Το «αουτσάιντερ» που έγινε φαβορί

Η μικρή πόλη από όπου κατάγεται λέγεται Feira και ανήκει στην ευρύτερη περιφέρεια της Santa Maria. Εχει μόλις έντεκα χιλιάδες κατοίκους και είναι γνωστή για το γλυκό Fogaça που παρασκευάζεται σχεδόν αποκλειστικά για τη γιορτή του San Sebastian κάθε Γενάρη. Ενα «καστράκι» από αλεύρι, ζάχαρη και κανέλα, γλυκό ψωμί με τέσσερις κορυφές: Σαν τις σεζόν του Πέδρο Ρουί Ντα Μότα Βιέιρα Μαρτίνς στον Ολυμπιακό. Την ιστορία που κάνει πλέον τη Feira σημείο αναφοράς και για το ποδόσφαιρο.

Κανείς στο παρελθόν του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν έμεινε τόσο στον πιο «ηλεκτρικό πάγκο» της χώρας. Δεύτερη ανανέωση και συνολικά τρίτο συμβόλαιο υπέγραψε πριν από μερικές ημέρες με τους πρωταθλητές Ελλάδας. Συμφωνία που τον βάζει πλέον σε τροχιά 6ετίας. Απρίλη του 2018 μπήκε στο αεροπλάνο για να συναντήσει το πεπρωμένο του. Ως τον Ιούλιο του 2024 λέει πλέον το… καλεντάρι της ζωής του.

Ενδιάμεσα; Δύο διαδοχικές κατακτήσεις της Super League (2020, 2021), το double (2020), μια σειρά από σπουδαίες ευρωπαϊκές νύχτες με ιστορικές (Μίλαν, Αρσεναλ) ή απλά περήφανες (Μαρσέιγ, Αϊντχόφεν, Φενερμπαχτσέ, Μπέρνλι κ.λπ.) προκρίσεις. Επιπλέον ποδοσφαιριστές σαν τον Κώστα Τσιμίκα (Λίβερπουλ) και τους Ντανιέλ Ποντένσε και Ζοσέ Σα (Γουλβς) που μέσα από την ομαδική δουλειά σκαρφάλωσαν στο υψηλότερο επίπεδο. Και όλοι εκείνοι που συνεχίζοντας να φορούν τα ερυθρόλευκα διατηρούν τον Ολυμπιακό εναρμονισμένο με το motto του. Εκείνο που λέει «συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε». Ενα ολοκληρωμένο ποδοσφαιρικό project που εξελίσσεται και εξελίσσει τις προσδοκίες.

Υπήρξαν και άλλες επιτυχημένες ιστορίες προπονητών τα προηγούμενα χρόνια στο μεγάλο λιμάνι, έστω και αν δεν άντεξαν τόσο στον χρόνο. Ο Ερνέστο Βαλβέρδε που εκτοξεύθηκε ως την Μπαρτσελόνα. Ο Μίτσελ Γκονζάλες που οδήγησε τον Ολυμπιακό στους «16» του Champions League. O Μάρκο Σίλβα που έφυγε για την Αγγλία και παραμένει εκεί έχοντας αλλάξει τέσσερις ομάδες (Χαλ, Γουότφορντ, Εβερτον, Φούλαμ). Ολες τους όμως με μια βασική διαφορά σε σχέση με αυτή του Πέδρο Μαρτίνς. Ο νυν τεχνικός των Ερυθρόλευκων ήταν κανονικό «αουτσάιντερ». Δίχως μεγάλο ποδοσφαιρικό όνομα. Δίχως να έχει φτάσει ήδη σε κάποιο μεγάλο πάγκο της Ευρώπης. Δίχως να είναι τόσο νεαρός που να θεωρείται «φαινόμενο» (όπως ο Σίλβα ή ο Λεονάρντο Ζαρντίμ). Χωρίς το βαρύ βιογραφικό που τις περισσότερες φορές αποτελεί και το ισχυρότερο εισαγωγικό σημείωμα.

Μια συμμετοχή στην εθνική ομάδα της Πορτογαλίας το 1997 σαν ποδοσφαιριστής την εποχή που αγωνιζόταν στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας (1995-1998). Παρουσίες στο Europa League σαν προπονητής της Μαρίτιμο, της Ρίο Αβε και της Γκιμαράες αλλά και αυτό χωρίς το προνόμιο να εργαστεί σε κάποια από τις πραγματικά μεγάλες της χώρας. Στην Ελλάδα τον γνώριζε μόνο ο Σάκης Τσιώλης που τον είχε αντιμετωπίσει από τον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης το καλοκαίρι του 2012 στα προκριματικά (Μαρίτιμο – Αστέρας). Και φυσικά οι άνθρωποι του Ολυμπιακού που είχαν στοχεύσει στην περίπτωσή του από την άνοιξη του 2017. Λέγεται πως ένας από τους ανθρώπους που μίλησε πολύ ζεστά στους Πειραιώτες για εκείνον ήταν ο Φερνάντο Σάντος. Το έκανε μάλιστα (συμπτωματικά για δεύτερη φορά) τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους όταν οι πρωταθλητές βρίσκονταν στη Λισαβόνα για ένα ματς με τη Σπόρτινγκ στο Champions League. Λίγο πριν ξεκινήσει το ντόμινο Τάκης Λεμονής, Οσκαρ Γκαρθία που κατέληξε στις 10 Απρίλη να βάλει τον Πέδρο Μαρτίνς στο αεροπλάνο για την Αθήνα.

«Ημουν περήφανος, με φιλοδοξίες, ελπίδες. Καταλάβαινα πως πηγαίνω κάπου που θα αναλάβω μια πολύ μεγάλη ευθύνη. Ηταν βέβαια λιγάκι ανάμικτο το συναίσθημα. Από τη μια η ικανοποίηση, η χαρά μου, το γεγονός ότι ερχόμουν σε έναν πολύ μεγάλο σύλλογο. Από την άλλη το γεγονός ότι άφηνα για πρώτη φορά τη χώρα μου. Θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια της πτήσης έκανα όνειρα για ό,τι θα ακολουθήσει. Σήμερα ξέρω ότι τα πράγματα πήγαν ακόμη καλύτερα από τα όνειρα που έκανα τότε» είπε στα «ΝΕΑ» τον περασμένο Απρίλιο στα τρίτα γενέθλια στον ερυθρόλευκο πάγκο. «Θυμάμαι ακόμη πόσο εντύπωση μου έκαναν τα αποδυτήρια στο Καραϊσκάκη, την πρώτη μέρα που τα επισκέφτηκα. Καλύτερα από πολλών μεγάλων ομάδων. Μπήκα και ένιωσα εκεί την καρδιά της ομάδας».

Στο μεταξύ την Τετάρτη στο ματς Κυπέλλου με τον Παναιτωλικό συμπληρώνει 200 επίσημα ματς σαν προπονητής του Ολυμπιακού. Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς που παραμένει ο μακροβιότερος της σύγχρονης εποχής σταμάτησε στα 208 έπειτα από δύο θητείες (1996-1999, 2004-2005). Σε μερικές εβδομάδες και αυτό το ρεκόρ θα έχει δίπλα το όνομα του Πέδρο: Τον με βάση τις νίκες, πιο αποτελεσματικού πορτογάλου προπονητή στον κόσμο για το 2021. Τα καταγράφει και τα γνωρίζει αναλυτικά όλα αυτά τα ρεκόρ ο γιος του Ρικάρντο. Πατέρας από τα 23 του ο κόουτς. Προπονητής… δηλαδή και στη ζωή του. Και μάλιστα τόσο προσαρμοσμένος στις ανάγκες που εργάζονταν και εκτός ποδοσφαίρου για να τα φέρει βόλτα. Πώς κατάφερε να φτάσει ως εδώ; Φυσικά με σκληρή δουλειά. Με ταλέντο. Με προσαρμογή στις συνθήκες.

Γνωρίζοντας την καθημερινότητα του Πέδρο Μαρτίνς στην Ελλάδα, γνωρίζεις και πως στην περίπτωσή του δεν υπάρχουν μυστικά επιτυχίας. Ατελείωτες οι ώρες στον Ρέντη. Ασχολούμενος με όλα. Ακόμη και με τα πιο μικρά. Μια ιεροτελεστία… επανάληψης που στα δικά του μάτια κρύβει μέσα της πολύ μεγαλύτερη καλλιτεχνία από ό,τι φαντάζεται κανείς. Την τέχνη ενός ανθρώπου που γνωρίζει τη σημασία στο να είναι αφοσιωμένος. «Μαθαίνω καθημερινά και δεν θα σταματήσω να μαθαίνω, είμαι πάντα σε εγρήγορση για να μαθαίνω και να εξελίσσομαι και ο Ολυμπιακός μου παρέχει τις συνθήκες που χρειάζομαι για να εξελιχθώ. Στο επάγγελμά μας ποτέ δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει μια συνεργασία γιατί τα πράγματα μπορούν να πάνε άσχημα και αυτή να τελειώσει. Είχα όμως ειλικρινά την αίσθηση μέσα μου ότι θα είχαμε επιτυχία στον Ολυμπιακό, το πίστευα πολύ» είπε προ ημερών με θέα στο νέο του συμβόλαιο. Πώς κατέληξε αυτήν την τοποθέτηση; Μα φυσικά α λα Πέδρο Μαρτίνς: «Εχουμε πολλή δουλειά ακόμη να κάνουμε».