Ως εδώ καλά

Οταν ρίχτηκε στη μάχη για την ηγεσία της παράταξης, το βασικό επιχείρημα των αντιπάλων του, αλλά και η βασική του αδυναμία σύμφωνα με τους περισσότερους πολιτικούς αναλυτές, ήταν πως δεν είναι βουλευτής. Τι είδους κόμμα είναι αυτό, έλεγαν, που θα δίνει τις κοινοβουλευτικές μάχες με έναν «αντ’ αυτού»; Πόσο αποτελεσματικά θα μεταφέρει ο τελευταίος τη γραμμή; Και όταν αναγκάζεται να αυτοσχεδιάζει, θα εκπροσωπεί όπως πρέπει τον απόντα αρχηγό;

Στα ερωτήματα αυτά, ο Νίκος Ανδρουλάκης απαντούσε μονότονα ότι υπάρχουν κι άλλα κόμματα στην Ευρώπη που χαρακτηρίζονται από αυτή την ιδιορρυθμία, και λειτουργούν μια χαρά. Εκ του αποτελέσματος, φάνηκε ότι οι ψηφοφόροι πράγματι δεν θεώρησαν σημαντικό χάντικαπ τη μη παρουσία του στην ελληνική Βουλή ή, εν πάση περιπτώσει, αποφάσισαν να του δώσουν την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει. Κι εκείνος, στην πρώτη μεγάλη μάχη, όχι μόνο δεν βγήκε χαμένος, αλλά απειλεί να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. Γιατί ο αρχηγός όχι μόνο δεν έχει ψηφίσει τα μνημόνια, όχι μόνο δεν έχει φθαρεί από κυβερνητικά καθήκοντα σε περιόδους κρίσης, αλλά θα συνεχίσει να συμμετέχει στην πολιτική ζωή χωρίς να εκτίθεται σε κοινοβουλευτικούς καυγάδες, χωρίς να βουτάει στον βούρκο, χωρίς να λερώνει καν τα άσπιλα ευρωπαϊκά του χέρια.

Ο Ανδρουλάκης δεν είναι άμοιρος αντιφάσεων. Η απαίτησή του να του παραχωρηθεί αίθουσα στο Κοινοβούλιο για να συνεδριάσει η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος την ώρα της λειτουργίας της Ολομέλειας ήταν αντιδεοντολογική. Η δήλωσή του ότι «η ΝΔ έχει αποτύχει και ο τόπος χρειάζεται μια αλλαγή, που θα είναι η σοσιαλδημοκρατική παράταξη» δεν συνάδει με την αντίθεσή του προς τις πρόωρες εκλογές εν μέσω πανδημίας. Ποιο είναι το κατώφλι ημερήσιων νεκρών κάτω από το οποίο θα ζητήσει κι εκείνος εκλογές για να απαλλαγεί επιτέλους η χώρα από την αποτυχημένη κυβέρνηση; Με ποιους συμμάχους θα κυβερνήσει αυτή η σοσιαλδημοκρατική παράταξη;

Ακόμη κι αυτές οι αντιφάσεις όμως δεν του κόβουν προς το παρόν τον αέρα από τα πανιά του. Τον βοηθά η κόπωση από τον διπολισμό. Τον βοηθά η όξυνση των ανισοτήτων, καθώς του επιτρέπει να εμφανίζεται ως ο προστάτης των αδυνάτων. Τον βοηθά και το κλίμα στην Ευρώπη, όπου πράγματι η σοσιαλδημοκρατική παράταξη επιστρέφει. Κι όταν απειλείται με ήττα, σπεύδουν να τη βοηθήσουν οι ψηφοφόροι των πιο αριστερών κομμάτων: στις εκλογές που έγιναν προχθές στην Πορτογαλία, ο Αντόνιο Κόστα θριάμβευσε επειδή οι κομμουνιστές και το Μπλόκο της Αριστεράς έχασαν τη μισή τους δύναμη.

Ως εδώ καλά λοιπόν. Αλλά τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί αν η «επιτήδεια ασάφεια» για την οποία κατηγόρησε ο Πρωθυπουργός τον Ανδρουλάκη τού έκανε καλό στην εσωκομματική μάχη, δεν θα αποδειχθεί κατ’ ανάγκη καλός σύμμαχος στην ευρύτερη μάχη με στόχο τη διακυβέρνηση της χώρας. Οι πολίτες θέλουν σαφήνεια, κι ας είναι αντιδημοφιλής: άλλο ένα μάθημα της Πορτογαλίας.