Ανέκδοτα;

Τηλεφωνεί απευθείας στον επικεφαλής του τμήματος Δημοσίων Σχέσεων μιας μεγάλης και πασίγνωστης πολυεθνικής στην Ελλάδα, το όνομα της οποίας δεν έχει σημασία στην ιστορία που αφηγούμαι. Συστήνεται ως οφείλει – αν και περιττεύει διότι η φωνή είναι αμέσως αναγνωρίσιμη – και εξηγεί γιατί κάλεσε. Βρήκαμε, αρχίζει να λέει, μια κατσαρίδα σε ένα μπουκάλι του τάδε αναψυκτικού σας… Ο συνομιλητής του δεν τον αφήνει να φθάσει στο δια ταύτα και τον διακόπτει: «Μη κάνετε τον κόπο. Εμείς είμαστε η ***, δεν έχουμε καθόλου αναψυκτικά. Χαίρετε».

Ωστόσο, είχαν σοκολάτες. Οπότε, αφού περνά ένα χρονικό διάστημα, χτυπάει ξανά την πόρτα της ίδιας πολυεθνικής. Πάλι τηλεφωνικώς, αλλά όχι αυτοπροσώπως αυτή τη φορά, μέσω δικού του ανθρώπου. Το πρόβλημα τώρα είναι ότι έχουν βρει το ζουζούνι σε μια σοκολάτα αμυγδάλου. Ομως και πάλι τρώνε πόρτα από την εταιρεία: «Η τάδε σοκολάτα που λέτε δεν είναι δική μας. Εμείς έχουμε τη δείνα σοκολάτα. Μας μπερδέψατε με τους άλλους».

Στην πρώτη απόπειρα, έκαναν λάθος στο είδος του προϊόντος. Μπέρδεψαν αναψυκτικά με σοκολάτες, δηλαδή μήλα με πορτοκάλια. Στη δεύτερη, πέτυχαν το είδος, αλλά μπέρδεψαν τις παραγωγούς εταιρείες. Οπότε η τρίτη προσέγγιση έγινε με τη μέθοδο «στα τυφλά». Ετσι, λαμβάνουν μια ωραία πρωία στην εταιρεία, μέσω του ταχυδρομείου, τη σελίδα ενός εντύπου με μία διαφήμιση της εταιρείας τους δημοσιευμένη, συνοδευόμενη από το σχετικό τιμολόγιο για την πληρωμή της. Για τη διαφήμιση δεν είχε υπάρξει καμία σχετική εντολή από την εταιρεία. Την είχε τυπώσει με εντολή από τον εαυτό του και τους ζητούσε να τον πληρώσουν για υπηρεσία την οποία εκείνοι μεν δεν είχαν αγοράσει, αλλά αυτός τους την είχε πουλήσει μονομερώς! Ούτε με τη μέθοδο αυτή τα κατάφερε. Εχει καμία σημασία όμως; Εμεινε η ιστορία του απύθμενου θράσους, που διασώζω εδώ για τον βιογράφο του μέλλοντος…

Ιδια εποχή περίπου, διαφορετική εταιρεία. Ο δικός μας τηλεφωνεί στα γραφεία μεγάλης ελληνικής βιομηχανίας και ζητεί συνάντηση με το αφεντικό. Το αφεντικό δεν έχει αντίρρηση (έχει και κάποια περιέργεια ενδεχομένως…), έτσι το ραντεβού κλείνεται. Εμφανίζεται ο δικός μας, καθώς πρέπει, με την «αστική» του ευγένεια και τη χάρη του και, αφού τελειώνουν με τα τυπικά, θέτει το ζήτημα ευθέως: «Θα μου δώσεις ογδόντα εκατομμύρια (σ.σ.: ήταν η δραχμή ακόμη) και εγώ θα κάνω ένα σεμινάριο σε πενήντα στελέχη σου, για να ξέρουν πώς να χειρίζονται τους ***». Το αξιοσημείωτο εδώ, που δείχνει και αίσθηση του χιούμορ εκ μέρους του, είναι ότι για να ονομάσει το είδος του, χρησιμοποίησε το δικό του όνομα στον πληθυντικό αριθμό. Αυτεπίγνωση και αυτοσαρκασμός. Η προσφορά του δεν έγινε δεκτή, αλλά δεν ζήτησα λεπτομέρειες από τον επιχειρηματία που μου αφηγήθηκε το περιστατικό, διότι και μόνο που το θυμόταν έβλεπες την οργή στο πρόσωπό του.

Και τώρα, για να απαντήσω στην ερώτηση του τίτλου, όχι, δεν είναι ανέκδοτα με τη συνήθη έννοια της λέξης. Είναι μάλλον ανέκδοτες σελίδες Ιστορίας, από τον βίο ενός μεγάλου Ελληνα. Τις καταγράφω για τους ερευνητές του πολυσχιδούς φαινομένου της πειρατείας στο μέλλον…

ΑΧ, ΠΑΣΟΚΑΡΑ!

Δεν είχα σκοπό να παρακολουθήσω τη συζήτηση στη Βουλή για το πόρισμα. Μάλλον από περιέργεια πήγα να ρίξω μια ματιά, αλλά όταν είδα ότι αγόρευε από το βήμα η Θεοδώρα η Τζάκρη κόλλησα. Πώς να πάρεις τα μάτια σου απο πάνω της; Πώς να απομακρυνθείς από το βελούδο της φωνής της; Ετσι συνέβη να την ακούσω να εκστομίζει το ωραίο ότι «η Ελλάδα είναι χώρα ευρωπαϊκή εδώ και τέσσερις δεκαετίες». (Προσοχή. Δεν είπε ότι ανήκει στην Ευρώπη, διατύπωση που υπονοεί τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση). Να την πληροφορήσω ότι η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή χώρα από τότε που δημιουργείται ως σύγχρονο ανεξάρτητο κράτος. Η Ευρώπη τη βοήθησε να δημιουργηθεί, σε τελευταία ανάλυση. Είναι όμως τόσο συγκινητικό ότι για τη Θεοδώρα την Τζάκρη όλη η Ιστορία ξεκινά από το 1981 και τον Ανδρέα Παπανδρέου! Αχ, Πασοκάρα…

ΚΑΜΙΑ ΕΚΠΛΗΞΗ

Η συμμορία των χουλιγκάνων που δολοφόνησαν τον Αλκη Καμπανό είχε το modus operandi της «Χρυσής Αυγής», όταν έκανε επιθέσεις σε μετανάστες. Ετσι λέγαμε οι περισσότεροι αρχικά. Για δες, όμως, που μας βγήκαν antifa, ανεμβολίαστοι και χουλιγκάνοι! Δεν είναι όμως λόγος για να προκαλεί τις καθιερωμένες πτώσεις από τα σύννεφα. Είναι απολύτως φυσιολογική η βία για τα πολιτικά άκρα, όπως η έλξη που ασκούν τα περιττώματα στις μύγες.