Ποιήματα {LF}στο προσκήνιο

Εν αρχή το ποίημα…

«Παράξενο το γράμμα μου θα σου φανεί.

Σου γράφω βιαστικά μέσα στο καμαρίνι,

στο διάλειμμα. Σε λίγο βγαίνω στη σκηνή.

Παίζω ένα καλό ρολάκι στο “Μπουρίνι”.

Προχτές παίζαμε ένα δράμα ιψενικό,

κι ήταν λιγοστός ο κόσμος μες στη σάλα.

Μάθε πως το Λελάκι έμεινε νηστικό,

πέρασε μόνο μ’ ένα ποτήρι γάλα.

Και βλαστήμησα την τέχνη την υψηλή,

όλους, τον Ιψεν, τον Σαίξπηρ, τον Μολιέρο…

Είναι αλήθεια πως πεινούσαμε πολύ,

μα και πότε θα χορτάσουμε δεν ξέρω.

Είναι σκληρός ο αγώνας μας για το ψωμί.

Γυρίζουμε όλη την ώρα σαν τσιγγάνοι.

Κι ήρθε στ’ αλήθεια, Τάκη μου, κάποια στιγμή

που είπα πια: καλύτερα να ‘χα πεθάνει».

Το ποίημα τιτλοφορείται «Ενα γράμμα» και ο Μίμης Φωτόπουλος διευκρινίζει στον δημιουργικό υπότιτλο: «Το έγραψε κάποιος νέος ηθοποιός που βγήκε για πρώτη φορά να παίξει στην επαρχία». Προέρχεται από την εν πολλοίς αθέατη πλευρά ορισμένων από τους σημαντικότερους έλληνες και ελληνίδες ηθοποιούς: τους στίχους που έγραψαν και ενίοτε συγκέντρωσαν σε ποιητικές συλλογές. Είκοσι δείγματα γραφής – από τον Αιμίλιο Βεάκη, τον Κώστα Μουσούρη και τον Τζαβαλά Καρούσο έως τον Γιώργο Ζιόβα και τον Δημήτρη Τάρλοου – αποθησαυρίζονται πλέον στην ανθολογία «Ηθο[ποιείν]» (εκδ. Ιωλκός), σε επιμέλεια του Θανάση Θ. Νιάρχου, όπου προλογίζουν ο θεατρικός κριτικός των «ΝΕΩΝ» Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο εκδότης Γιάννης Κορίδης και ο ποιητής Γιώργος Χρονάς (μέρος της ανθολόγησης είχε δημοσιευθεί στα «Πρόσωπα» αυτής της εφημερίδας τον Αύγουστο του 2020). Τα δεκάδες ποιήματα διαπερνούν οι ευαισθησίες των ερμηνευτών, ο «αγώνας για το ψωμί», οι υψιπετείς στόχοι και οι γήινες απογοητεύσεις. Συγκινητικός, εκτός άλλων, ο διάλογος που διαμορφώνεται εκ των πραγμάτων ανάμεσα στους παλαιούς και τους νεότερους πρίγκιπες του ελληνικού θεάτρου. Ποίημα αντί αντιφώνησης:

«Τραγούδια ραδιοφώνου

φωτίζουν κεντράκια

σε ξεχασμένες παραλίες.

Ανοίγουν τον διακόπτη

σε θύμησες παλιές

και η νιότη μου απλώνεται στην άμμο

σε καρτ ποστάλ.

Χρώματα δειλινού με πλαισιώνουν,

καπνοί τσιγάρων οδεύουν προς τη θάλασσα

σαν βαρκούλες που περνάνε απέναντι

όνειρα για μεγάλους έρωτες και δόξα.

Αλμυρίκια φυτρώνουν στο δωμάτιο

όπου κάθισα κάτω απ’ τον ίσκιο τους,

ψιθυρίζοντας ευχές και προσευχή.

Πετρούλες πολύχρωμες στη χούφτα μου,

χρήσιμες για σελιδοδείκτες.

Α, και τα βιβία που διάβαζα

βουτώντας με τους ήρωες στο κύμα.

Τραγούδια ραδιοφώνου λιάζονται

ανάμεσα Σέριφο και Σίφνο,

ανύποπτα για το φθινόπρωο που έρχεται».

(Δημήτρη Καταλειφού, «Τραγούδια ραδιοφώνου»)