Πόθοι

Δεν χρειαζόταν να ακουστεί από συριζαϊκό στόμα. Η συστηματική μελέτη των μεθόδων αυτού που αργότερα κατηγοριοποιήθηκε ως τσοχατζοπουλικό ΠΑΣΟΚ είχε φανεί πολύ πριν μια ελληνική εκδοχή της Αριστεράς του χαβιαριού παραδεχθεί ενώπιον κομματικής συγκέντρωσης τον θαυμασμό της για τους «πρασινοφρουρούς». Ούτε χρειαζόταν να πει ρητά ένα στέλεχος της Κουμουνδούρου ότι ο ανομολόγητος πόθος του κόμματος είναι μια κυριαρχία ανάλογη της πασοκικής το μακρινό 1981. Δεν ήταν απαραίτητο γιατί οι μνήμες από την κυβερνητική τους περίοδο δεν έχουν σβήσει. Αλλά κι επειδή συχνά-πυκνά κάποιος προβεβλημένος συριζαίος προσπαθεί να τονώσει το φρόνημα του ακροατηρίου του με υποσχέσεις για την εξαφάνιση του κομματικού κράτους των επάρατων άλλων μέσω της δημιουργίας ενός δικού τους κομματικού κράτους. Οι ιδέες που πέφτουν στα πάνελ των εσωκομματικών μαζώξεων, όμως, δεν εκπλήσσουν πια. Ακόμη κι αν υποδηλώνουν την επιθυμία των εμπνευστών τους να εγκαθιδρύσουν, άμα τη επιστροφή τους, κάτι σαν καθεστώς – παραδεχόμενοι έτσι, άμεσα ή έμμεσα, την αδυναμία της Αριστεράς που εκφράζουν να ασκήσει εξουσία με διαφορετικό τρόπο.

Καρικατούρες

Ελάχιστοι ξαφνιάζονται, μια κι οι ίδιοι οι πιστοί της θεωρίας της άλωσης των θεσμών από τα μέσα έχουν φροντίσει να εξαλείψουν το αίσθημα του φόβου που θα έπρεπε να προκαλούν οι δεδηλωμένες προθέσεις τους. Πώς; Με τα πεπραγμένα της πρώτη φορά Αριστεράς. Παρά τις απόπειρές τους να «πάρουν την εξουσία», οι θεσμικές δικλίδες ασφαλείας δούλεψαν. Για την ακρίβεια, απέδειξαν ότι οι συριζαϊκές τάσεις καθεστωτισμού ήταν από την αρχή καταδικασμένες να μείνουν στην αποστήθιση αριστερών τσιτάτων για την εξουσία που «δεν είναι μόνο να έχεις το υπουργικό συμβούλιο, αλλά είναι οι τράπεζες, το μεγάλο κεφάλαιο, είναι ο στρατός και η αστυνομία». Κι αργότερα –πότε με τις «κασέτες» και πότε με την αρχηγική «αυτοκριτική» περί της αδυναμίας ελέγχου των περιλάλητων αρμών -, οι πρωταγωνιστές της κυβερνώσας Αριστεράς σχεδόν ομολόγησαν πως στην πραγματικότητα μπορούν να γίνουν μόνο καρικατούρες του σταλινισμού που τούς προσάπτουν οι φανατικοί του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Γι’ αυτό, κανείς δεν ανησυχεί στ’ αλήθεια πλέον για τη μοίρα του πολιτεύματος. Εξάλλου, για να στηθεί ένα καθεστώς πρέπει να υπάρχει και κοινωνική βάση.