Μέτωπο

Στην Κουμουνδούρου, λένε οι κομματικές πηγές, ετοιμάζουν πυρετωδώς το κυβερνητικό τους πρόγραμμα – με τη βοήθεια φυσικά του προεδρικού θινκ τανκ. Δεν είναι η πρώτη φορά που η αξιωματική αντιπολίτευση αποπειράται να ακολουθήσει το μοντέλο της επιτυχίας του αντιπάλου, το υπόδειγμα που βασίστηκε στο τρίπτυχο «προγραμματικός λόγος, προγραμματικός λόγος, προγραμματικός λόγος». Ούτε όμως ήταν και πρωτόγνωρο πως την ίδια περίπου στιγμή κυκλοφόρησε ονλάιν η πολακική εκδοχή αυτών των προτάσεων διακυβέρνησης – εκείνη που περιγράφει σαν θεμέλια της δεύτερης φοράς Αριστερά τις κρατικοποιήσεις τραπεζών και τις μαζικές εισροές νέων δικαστών στο σύστημα. Το ασυνήθιστο στοιχείο μιας κατά τ’ άλλα συνηθισμένης πολιτικής ιστορίας βρίσκεται αλλού. Οι ρεβανσιστικές φαντασιώσεις του πιο θορυβώδους συριζαίου, όπως αρθρώθηκαν στην προχθεσινή κομματική εκδήλωση, σχολιάστηκαν ως «απειλή για τη Δημοκρατία» από την Πειραιώς με καθυστέρηση αρκετών ωρών – παρότι η γαλάζια ανακοίνωση μοιάζει, με μια διαγώνια ματιά, σαν συρραφή των δεκάδων άλλων που κατά καιρούς έχει βγάλει το κυβερνών κόμμα για να στηλιτεύσει τις αριστερές καθεστωτικές εμμονές.

Πασέ

Το κλίμα είναι ήδη πολωμένο. Οπότε οι νεοδημοκράτες εύλογα – υποστηρίζουν κονεσέρ των μεθόδων πολιτικής αντιπαράθεσης – διέκριναν στις κραυγές του Σφακιανού μια ευκαιρία να υπενθυμίσουν στο κοινό το οποίο έστειλε τον ΣΥΡΙΖΑ στα αντιπολιτευτικά έδρανα «από τι γλιτώσαμε». Για τους μυημένους στα ενδότερα της κυβερνητικής έδρας, άλλωστε, η ενεργοποίηση του περιλάλητου αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου δεν αποκλείεται ως τακτική ενόψει της δεύτερης εθνικής κάλπης. Για τους φίλα προσκείμενους στον ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, το «ρήγμα» που παρατηρείται στο εσωτερικό του αναπτερώνει τις ελπίδες για επιστροφή της Αριστεράς. Σύμφωνα με μια πιο αποστασιοποιημένη ανάγνωση πάλι, ακόμη κι ορισμένοι απ’ όσους ωφελήθηκαν – δημοσκοπικά κι εκλογικά – απ’ τον σχηματισμό του αντιλαμβάνονται πλέον ότι είναι πασέ, αφού εκείνος στον οποίο εναντιώνεται ούτε κυβερνά, ούτε παίρνει θετικές αξιολογήσεις στα γκάλοπ εδώ και δυόμισι χρόνια. Είναι τόσο ξεπερασμένο από την πολιτική και κοινωνική ζωή, ώστε όποιος επιχειρεί να το αναβιώσει κινδυνεύει να πιαστεί στην παγίδα μιας ρητορικής που εύκολα μπορεί να ακουστεί σαν υστερία στ’ αφτιά των ψηφοφόρων – και συνήθως η υστερία είναι αποκρουστική απ’ όπου κι αν προέρχεται.