Καμιά σιωπή για τον Καραμανλή

Τι είναι αυτό που κάνει πιο εύκολη την αντιπολίτευση; Η επιστροφή σε μια γνώριμη κατάσταση, σε μια εποχή που ο αντίπαλος δύσκολα υπερασπίζεται. Η πρόσφατη αποπομπή του Σπήλιου Λιβανού και η διαγραφή του Πέτρου Δούκα με αφορμή την «εποποιΐα» του 2007 στην Ηλεία, έδωσε στο Κίνημα Αλλαγής μια οπτική που χρειαζόταν, για να αντιμετωπίσει τόσο τη ΝΔ όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ: και αυτή βασίζεται στην (κατά τα κεντροαριστερά στελέχη) κάλυψη που προσφέρουν και οι δύο πλευρές στην περίοδο διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή.

Η ιστορία του ΠΑΣΟΚ με τον Καραμανλή είναι προφανώς πολύ παλιά, όμως τα τελευταία χρόνια κρύβει από πίσω και μια προσπάθεια δικαίωσης. Δεν υπάρχει στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, είτε στήριξε τον Γιώργο Παπανδρέου στις τελευταίες εσωκομματικές είτε όχι, που να μη λέει σήμερα πως το βάρος που σήκωσε η κυβέρνηση που σχηματίστηκε το 2009 ήταν μεγαλύτερο από αυτό που περίμενε – αποδίδοντας τα πραγματικά αίτια της οικονομικής κρίσης όχι σε εκείνους που «έφεραν τα μνημόνια», αλλά σε εκείνους που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έκαναν την προσφυγή στο ΔΝΤ αναγκαία συνθήκη. Παρά το ότι, σύμφωνα με τις πασοκικές αναλύσεις, ήταν η γαλάζια διαχείριση της περιόδου Καραμανλή που διέλυσε την οικονομία, μόνο το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε πολιτικά τη λιτότητα. Ο διάλογος ανάμεσα στον Λιβανό και τον Δούκα για τις σακούλες με τα χρήματα που ξοδεύτηκαν και χάρισαν στη ΝΔ τις εκλογές έδωσε στα πράσινα στελέχη ένα ακόμα επιχείρημα. Οπως αναγνώρισε και ο Μητσοτάκης, αποπέμποντας τον Λιβανό, αυτή η λογική δεν ταιριάζει στο αφήγημά του για τη ΝΔ – δίνει όμως στους αντιπάλους του μια ευκαιρία να θυμίσουν στο κεντρώο ακροατήριο πως η ΝΔ δεν τελειώνει στον αρχηγό της.

Περίεργη σιωπή. Παράλληλα, η διαχρονική στάση της παράταξης απέναντι στη διακυβέρνηση Καραμανλή και τις ευθύνες που της αναλογούν για την πορεία της χώρας, τους διαχωρίζει από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν λίγες οι φορές που το προηγούμενο διάστημα το ΚΙΝΑΛ είχε υπονοήσει πως υπήρξε μυστική συνεννόηση ανάμεσα στους καραμανλικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ -αποδίδοντας εκεί τη μέχρι πρότινος παντελή απουσία κριτικής προς τον Καραμανλή. Παρότι τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές, η απουσία ονομαστικής αναφοράς στον πρώην πρωθυπουργό στην ανακοίνωση που έβγαλε για τον Λιβανό προκάλεσε πολλά σχόλια για τις σχέσεις που επικρατούν ακόμα και σήμερα ανάμεσα στις δύο πλευρές. Ενα από αυτά ήταν και του Νίκου Ανδρουλάκη, που δεν έχασε ευκαιρία να αντεπιτεθεί μετά από ένα δεκαήμερο αμφίπλευρης πίεσης με αφορμή την πρόταση δυσπιστίας και τη Novartis: «Δεν είδαμε κανείς, ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας, ούτε από τη ΝΔ ο κ. Μητσοτάκης να μιλά γι’ αυτή την περίοδο (σ.σ.: Καραμανλή)», τόνισε χαρακτηριστικά («ΣΚΑΪ»). «Αρα ίσες αποστάσεις είδαμε χθες από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, έναντι της κυβέρνησης Καραμανλή. Δεν ακουμπά κανείς την περίοδο που οδήγησε σε χρεοκοπία την Ελλάδα και στα μνημόνια. Ολοι προσπαθούν να έχουν μια απόσταση», επισήμανε.

Αποσυμπίεση. Πέραν της αποσυμπίεσης από την κατηγορία του «ισαποστακισμού», που ακούγεται το τελευταίο διάστημα για τις πολιτικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ, η ανάδειξη της οπτικής Λιβανού για την περίοδο Καραμανλή επιτρέπει στη Χαριλάου Τρικούπη να οριοθετήσει χρονικά «στο παρελθόν» και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, με στόχο να προβάλει ως πιο φρέσκια επιλογή σε σύγκριση μαζί τους – μιας και το ΚΙΝΑΛ βρίσκεται σε φάση ανανέωσης. Από την άλλη, βέβαια, η επιμονή στο παρελθόν (ακόμα κι αν αυτή γίνεται λόγω επικαιρότητας) δυσκολεύει την προσήλωση στο μέλλον, με το οποίο θέλει να ταυτιστεί ο Ανδρουλάκης.