός το παιχνίδι του. Μόνο που ενώ ο Μέσι απομακρυνόταν από την περιοχή για να βοηθά την Μπαρτσελόνα στην οργάνωση του παιχνιδιού, ο Ρονάλντο πάταγε την περιοχή ολοένα και πιο πολύ για να σκοράρει. Κι όσο ο καιρός περνούσε σε αυτή στρατοπέδευε. Σήμερα από αυτή σχεδόν δεν το κουνάει. Και χάρη στα σπάνια αθλητικά του προσόντα, που τα απέκτησε δουλεύοντας σκληρά, παραμένει και με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ένας εξαιρετικός σκόρερ. Ενώ ο Μέσι στην Παρί, κουρασμένος κομμάτι από τα εκατοντάδες ματς που έχει δώσει στην καριέρα του, ψάχνει τη βενζίνη που θα του δώσει τη δυνατότητα να επιταχύνει και να απειλήσει ξεκινώντας πάντα μακριά από την περιοχή κι έχοντας να αντιμετωπίσει κάμποσους που πάντα τον κυνηγάνε.

Βαθμολογία

Αποδείχτηκε τελικά ότι ο Κριστιάνο ήταν καλύτερος του Λίο; Αντεξε ο Πορτογάλος πιο πολύ στον χρόνο; Εμαθε να είναι χρήσιμος ακόμα και μεγαλώνοντας; Ετσι μοιάζει. Αλλά προσοχή διότι υπάρχει μια λεπτομέρεια: η παρουσία του Ρονάλντο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν την έκανε καλύτερη. Για του λόγου το αληθές δείτε την απογοητευτική βαθμολογία της. Εγω λέω πως επειδή ως νέοι υπήρξαν υπέροχοι, θα ‘χουν κακά ποδοσφαιρικά γεράματα και οι δύο. Ο Μέσι γιατί πια δεν μπορεί να βάλει τα γκολ που έβαζε: φτάνει σε θέση βολής όλο και πιο σπάνια στα μεγάλα ματς. Κι ο Κριστιάνο γιατί παίζει μόνο για το γκολ – μόνος εντελώς και ξεχνώντας συχνά πυκνά πως έχει και συμπαίκτες…