Η «άτυπη συμμαχία» και η λογική Μαυρογιαλούρου

«Η συνομιλία των Πέτρου Δούκα – Σπήλιου Λιβανού και η αφλογιστία ΣΥΡΙΖΑ κατά των ημερών Καραμανλή, φτιάχνουν μια ευνοϊκή διαιρετική τομή για εμάς», λέει στα «ΝΕΑ» στέλεχος του ΚΙΝΑΛ. Λογικό. Ο πρώτος που χαίρεται να πάει η κουβέντα στη διακυβέρνηση 2004- 2009 είναι ο σημερινός ένοικος της Χαριλάου Τρικούπη. Ο τελευταίος, είναι η κυβέρνηση. Και παρά την ομολογουμένως ταχύτατη αντίδραση του Πρωθυπουργού – και παρά τη σχέση του με τον Λιβανό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως; Λογικά θα εξαπέλυε βέλη κατά της κυβέρνησης για τη ρητορική Μαυρογιαλούρου. Δεν πιάστηκαν δικά του στελέχη να μιλάνε κυνικά για τους πυροπαθείς της Ηλείας. Κι όμως, οι στρατηγικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ «διάβασαν» τις αντιδράσεις του κόμματος ως πλημμελείς ως προς το σκέλος των ευθυνών των ημερών και έργων του Κώστα Καραμανλή. Και παρά το γεγονός πως στελέχη όπως ο Γιάννης Ραγκούσης ή άλλοι πασοκογενείς δεν «ξέχασαν» να αναφέρουν τον πρώην πρωθυπουργό και επικριτικά. Είναι έτσι; Διατηρείται η άτυπη συμμαχία Κουμουνδούρου – Παναγή Κυριακού (όπου εδρεύει το γραφείο Καραμανλή); Που πολλοί έβλεπαν πίσω από την επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου για την προεδρία της Δημοκρατίας, πίσω από την επιλογή Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, πίσω ακόμη και από τη συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο για την περίοδο της πρώτης φοράς Αριστερά;

Από τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα ξορκίζουν κάθε τέτοιο σενάριο. Θυμίζουν πως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας έχει επαναλάβει σε αρκετές συνεντεύξεις του τις «συν-ευθύνες» του Καραμανλή για το έλλειμμα της χώρας. Λένε επίσης με νόημα πως αν υπήρχε «συμμαχία» θα φαινόταν και σε άλλα κομβικά, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών ή το πάλαι Δημοψήφισμα του 2015. Δεν προκύπτει, συμπληρώνουν και ρίχνουν τα βέλη τους στη σημερινή κυβέρνηση για τον κυνισμό, το πελατειακό κράτος, και μια λογική παροχών που συνεχίζει και σήμερα. Οι πιο παλιοί βλέπουν στο όλο στόρι μια ευκαιρία του Κυριάκου Μητσοτάκη να ξορκίσει τα φαντάσματα του «δεξιού κρατισμού» και να επανατοποθετήσει την παράταξη του στο φιλελεύθερο τόξο. Βοηθάνε σε αυτό και μια σειρά νέων πολιτικών συμμάχων του, αλλά και μια είδους ευελιξία που δείχνει ως προς το πολιτικό Κέντρο. Αρα μια μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη και που δεν αφορά την Κουμουνδούρου. Αλλοι πάλι βλέπουν εδώ, τη «ρεβάνς» του Κινήματος Αλλαγής που λόγω της άνεσης να καυτηριάζει τις καραμανλικές ημέρες πιέζει τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση ισόποσα. Και θυμίζει εκλεκτικές συγγένειες που πολλοί θέλουν να μη θυμούνται.