Αδάμαστο πνεύμα

Για τους πιο υποψιασμένους, είναι η ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτρια. Αντε και λίγο από ραδιοφωνική παραγωγός και παρουσιάστρια, ωστόσο, το πέρασμά της από τις συγκεκριμένες θέσεις ήταν σύντομο και δεν πρόλαβε να εντυπωθεί στη συνείδηση του κοινού. Για τους περισσότερους, η Δήμητρα Παπαδοπούλου είναι ο άνθρωπος που χάρισε στην ελληνική τηλεόραση μία από τις πιο επιτυχημένες αλλά και διαχρονικές της σειρές: τους «Απαράδεκτους». Τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη της προβολή, η θρυλική κωμική παραγωγή επέστρεψε στη συχνότητα του Mega, από όπου συστήθηκε αρχικά στους τηλεθεατές, θυμίζοντας ατάκες που μέχρι σήμερα ακούγονται από τα χείλη μας, αναδεικνύοντας εξαιρετικά επίκαιρα θέματα και φέρνοντας έναν γλυκό αέρα νοσταλγίας για μια άγουρη και χωρίς πολλά φτιασίδια τηλεόραση. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου έγραψε με μπόλικο χιούμορ, υπερβολή έως και τρέλα για την Ελλάδα της δεκαετίας του 1990, αλλά έκλεισε στο σενάριό της όλες εκείνες τις παραξενιές της χώρας μας που συνεχίζουν να τη χαρακτηρίζουν έως σήμερα. Οπως συνήθιζαν να κάνουν κατ’ αναλογία μεγάλοι κωμικογράφοι όπως ο Ψαθάς, ο Τσιφόρος, ο Σακελλάριος, ο Πρετεντέρης.

Δεν είναι τυχαίο που η Παπαδοπούλου ένιωσε μαζί τους μια σύνδεση, από την πρώτη στιγμή που έπεσαν στα χέρια της, φοιτήτρια ακόμα στη δραματική σχολή, κείμενά τους, αναγνωρίζοντας στη γλώσσα τους κάτι πολύ οικείο. Γιατί όπως κι αυτοί, έτσι και η ίδια στοχεύει πάντα στο τώρα για να πιάσει, όχι επιτηδευμένα, το πάντα. Από μικρή άλλωστε, αυτή ήταν η συνήθειά της. Το γράψιμο. Οποτε ζοριζόταν στρεφόταν στις λέξεις για να βγάλει στο χαρτί έναν κόσμο που εγκλωβιζόταν μέσα της και δεν έφτανε ποτέ στο στόμα της. Η πρώτη καταγεγραμμένη απόπειρά της να γράψει κάτι ήταν μέσα στην τάξη, την ώρα που διδασκόταν την «Ιθάκη» του Καβάφη. Μπορεί η διπλανή της να γελούσε με τα στιχάκια που σκάρωνε, χωρίς να παρακολουθεί και πολύ την παράδοση του φιλολόγου, αλλά μάλλον δεν καταλάβαινε πως η Δήμητρα μόλις είχε σαλπάρει για το δικό της δημιουργικό ταξίδι.

Γεννημένη στην Αλεξάνδρεια και μεγαλωμένη μεταξύ Αιγύπτου, Κύπρου, Θεσσαλονίκης και τελικά Αθήνας, κουβαλούσε πάντα αυτό το στοιχείο της αδάμαστης ψυχής που αφουγκραζόταν καλά κάθε περιβάλλον όπου προσγειωνόταν για να μπορέσει αργότερα να ενσωματωθεί. Αν και η φλόγα της υποκριτικής σιγόκαιγε μέσα της, ο αυστηρός της πατέρας που θεωρούσε τους ηθοποιούς αγράμματους, της επέβαλε να πάει στο πανεπιστήμιο. Ακολουθώντας τα βήματα της μητέρας της σπούδασε αγγλική φιλολογία και βρέθηκε να διδάσκει σε φροντιστήρια όπου όμως ένιωθε ότι πνιγόταν. Από εκεί, η δραματική σχολή ήταν πλέον μονόδρομος. Πέρασε την πόρτα της σχολής του Γιώργου Θεοδοσιάδη και πήρε το βάφτισμα του πυρός σ’ έναν χώρο που αργότερα έμελλε να γίνει δικός της.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 αρχίζει να κάνει τα πρώτα της βήματα στο θέατρο, γράφοντας μια σειρά από επιθεωρήσεις και παίζοντας μικρότερους ρόλους. Κι επιτέλους, το ταλέντο που στα σχολικά της χρόνια στα Εξάρχεια αντιμετωπιζόταν ως μίασμα, γιατί ήταν αθυρόστομη και οι καθηγητές συχνά την απέβαλλαν, τώρα στο θεατρικό σανίδι χειροκροτούνταν. Εκεί βέβαια που απογειώθηκε ήταν το 1991, όταν γέννησε τους «Απαράδεκτους» στο Mega, παρουσιάζοντας την παρέα των Σπύρου Παπαδόπουλου, Γιάννη Μπέζου, Βλάση Μπονάτσου, Βασίλη Χαλακατεβάκη, Ρένιας Λουιζίδου, με τον πρώτο γκέι χαρακτήρα της ελληνικής τηλεόρασης, που έγραψαν ιστορία με τις κωμικές τους περιπέτειες. Ξεπερνώντας τη μεγάλη επιτυχία της σειράς που παλιότερα τη φόβιζε, αλλά τώρα επιτέλους έχει γίνει το καμάρι της, πέρασε ως ηθοποιός από κι άλλες χαρακτηριστικές παραγωγές όπως «Οι τρεις χάριτες», «Της Ελλάδος τα παιδιά» και τα «Εγκλήματα», μέχρι να φτάσει στην επόμενη μεγάλη σειρά της: το «Σ’ αγαπώ – Μ’ Αγαπάς» του Mega. Δίπλα στον Θοδωρή Αθερίδη, η Παπαδοπούλου έγινε η Δήμητρα τού «εγώ πότε θα γίνω μάνα;», βγάζοντας στους χιουμοριστικούς διαλόγους που έγραφε την αγωνία αλλά και τα στερεότυπα μιας ολόκληρης γενιάς γυναικών. Η πορεία της στην τηλεόραση συνεχίστηκε με ευκαιριακές συμμετοχές σε άλλες παραγωγές όπως τα «Επτά θανάσιμες πεθερές» και «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».

Την ίδια περίοδο, αρχίζει να δοκιμάζεται και στο θεατρικό σενάριο, ανεβάζοντας κείμενά της σε παραστάσεις όπως τα «Ο παππούς έχει πίεση», «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου», «Η σεξουαλική ζωή του ζεύγους Νικολαΐδη», «Ο φίλος μου ο Ντοστογιέφσκι» και «Μάνα θα πάω στο Χόλιγουντ». Αφήνει για λίγο την υποκριτική, αφού η ζωή στο θέατρο τη ζορίζει και δίνει χώρο στη συγγραφή των σεναρίων πολύ συνειδητά. Αλλωστε, σε όλη της την καριέρα πυξίδα για τις δουλειές της δεν ήταν τόσο οι προτάσεις όσο το να έχει το πλαίσιο και την ελευθερία μέσα στην οποία θα μπορούσε να νιώσει άνετα. Τη σεζόν 2017 – 2018, επιστρέφει στο σανίδι ως «Μαντάμ Σουσού» στο Παλλάς, κάνοντας ένα γενναίο σύγχρονο λίφτινγκ στην αγαπημένη ηρωίδα του Ψαθά.

Λίγο νωρίτερα, είχε περάσει και από τον κινηματογράφο, όχι όμως με τη συμβατική μορφή του γιατί τη φοβίζει. Αλλά μέσω της μεταγλώττισης των ταινιών κινουμένων σχεδίων «Ψάχνοντας τον Νέμο» και «Ψάχνοντας την Ντόρι». Ισως έτσι ανανέωσε την επαφή της με την παιδική πλευρά του εαυτού της, μ’ εκείνο το κορίτσι που ως νέα ήθελε ν’ αλλάξει τον κόσμο, γράφτηκε στην ΚΝΕ αλλά δραπέτευσε από εκεί άρον άρον όπως και από τα υπόλοιπα φεμινιστικά, καλλιτεχνικά, φοιτητικά κέντρα, γελώντας πάντα. Δεν μπορούσε, βλέπετε, ν’ αντέξει τις φωνές, ένα στοιχείο που πλέον την έχει κάνει να ξεφορτώνεται από νωρίς βάρη, δράματα και δυστυχίες. Για τα προσωπικά της αποφεύγει να μιλάει δημόσια αλλά φροντίζει στις συνεντεύξεις της να αποκηρύσσει το γάμο. Και πώς άλλωστε ένα αδάμαστο πνεύμα όπως η ίδια να υποταχθεί σε συμβάσεις;