Ο Ελληνας Λίνεκερ

Ο Ντέμης Νικολαΐδης τα λέει ωραία. Τον σέβεται επίσης η πλειονότητα των οπαδών γιατί κατάφερε, όταν ακόμα φορούσε κοντά παντελονάκια, να χτίσει το προφίλ του Θεμιστοκλή του Δίκαιου και πολλοί τον θεωρούν – και άλλοι τον προωθούν – ως τον Ελληνα Γκάρι Λίνεκερ στις ατάκες και στις αναλύσεις του.

Στα λασπώδες χωράφια της ΑΕΚ κάποιοι έσπειραν τις φήμες πως επίκειται επιστροφή του Ντέμη στον Δικέφαλο. Για να κάνει τι; Να γίνει πρόεδρος, αθλητικός διευθυντής, προπονητής; Κι ας υποθέσουμε ότι γίνεται και τα τρία μαζί. Θα βγάλει την ΑΕΚ από το αγωνιστικό αδιέξοδο; Θα φέρει στην Αθήνα τον φίλο του Φερνάντο Σάντος για να ανοίξουν τα φτερά της ομάδας; Θα ανακαλύψει φθηνούς και ταλαντούχους παίκτες; Θα εμπνεύσει αυτούς που τρέχουν και δεν φτάνουν ή θα γεμίσει με εκατομμύρια τα ταμεία;

Οι εμπνευστές των φημών στους οποίους πιθανότατα δεν περιλαμβάνεται ο Ντέμης, αγνοούν πως ένα γραμμάριο δράσης ισούται με πολλούς τόνους θεωρία.

Ο ιταλός άλλοτε κορυφαίος ρέφερι Πιερλουίτζι Κολίνα όταν δεχόταν σκληρή κριτική από τους τύπους που κάθονταν σε αναπαυτικές καρέκλες στα στούντιο της τηλεόρασης έλεγε πως η πιο σκληρή τιμωρία τους θα ήταν να διαιτητεύσουν έναν αγώνα.

Η συντριπτική πλειονότητα όσων ασκούν κριτική εκ του ασφαλούς θα αποτύγχαναν παταγωδώς αν καλούνταν να μετατρέψουν τη θεωρία τους σε δράση.

Οι βετεράνοι παίκτες έχουν βέβαια ένα τεράστιο άλλοθι: έχουν παίξει ποδόσφαιρο στο ανώτατο επίπεδο. Μια ιδέα ωστόσο για να περάσει από τη θεωρία στην πράξη χρειάζεται να διανύσει τεράστια απόσταση που είναι γεμάτη κακοτοπιές. Κι αυτός που θα ηγηθεί αυτής της προσπάθειας πρέπει να διαθέτει και τις απαραίτητες ικανότητες. Γιατί άλλο είναι να κάνεις ντρίμπλες, να εκτελείς φάουλ και να βάζεις γκολ και άλλο να πρέπει να μεταλαμπαδεύσεις τις ιδέες σου και να διαχειριστείς το ανθρώπινο δυναμικό.

Αν ίσχυε πως ο καλός παίκτης γίνεται και καλός προπονητής, αθλητικός διευθυντής ή πρόεδρος ο Μαραντόνα και ο Πελέ θα είχαν τον Φέργκιουσον και τον Γκουαρντιόλα για πρωινό και ο Λίνεκερ θα σήκωνε κούπες αντί να γεννά ατάκες.