Διπλωματικός πυρετός και στην Αθήνα

Την ιδιαίτερη σημασία της Ελλάδας και τον ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει, μέσω πολλών παραγόντων, φαίνεται να εντοπίζουν οι διπλωματικές αποστολές όλων των εμπλεκόμενων παικτών στην ουκρανική κρίση. Οι βάσεις των ΗΠΑ σε Αλεξανδρούπολη και Σούδα, που θα μπορούσαν δυνητικά να χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση κλιμάκωσης και στρατιωτικής ανάφλεξης στην περιοχή, ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη διαμάχη που επεκτείνεται και στο θρησκευτικό πεδίο, ως ισχυρό χαρτί επιρροής, αλλά και ο ρόλος της μεγάλης ελληνικής κοινότητας στην περιοχή, κάνουν τους ξένους διπλωμάτες που υπηρετούν στην Αθήνα να στρέφουν με προσοχή το βλέμμα τους στις κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας. Παράλληλα επιχειρούν να αφουγκραστούν και την ελληνική κοινή γνώμη, με κάθε πλευρά θα προσπαθεί να «περάσει» μέσω των διαύλων της όσα θεωρεί «δίκαια» σε σχέση με τις εξελίξεις.

Οι πρεσβείες των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην Αθήνα έχουν ανταλλάξει επανειλημμένα «πυρά» μεταξύ τους και δημόσια για τις εξελίξεις, μέσω των διαύλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και με αφορμή δημόσιες δηλώσεις της μιας ή της άλλης πλευράς. Ζητήματα δε όπως η «εργαλειοποίηση της θρησκείας» για την οποία η Ουάσιγκτον κατηγορεί τη Μόσχα, ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και το αυτοκέφαλο της ουκρανικής Εκκλησίας, για το οποίο κατηγορεί η Μόσχα την Ουάσιγκτον, έχουν επανειλημμένα αποτελέσει πεδίο αντιπαράθεσης των πρεσβειών επί ελληνικού εδάφους, αναδεικνύοντας και το ειδικό βάρος των ζητημάτων «soft policy», στα οποία η Αθήνα εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα.

Τη δική του σημασία στην Αθήνα δίνει και το Λονδίνο, με βρετανικές διπλωματικές πηγές να καταγγέλλουν τον Πούτιν και να υπογραμμίζουν ότι η παραβίαση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας είναι αντίθετη με τις δημοκρατικές αξίες και τις ελευθερίες, βλέποντας ως «απειλή» τη «σημαντική συγκέντρωση» ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα με την Ουκρανία.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ. Στο μικροσκόπιο των διπλωματικών αποστολών μπαίνει επίσης ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή. Το διπλό παιχνίδι της Αγκυρας και η αξιοποίηση ως «άσου στο μανίκι» της συνεργασίας με τον Βλαντίμιρ Πούτιν ενισχύουν τις φωνές στη Δύση ότι πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες ώστε η Τουρκία να κρατηθεί σε «ευρωατλαντική τροχιά». Γίνεται δε σαφής διάκριση όσον αφορά την «προκλητικότητα» της Τουρκίας, απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο, ακόμα και την περίοδο του 2020, όπου η κρίση στα ελληνοτουρκικά λίγο έλειψε να οδηγήσει σε «θερμό επεισόδιο», από την «επιθετικότητα» που αναγνωρίζουν στη ρωσική πολιτική. Οι δυτικοί διπλωμάτες, που υπεραμύνονται των κυρώσεων απέναντι στη Ρωσία, υπενθυμίζουν τον ρόλο της Αγκυρας, ως μέλους του ΝΑΤΟ, τη συμβολή της σε κρίσεις όπως το Ουκρανικό και παρότι καταδικάζουν τις δηλώσεις αμφισβήτησης κυριαρχίας κρατών όπως η Ελλάδα ή η Κύπρος, δεν θεωρούν ότι οι τουρκικές κινήσεις μπορεί να συγκριθούν με τις απειλές της Μόσχας, αφού όπως λένε πρόκειται για διαφορετικές περιπτώσεις, που δεν μπορούν να συγκριθούν.