Οικογενειακοί δεσμοί

Αύριο το βράδυ στο Πεκίνο πέφτει η αυλαία των 24ων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων και σαφώς σε περίοπτη θέση θα είναι οι πολυμεταλλιούχοι, οι κάτοχοι των χρυσών μεταλλίων, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές.

Ομως υπάρχουν και άλλοι, που είτε δεν βγήκαν πρώτοι, ή δεν πλησίασαν καν το βάθρο αλλά έγραψαν τη δική τους ιστορία και θα είναι από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν σε αυτούς τους αγώνες.

Η 71χρονη Αμερικανίδα, θρύλος του σκι (χρυσή ολυμπιονίκης στο Σαπόρο το 1972 στο γιγαντιαίο σλάλομ), Μπάρμπαρα Αν Κόχραν ήταν δύσκολο να συγκρατήσει τα δάκρυα χαράς και συγκίνησης μπροστά στο λάπτοτ της στο σπίτι της στο Βερμόντ παρακολουθώντας τους αγώνες.

Και αυτό διότι είδε τον γιο της, Ράιαν Κόχραν-Σιέγκλ, να ανεβαίνει στο βάθρο κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στο γιγαντιαίο σλάλομ και χάνοντας το χρυσό για μόλις τέσσερα εκατοστά του δευτερολέπτου από τον Ματίας Μάγερ.

Πενήντα χρόνια δηλαδή μετά την επιτυχία της μητέρας του, ο Ράιαν φρόντισε το επώνυμο «Κόχραν» να βρεθεί και πάλι πάνω στο ολυμπιακό βάθρο.

«Πίστευα απόλυτα σε αυτόν. Ηξερα ότι ήταν ικανός να το κάνει και αυτό με κάνει τόσο περήφανη», είπε η μητέρα του μιλώντας στην εκπομπή Primetime του NBC από το Βερμόντ. «Ποτέ δεν ξέρεις σε μια συγκεκριμένη μέρα αν θα συμβεί ή όχι, αλλά ήξερα ότι ήταν ικανός και με έκανε τόσο ευτυχισμένη» δήλωσε η Μπάρμπαρα Αν Κόχραν.

Ο 29χρονος γιος της, που εργάζεται στη φάρμα σιροπιού σφενδάμου της οικογένειάς του το καλοκαίρι, έγινε ο πρώτος Αμερικανός που κέρδισε ολυμπιακό μετάλλιο στο αλπικό σκι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι το 2014. Οι αμερικανοί σκιέρ έχουν κερδίσει πλέον το ασημένιο στο super-G ανδρών σε τρεις από τους τέσσερις τελευταίους Χειμερινούς Αγώνες, αφού ο Μπόντε Μίλερ το έκανε στο Βανκούβερ το 2010, ακολουθούμενος από τον Αντριου Βάιμπρεχτ τέσσερα χρόνια αργότερα στο Σότσι.

Πριν από ένα χρόνο έμοιαζε με θαύμα η συμμετοχή του στους αγώνες, καθώς υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στον αυχένα για να επιδιορθώσει ένα μικρό κάταγμα που υπέστη κατά τη διάρκεια ενός αγώνα τον Ιανουάριο του 2021 και έχασε όλη τη σεζόν. Ομως επέστρεψε και αυτός ήταν ο πρώτος του αγώνας μετά τον τραυματισμό του.

«Είναι ξεχωριστό. Δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου» τόνισε μετά τη νίκη του ο Ράιαν Κόχραν.

Τα κατάφερε
Από την πλευρά του ο 17χρονος Πορτορικανός Γουίλιαμ Φλάχερτι δεν κατέκτησε κάποιο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα το γιγαντιαίο σλάλομ. Ομως και μόνο η συμμετοχή του σε αυτούς τους αγώνες ήταν το δικό του μετάλλιο και ήταν το πιο σημαντικό.

Ο γεννημένος στο Οχάιο των ΗΠΑ,  Γουίλιαμ Φλάχερτι δεν είχε πάνω από 10% πιθανότητες να ζήσει (σύμφωνα με τους γιατρούς) όταν διαγνώστηκε στα τρία του μόλις χρόνια με μια σπάνια μορφή καρκίνου. Η μόνη του ελπίδα να σωθεί ήταν η μεταμόσχευση μυελού των οστών και αυτή τη βρήκε από τον μεγαλύτερό του αδελφό τον Τσαρλς Φλάχερτι.

Ο μικρός Γουίλιαμ όχι απλά θεραπεύτηκε αλλά συμμετείχε εφέτος στους αγώνες του Πεκίνου και το απόλαυσε: «Είμαι πολύ τυχερός που ήμουν αρκετά μικρός τότε και δεν έχω έντονες και πολλές αναμνήσεις  από αυτά που πέρασα. Οταν απλά τα σκέφτομαι ευχαριστώ τον Θεό που τα κατάφερα».

Ο κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του Τσαρλς, ήταν ο πρώτος αθλητής από τη χώρα που το 1988 στο Κάλγκαρι του Καναδά είχε προκριθεί σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες ενώ τέσσερα χρόνια νωρίτερα στην Πιόνγκτσανγκ ήταν ο σημαιοφόρος της χώρας αλλά και μοναδικός εκπρόσωπος.

Τέλος ενδιαφέρον έχει και η ιστορία του ιάπωνα νικητή στο σνόουμπορντ, Αγιούμι Χιράνο. Ο χρυσός ολυμπιονίκης σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο άθλημα πέρυσι αγωνίστηκε και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο στο σκέιτμπορντ που μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα.

Γεννημένος τη χρονιά που η χώρα του φιλοξενούσε αγώνες στο Ναγκάνο (1998) ο Χιράνο είχε μείνει δεύτερος το 2018 στη Νότια Κορέα πίσω από τον μύθο του αθλήματος, τον Αμερικανό Σον Γουάιτ. Στο Τόκιο ήταν 14ος και δεν μπήκε στον τελικό του σκέιτμπορντ.