Οι παρέες χτίζονται με σύμπνοια και ενθουσιασμό

Εναν δεξιοτέχνη μουσικό που συνέβαλε στη συνέχιση του λαϊκού ακούσματος τη δεκαετία του 1980 μέσω του συγκροτήματος Τα Παιδιά από την Πάτρα υποδέχεται αύριο το «Σπίτι με το Mega». Ο Χρήστος Παπαδόπουλος επιχειρεί μέσα από την τηλεοπτική συχνότητα του Mega ένα νοσταλγικό ταξίδι στο καλό λαϊκό τραγούδι. Μαζί με τον Λάμπρο Καρελά, συνοδοιπόρο του στα Παιδιά από την Πάτρα», συναντούν τον Γιώργο Σαρρή από τους θρυλικούς Ζιγκ Ζαγκ και πολλούς ακόμα φίλους τους για να παίξουν αγαπημένα τραγούδια, όπως «Οι γλάροι», «Νάι νάι», «Παλιοπαρέα» και όλα εκείνα που «δόξασαν» οι λαϊκές κομπανίες μέχρι σήμερα.

Τι περιμένουν από εσάς το βράδυ του Σαββάτου οι τηλεθεατές;

Αγαπημένες παρέες από τα φοιτητικά μας χρόνια που ξανασμίγουν για να παίξουν όλα αυτά τα τραγούδια που τους ανέδειξαν από το 1984 και μετά. Μέλη των συγκροτημάτων από Τα Παιδιά από την Πάτρα, από τους Ζιγκ Ζαγκ, τους Παίδες Εν Τάξει και τους BandaLaika, καθώς και οι εξαιρετικές ερμηνεύτριες Μαριάννα Παπαμακαρίου, Ελεάνα Παπαϊωάννου, Ozlem Δουργούτη και ο επίσης εξαιρετικός Πάνο Μπλέτζα θα ερμηνεύσουν τραγούδια μου και πολλές επιτυχίες σπουδαίων δημιουργών.

Στην καριέρα σας έχετε δοκιμαστεί σε πολλά διαφορετικά είδη, από τις λαϊκές επιτυχίες έως soundtrack για σειρές και ταινίες. Τι σας εμπνέει στο καθένα απ’ αυτά;

Τα λαϊκά τραγούδια με Τα Παιδιά από την Πάτρα είχαν τον αυθορμητισμό και τη φρεσκάδα της νεότητας. Τα τραγούδια που έγραψα από το 2000 και έπειτα για τηλεοπτικές σειρές και ταινίες είναι αποτέλεσμα ωριμότητας που έρχεται με τον χρόνο και με τη συνεχή αλληλεπίδραση με άλλους μουσικούς, καθώς και με τα συναισθήματα που μου προκαλεί η εικόνα.

Εχετε συνεργαστεί με πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες. Τι κρατάτε από τον καθένα;

Κρατάω την απλότητα και τη συγκίνηση που μου δημιούργησαν κάποιοι από τους μεγάλους ερμηνευτές. Αληθινά υπήρξαν στιγμές που δάκρυσα όπως άκουσα να ερμηνεύουν, γιατί όλη η δημιουργία μου πήρε άλλη διάσταση με τις φωνές των Πασχάλη Τερζή, Δημήτρη Μητροπάνου, Γλυκερίας κ.ά.

Σε κάποια κομμάτια σας αναφερθήκατε σε χαρακτηριστικές λαϊκές φιγούρες του ποδοσφαίρου, όπως ο Νίκος Αλέφαντος και ο «Εθνικάρας». Πώς το ποδόσφαιρο και οι ήρωές του μιούν στην καρδιά σας μουσικά;

Ηταν μια εποχή που ο Αλέφαντος ήταν ένας μοναχικός μαχητής κατά του ποδοσφαιρικού συστήματος. Ετσι εμπνευστήκαμε με τον Βαγγέλη Δεληκούρα και γράψαμε το «Γεια σου, ρε Αλέφαντε, είσαι παλικάρι». Το «Εθνικάκι» το γράψαμε σε μια εποχή που έσβηνε το ποδόσφαιρο για τη φανέλα και μαζί με αυτό χάνονταν πολλοί παιδικοί μας ήρωες της μπάλας.

Σε μια εποχή που οι λαϊκοί καλλιτέχνες προέβαλλαν τον εαυτό τους για να κάνουν επιτυχία, Τα Παιδιά από την Πάτρα εμφανίστηκαν ως σύνολο. Τι σας ώθησε να πορευτείτε παρέα στα μουσικά μονοπάτια και όχι ως μονάδες;

Ημασταν όλοι οργανοπαίκτες και είχαμε όλοι το μεράκι της δημιουργίας. Γι’ αυτό και στον τρίτο και τέταρτο δίσκο γράψαμε τα δικά μας τραγούδια, με τις όποιες ατέλειες λόγω του νεαρού της ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, έγιναν επιτυχίες και ακούγονται μέχρι και σήμερα.

Από την εμπειρία σας, πώς μπορεί ένα μουσικό γκρουπ να αντέξει στον χρόνο και να μη διαλυθεί στο αποκορύφωμα της επιτυχίας του; Γιατί δεν έχουμε πολλά παραδείγματα στην ελληνική μουσική βιομηχανία.

Κάθε αρχή έχει και τον ενθουσιασμό της. Ετσι χτίζονται οι παρέες και γίνονται «ομάδα», κάπως έτσι γίνονται και τα συγκροτήματα. Για να πετύχει αυτό και να αντέξει στον χρόνο, θέλει σύμπνοια και αγάπη για τον κοινό στόχο. Περνώντας ο καιρός αλλάζουμε σαν άνθρωποι, όπως αλλάζουν και οι μουσικές ανησυχίες μας. Και σε πολλές των περιπτώσεων δεν υπάρχει ταύτιση όπως πριν.

Προερχόμενος από πιο παραδοσιακά μουσικά είδη, πώς βλέπετε τα νέα που είναι σήμερα της μόδας; Οπως το ραπ ή το τραπ.

Θεωρώ ότι η ραπ μουσική είναι ένα σοβαρό, διαφορετικό είδος μουσικής και πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να μαγεύεται από τον στίχο, που αρκετές φορές είναι και κοινωνικός. Αντίθετα η τραπ για μένα είναι ένα σημείο εκφυλισμού της μουσικής που συμβαδίζει με τον εκφυλισμό της κοινωνίας μας. Δεν είναι καν μουσική. Δεν υπάρχει μελωδία.