Περί ΠΑΣΟΚ

Τώρα που πέρασε λίγος καιρός από την ευτυχία των δημοσκοπήσεων και πρέπει να κατάλαβε τις δυσκολίες, ο Νίκος Ανδρουλάκης (που πρέπει και να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει Κραταιός Νικόλας) μάλλον έχει καταλάβει τις δυσκολίες. Δεν φτάνει να υιοθετείς μια οργισμένη στάση, δεν φτάνουν μερικά μιντιακά καμώματα. Δεν πας μπροστά με την επιτηδευμένη οργή του Μιχάλη Κατρίνη, με ρηχές τοποθετήσεις αμφιθεάτρου. Ούτε με την καλοπροαίρετη προσπάθεια της Λίτσας Λιακούλη να δείξει προσηλωμένη στον αρχηγό. Ούτε με γιγαντιαίες φωτογραφίες του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βεβαίως, το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ είναι υποχρεωμένο να δώσει τη μάχη των συμβόλων, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να δείξει ότι εκπασοκίζεται. Και έχει καταφέρει να αρπάξει ψηφοφόρους οι οποίοι παλαιότερα πίστευαν το ΠΑΣΟΚ ως καλύτερο εκπρόσωπο του κρατισμού, που «εκδημοκράτισε» το γιουρούσι στον δημόσιο τομέα.

Δεν ξέρω όμως αν μπορεί να κερδίσει μέρος αυτής της μάχης με τους κοινοβουλευτικούς αγορητές του, με τις εξαγγελθείσες μετεγγραφές δυσαρεστημένων από ΣΥΡΙΖΑ (Κοντονής ή Χρυσόγονος) ή με τον καθηλωμένο στο παλαιοπασοκικό ιδίωμα πρόεδρο. Από την άλλη δεν έχει και άλλη επιλογή: σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ για όλα – και για τα σύμβολα και για τις ιδέες και για τα προγράμματα.

Εύλογη είναι και η αντίθεση του ΚΙΝΑΛ απέναντι στη ΝΔ. Οφείλεται. Αλλά μια τέτοια σύγκρουση για να είναι επιτυχημένη πρέπει να γίνεται με προγράμματα, με θέσεις, με συνείδηση της ιστορικότητας του κόμματος στη διαχείριση του κράτους, άρα των θετικών και των αρνητικών που κόμισε στον δημόσιο βίο. Και κυρίως με τη γενναία ανάληψη της ευθύνης του κόμματος την κρίσιμη δεκαετία της χρεοκοπίας: την υλοποίηση των απαραίτητων μνημονίων παρά την κατακραυγή και τη συμβολή στην ευρωπαϊκή λύση, που υπονόμευσαν οι λαϊκιστές ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Εχει σημασία να γίνει κατανοητό ότι το ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε, κυρίως, επειδή την κρίσιμη δεκαετία έδωσε τη μάχη για τη σωτηρία της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Οτι γι’ αυτό στελέχη του έγιναν στόχος από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους αυτοαποκαλούμενους αντιμνημονιακούς (που στη συνέχεια και ψήφισαν αχρείαστο μνημόνιο και το εφάρμοσαν δουλικά). Κι ότι η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης Novartis είναι απαίτηση της κοινωνίας, επειδή οι πολίτες ξέρουν ότι οι θεσμοί προφυλάσσουν από την αυθαιρεσία της εξουσίας κι αλίμονο αν δεν προασπίζουμε τους θεσμούς.

Με άλλα λόγια: το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ οφείλει στον εαυτό του μια σύνθετη προσέγγιση της ζωής, νηφαλιότητα, προσήλωση στις αρχές της δημοκρατίας. Προγράμματα, αναλυτική σκέψη, τεκμηριωμένες πολιτικές επιλογές – κι έναν αρχηγό που θα μιλάει πολιτικά: ούτε κομματικά ούτε συναισθηματικά. Δηλαδή μια σοβαρή κεντρώα παράταξη. Μόνο έτσι θα μπορούσε να ξαναγίνει αξιόπιστος μηχανισμός που θα εγγυηθεί τη δημοκρατία και την πρόοδο του τόπου. Μόνο έτσι, δηλαδή, θα ξαναγίνει κόμμα εξουσίας.