Ξιφομαχία αντί για… debate

Ξιφομαχία αντί για… debate

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν είχα δώσει αυξημένη προσοχή σε μία από τις πολλές «παρόλες» που εκστόμισε ο «Λεγάμενος» κατά την περίφημη επίσκεψή του στον Σκάι, προχθές το πρωί. Συγκεκριμένα, στην πρόκληση – πρόσκληση προς τον πρόεδρο Κυριάκο να προσέλθει σε debate μαζί του! Αλλά διαπιστώνοντας χθες την έκταση που έλαβε στα συριζαίικα μέσα ενημέρωσης η πρόταση, και λάτρης όπως είμαι, ως γνωστόν, της παραδοσιακής επίλυσης των διαφορών, έχω να κάνω ορισμένες προτάσεις, αθλητικού εν πολλοίς περιεχομένου, προκειμένου να αποφύγουμε έναν βαρετό τηλεοπτικό, παράλληλο μονόλογο. Ας πούμε:

– οι δυο αρχηγοί θα μπορούσαν να αναμετρηθούν στο Σύνταγμα, παρουσία κοινού, στην ξιφομαχία

– στη σκοποβολή επί κινούμενου στόχου

– στη σκοποβολή σε υπαίθριο λούνα παρκ, με έπαθλο αρκουδάκια.

Και ακόμη:

– στο ΟΑΚΑ, σε ένα τέρμα, στα πέναλτι

– στο γειτονικό γήπεδο μπάσκετ του ΟΑΚΑ, στα τρίποντα

– στο τρίαθλο

– στην κολύμβηση

– στο ψαροντούφεκο και σε πολλά άλλα.

Ετσι κι αλλιώς, με το μπλα… μπλα… δεν γίνεται δουλειά. Να πάνε σε κάτι πιο ρηξικέλευθο, πιο πρωτότυπο. Κι όποιος νικήσει, να τον αναγνωρίσουμε ως νικητή και να τελειώνουμε. Debate στην τηλεόραση, για ποιο λόγο ακριβώς; Αφού τα ξέρουμε απέξω τα όσα θα ειπωθούν. Ο «Λεγάμενος» θα καταγγέλλει τον Κυριάκο για «εγκλήματα» στη διαχείριση της πανδημίας και ότι είναι υπεύθυνος για τη φτώχεια του κόσμου εξαιτίας της ακρίβειας. Και ο Κυριάκος θα του θυμίζει το Μάτι και το θέατρο την ώρα που οι άνθρωποι πέθαιναν αβοήθητοι.

Αρα, τι συμπέρασμα να βγάλει η κοινωνία;

Αμφισβητούν τη Δικαιοσύνη
Εμεινα εκτός επικαιρότητας όλες αυτές τις ημέρες, για λόγο σοβαρό και σπουδαίο, όπως θα διαβάσετε εν συνεχεία. Ως εκ τούτου δεν μπόρεσα να ασχοληθώ επισταμένως με το θέμα Αδωνη – Αβραμόπουλου, και πιο συγκεκριμένα με την αρχειοθέτηση του φακέλου με τις εις βάρος τους κατηγορίες για συνεργασία με τη Novartis. Πάνω από έξι χρόνια, ίσως και περισσότερο, ερευνήθηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης οι κατηγορίες αυτές, όλες στο πλαίσιο της αδιανόητης σκευωρίας που έστησαν εις βάρος τους παρακρατικά και παραδικαστικά κυκλώματα, επ’ αφορμή ένα πραγματικό σκάνδαλο, αυτό της Novartis. Το οποίο σημαίνει ότι για περισσότερο από έξι χρόνια οι άνθρωποι αυτοί βίωσαν ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρείας, έχοντας απέναντί τους έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σχεδόν επί καθημερινής βάσεως προσπαθούσε μέσω αυτών των δύο να δικαιώσει την επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να υιοθετήσει (το γράφω όσο πιο κομψά γίνεται) την ακραία σκευωρία εις βάρος τής τότε αντιπολίτευσης. Οι δικαστικές Αρχές έπραξαν με πρωτοφανή καθυστέρηση το αυτονόητο: έθεσαν τους φακέλους στο αρχείο, διότι δεν προέκυψε τίποτε που να τους συνδέει με τη Novartis και τις σκανδαλώδεις πρακτικές της που ακολούθησε στην Ελλάδα.

Και αφού έγινε αυτό, τι παρακολουθούμε εδώ και ημέρες; Τον ΣΥΡΙΖΑ να αμφισβητεί την απόφαση της Δικαιοσύνης και να επιμένει ότι κακώς αθώωσε τους δύο πολιτικούς. Είναι τραγικό, αλλά είναι συνάμα και αποδεικτικό μιας νοοτροπίας που καταδυνάστευσε τη χώρα μεταξύ των ετών 2015-2019. Ουδείς, νομίζω, δικαιούται να το παραβλέπει αυτό…

Παράβαση καθήκοντος (;)
Αν για παράδειγμα είχε ο ΣΥΡΙΖΑ τις αποδείξεις ότι οι Αδωνις και Αβραμόπουλος είχαν προνομιακές σχέσεις με τη Novartis ή ότι εξαιτίας αυτών των σχέσεων οι δυο πολιτικοί «λαδώθηκαν», γιατί από το 2016, οπότε και ξεκίνησε η έρευνα εις βάρος τους, ως το 2019 η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν «ενέπνευσε» τη Δικαιοσύνη να πράξει το καθήκον της; Είχε όλα τα εργαλεία – και τον Παπαγγελόπουλο επικεφαλής. Αφού θεωρούσε ότι οι δύο αυτοί επωφελήθηκαν από τη σχέση τους με τη Novartis, θα έπρεπε να συγκροτήσει Ειδικό Δικαστήριο και να τους παραπέμψει αμέσως να δικαστούν ως επίορκοι των καθηκόντων τους. Τουλάχιστον. Και μη μας πει κανένας ότι τα στοιχεία τώρα εντοπίστηκαν, διότι (θα) πρόκειται περί ψευδούς ισχυρισμού. Στην εποχή μας, είναι μερικών ωρών δουλειά για να εντοπιστούν μέσω τραπεζικών κινήσεων τα επίμαχα ποσά. Αρα, τι έχουμε εδώ, αφού επιμένει περί της ενοχής τους ο ΣΥΡΙΖΑ; Μια σκαστή παράβαση καθήκοντος εκ μέρους μελών της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, διότι δεν έπραξαν αυτό που όφειλαν να κάνουν, ήτοι την παραπομπή στη Δικαιοσύνη των Αδωνη – Αβραμόπουλου!

Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι ήξεραν πως ο Αδωνις και ο Αβραμόπουλος τα έχουν «πιάσει», όμως το αποσιώπησαν, διότι είπαν να μην τους… εκθέσουν παραπέμποντάς τους στη Δικαιοσύνη. Ελεος πια…

Ο ήρωάς μου
Ο καθένας έχει έναν ήρωα σ’ αυτή τη ζωή. Είναι αυτός που τον εμπνέει, τον καθοδηγεί, τον διαμορφώνει, τον ωριμάζει, τον βελτιώνει, τον κινητοποιεί, τον παραδειγματίζει. Είναι το σημείο αναφοράς του και το μέτρο της σύγκρισής του. Ποιητής ή καλλιτέχνης, ποδοσφαιριστής ή ηθοποιός, τραπεζίτης ή αχθοφόρος, πολιτικός ή αντιεξουσιαστής, καθένας έχει έναν ήρωα που θέλει να του μοιάσει. Ή και να γίνει καλύτερος από τον ήρωά του. Επειδή είναι στη φύση του ανθρώπου να πασχίζει, όσο ζει, για την υστεροφημία του. Να θυμούνται, όσο περισσότεροι γίνεται, ότι άφησε και αυτός το δικό του αποτύπωμα στο πέρασμά του από τη γη.

Ο δικός μου ήρωας, που έφυγε μεσοβδόμαδα για το μεγάλο ταξίδι, δεν ήταν ούτε ποιητής ούτε ηθοποιός. Δεν ήταν τραπεζίτης, ούτε πολιτικός. Οσοι τον γνώρισαν θα έχουν να θυμούνται από αυτόν ότι ήταν ένας πραγματικός άνδρας. Ευθύς, ευαίσθητος, καλόκαρδος, ειλικρινής, έντιμος, ακέραιος. Περπάτησε με το κεφάλι ψηλά, σε εποχές που άλλοι είχαν σκύψει και προσπαθούσαν να περάσουν απαρατήρητοι, λάθρα βιώσαντες μια ζωή.

Ο ήρωάς μου δεν είχε σπουδάσει. Του Δημοτικού ήταν. Σπούδασε όμως στο πεζοδρόμιο, στο πανεπιστήμιο της ζωής, όπως έλεγε με περηφάνια, και αποφοίτησε με άριστα. Δέκα πτυχία μαζί πήρε, με τον «ταβλά» στο χέρι – Πλατεία Συντάγματος, γωνία Οθωνος και Αμαλίας.

Διέθετε αστείρευτη εσωτερική δύναμη, επιμονή, ασύλληπτη ευφυΐα και ένα σπάνιο επικοινωνιακό χάρισμα, που τον έκανε μοναδική προσωπικότητα. Και διάβαζε. Διάβαζε πολύ. Ο,τι του έπεφτε στο χέρι. Εφημερίδα ή βιβλίο. Για να μαθαίνει και να μπορεί να αποδεικνύει συνεχώς ότι ένας τσοπανάκος που ταξίδεψε από το χωριό του, στην καρότσα ενός φορτηγού, για τη μεγάλη πόλη είναι σε θέση να σταθεί παντού. Και στάθηκε. Με ήθος, σοβαρότητα και περισσή αξιοπρέπεια, κερδίζοντας τον απέραντο σεβασμό της κοινωνίας, παρά το ταπεινό του επάγγελμα.

Ο δικός μου ήρωας έπαιξε τη ζωή του κορόνα – γράμματα στην Αντίσταση, κουβαλώντας όπλα κάτω από τη μύτη των Γερμανών, κάλυψε κόσμο και κοσμάκη στη χούντα, πήγε φυλακή, αλλά απέφυγε να τα εξαργυρώσει με οτιδήποτε. Μόνο ένα χαρτί «αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης 1941-44», που του απονεμήθηκε το ’83, έλαβε και το είχε κάνει κορνίζα στον τοίχο. Ανάμεσα στα εικονίσματα.

Αγάπησε με πάθος τη ζωή και η ζωή στάθηκε γενναιόδωρη μαζί του. Δεινός χορευτής, σε άφηνε με το στόμα ανοιχτό, πότε χορεύοντας τσάμικο ηπειρώτικο, βαρύ, ασήκωτο, να «τρίζει» ο τόπος, τους «Κλέφτες» στα ποτήρια, και πότε ζεϊμπέκικο, πραγματικό, αντρίκειο, χωρίς «τσαλίμια» και περιττές κινήσεις, με το κεφάλι σκυφτό και τα χέρια ανοιχτά, ίδιος αετός…

Ο δικός μου μοναδικός και αξεπέραστος ήρωας, ο πατέρας μου, έφυγε «μες στην ανωνυμία των πολλών» και κηδεύτηκε «σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες» στον τόπο όπου γεννήθηκε. Κάτω από μια χιονισμένη βουνοκορφή των Τζουμέρκων, αφήνοντας πίσω του μνήμες, πολλές κι αγαπημένες…

Για να θυμίζει σε μένα και σ’ όσους τον γνώρισαν, κάθε στιγμή, ότι μια αστραπή είναι η ζωή κι αλίμονο σ’ αυτόν που δεν θα προλάβει να δείξει ποιος ήταν. Εκείνος στάθηκε τυχερός. Τα κατάφερε και με το παραπάνω…