Η «προσφορά» {LF}του Πολάκη…

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς ποιοι είναι οι μύχιοι τακτικοί σχεδιασμοί της πολιτικής κάθε κόμματος, ιδίως όταν αυτό βρίσκεται στην εξουσία. Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις που το τι πρέπει να γίνει είναι τόσο προφανές ώστε δεν χρειάζεται καν σχεδιασμό: σε πάει μόνο του. Και τέτοια ακριβώς είναι η περίπτωση Πολάκη για τη Νέα Δημοκρατία: πρόκειται για ένα θεόσταλτο δώρο που η κυβέρνηση θα έπρεπε να συμβάλλει όσο μπορεί να διατηρείται ενεργό. Γιατί είναι ένας από τους καλύτερους συμμάχους της.

Σήμερα άπαντες, δημοσκόποι, αναλυτές, πολιτικοί, όλοι ομονοούν σε ένα και μοναδικό κομβικό σημείο των επερχόμενων εξελίξεων: ότι η επόμενη εκλογική μάχη, που θα παράξει μία πολύπλοκη, δύσκολη και απρόβλεπτη Βουλή, θα κριθεί στο Κέντρο. Ειδικά δε από την ώρα που το ΠΑΣΟΚ δείχνει να διεκδικεί εκ νέου ισχυρότερο ρόλο – και, επιπλέον, θα είναι και αυτό εκ των πραγμάτων ευνοημένο από το εκλογικό σύστημα των επόμενων εκλογών ανεξάρτητα από το πόσο θα καταφέρει να αυξήσει τη δύναμή του. Και στη Χαριλάου Τρικούπη κάνουν λάθος που «χαϊδεύονται» ξαφνικά με την ακρότητα. Δεν θα παιχτεί εκεί το παιχνίδι.

Τι σημαίνει όμως μάχη για το Κέντρο; Σημαίνει ακριβώς, πάνω απ’ όλα, απέχθεια στα άκρα. Οι ψηφοφόροι στους οποίους άπαντες πλην των ίδιων των άκρων απευθύνονται αναζητούν, αν μη τι άλλο στοιχειώδη σοβαρότητα, αξιοπρέπεια, έναν ελάχιστο πολιτισμό. Και τι είναι ο Πολάκης; Το αρκιβώς αντίθετο. Ο,τι πιο λούμπεν και αποκρουστικό έχει παράξει αυτό το σύστημα εδώ και πολλά χρόνια. Και αυτή είναι η λέξη-κλειδί: αποκρουστικό. Με τον… παραδοσιακό χουντέικο τρόπο. Οσο ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής και δεν λέει να κατέβει, όσο βρίζει και μιλάει τη γνωστή εμετική του γλώσσα, όσο τραμπουκίζει δημοσία (φαντάζεται κανείς τι κάνει ιδιωτικά…) αστυνομικά όργανα που του βεβαιώνουν παραβάσεις απόλυτης ασυδοσίας, όσο επιτίθεται σε αντιπάλους του με την αδιανόητη χυδαιότητα που το έκανε προχθές εναντίον του Αδωνη Γεωργιάδη, τόσο γίνεται όλο και αποκρουστικότερος.

Μπορεί κάποτε, στην αρχή, να τον έβλεπαν πολλοί σαν απολαυστικό κάζο – λογικό είναι, κάθε γκροτέσκο που εμφανίζεται κάνει πάντοτε κάποια εντύπωση. Σήμερα όμως η μπογιά του όχι απλώς δεν περνάει πια, αλλά, πολύ περισσότερο, τα βάφει… μαύρα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε που ανοίγει το μυρωδάτο στόμα του, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Και είναι απορίας άξιον πώς ο, κατά τα λοιπά καλός τακτικιστής, Τσίπρας δεν το έχει καταλάβει ακόμη – θα ξυπνήσει ένα πρωί και η στήριξή του σε αυτή τη χυδαιότητα θα του έχει πριονίσει όχι μόνο τα ποσοστά αλλά και την ίδια του την παντοδυναμία στο κόμμα του, που ήδη, για σειρά λόγων, έχει αρχίσει και τρίζει για πρώτη φορά.

Τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ ο Πολάκης θα τους πάρει μαζί του στον πολιτικό του «τάφο». Είναι ο πολιτικός νεκροθάφτης τους. Και η κυβέρνηση θα πρέπει να τους αφήσει στην ησυχία τους, να πορευτούν χέρι χέρι. Και όχι μόνο η κυβέρνηση: όλα αυτά που ο Πολάκης αντιπροσωπεύει, που λέει και κάνει, συνθέτουν μια από τις πιο αποκρουστικές όψεις της χειρότερης εκδοχής του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αλλά, εξίσου, και του ίδιου του ελληνικού λαού. Ναι, ας μην κρυβόμαστε: λαός τον ψηφίζει, λαός τον ακούει, λαός τού δίνει τη δύναμη. Δεν κατέβηκε απ’ τον ουρανό. Ωστόσο, αυτό το κομμάτι του λαού, που ελάχιστα, αν όχι καθόλου, απέχει από εκείνο της Χρυσής Αυγής και άλλων συναφών, δεν είναι εις θέση πλέον να απειλεί. Και, πολύ περισσότερο, να κυριαρχεί. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να κρύβεται κάτω από το χαλί. Γι’ αυτό και ο Πολάκης πρέπει ακούγεται. Επειδή η αηδία που προκαλεί συνιστά πραγματικά μεγάλη προσφορά στη δημόσια ζωή του τόπου.