Μεγαρέων δάκρυα

Να υποθέσω πως στο αυριανό ντέρμπι Αρης-ΠΑΟΚ θα υπάρχει πολύ αγάπη στην ατμόσφαιρα, συγκίνηση, δάκρυα, συνθήματα για «ποτέ ξανά», φωτογραφίες του Αλκη και υποσχέσεις πως στο εξής θα είμαστε καλά παιδιά.

Καμία πρωτοτυπία σ’ ένα ακόμα déjà vu υποκρισίας. Χρειάζεται κότσια για να επιλέξει κάποιος τη σκληρή πραγματικότητα από την ψεύτικη ελπίδα. Νομοτελειακά η τραγωδία του Αλκη θα πάει πίσω στο χρόνο, θα ξεθωριάσει, κάποιοι θα την ξεχάσουν και ο κύκλος της βίας και του αίματος θα ανοίξει ξανά. Και τότε, πάνω από τη σορό του επόμενου θύματος θα θυμηθούμε και πάλι τον Αλκη, τον Μπλιώνα, τον Φιλόπουλο, τον Δημητριάδη. Τη μόνη που θα αφήσουμε ανέγγιχτη θα είναι τη δική μας ευθύνη γιατί πάντοτε φταίνε οι άλλοι. Στον νερόμυλο της βίας ρίχνουμε όλοι και μία στάλα. Με τη στάση μας, τα λόγια μας, τις δημοσιεύσεις μας, την ανοχή μας. Αν ανατρέξετε σε παλαιότερες δημοσιεύσεις στον Τύπο μετά από σοβαρά επεισόδια που άφησαν πίσω τους νεκρούς, θα δείτε με μεγάλη έκπληξη πως τα όσα ακολούθησαν ήταν ακριβώς τα ίδια με αυτά που ζούμε σήμερα.

Και τότε είχαν είχε γίνει επιδρομές σε συνδέσμους τους οποίους έκλεισαν, είχαν δοθεί υποσχέσεις για τέλος στην ανομία και τον χουλιγκανισμό, είχαν ψηφιστεί νόμοι που προέβλεπαν κάμερες σε όλα τα γήπεδα, ονομαστικά εισιτήρια, τουρνικέ στις εισόδους, αυστηρές ποινές. Η μόνη διαφορά είναι πως επιτέλους η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών δεν αναφέρθηκε στις μεθόδους που ακολούθησε η Θάτσερ για την εκρίζωση του χουλιγκανισμού και την πιθανή αντιγραφή τους. Ισως γιατί οι παλαιότεροι θυμούνται πως το «αγγλικό σύστημα» δεν μπορεί να λειτουργήσει στη χώρα μας, είτε γιατί αντιλήφθηκαν πως πρόκειται για έναν ακόμα μύθο ό,τι η Σιδηρά Κυρία έδιωξε τους χούλιγκαν από τα γήπεδα. Όπως αποτελούσε χλεύη στην αλήθεια και προσβολή στη μνήμη των νεκρών η έκθεση της βρετανικής αστυνομίας για τα αίτια που οδήγησαν στον θάνατο 96 ανθρώπους στην τραγωδία του Χίλσμπορο. Ο χουλιγκανισμός δεν γεννήθηκε στα γήπεδα αλλά έξω απ’ αυτά. Στα σπίτια, στα σχολεία, στους δρόμους. Η ταύτιση του ποδοσφαίρου με τους ταραξίες αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα, το οποίο φυσικά συνεχίζει να παραμένει άλυτο.