Κρίση πανικού

Την επομένη του μεγάλου χιονιά, ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha παρουσίασε δημοσκόπηση της εταιρείας Abacus, σύμφωνα με την οποία η μεν κυβέρνηση προηγείται του ΣΥΡΙΖΑ 14,5 μονάδες, ο δε ΣΥΡΙΖΑ είναι δεύτερος, με βραχεία κεφαλή μόλις μισή μονάδα στην πρόθεση ψήφου από το τρίτο ΚΙΝΑΛ. Επίσης, ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζεται δημοφιλέστερος του Αλέξη Τσίπρα.

Η δημοσκόπηση προκάλεσε ομαδική κρίση πανικού. Ετσι, ο Πολάκης άρχισε να βρίζει την εταιρεία που στη συνέχεια απαξίωσε ο φιλικός Τύπος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έμεινε χώρος ούτε για μια ελάχιστη στάλα χαράς από τον κακό βαθμό που πήρε το κράτος στον χειρισμό της πανδημίας. Και τώρα;

Δεν ξέρω ποιος συμβούλεψε μέσα στη σύγχυση τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να καταφύγει σε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης. Ούτε ξέρω ποιος του έγραψε τον λόγο με τον οποίο την εξήγγειλε, χθες, στη Βουλή. Πάντως, ο Τσίπρας ήταν εκεί, ως συνήθως. Καλός ηθοποιός στον ρόλο του οργισμένου, έπαιξε το σύνηθες μηδενιστικό ρεπερτόριο για την κακοκαιρία, την πανδημία και την ακρίβεια πασχίζοντας να μην κάνει τις συγκρίσεις με τη δική του πολιτεία. Οταν όμως κάνει λόγο για «τη χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης», αναγκαστικά προκαλεί τη σύγκριση με μια άλλη τόσο κατηγορηματική φράση («πρόκειται για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους»), που είχε πει ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος για τη Novartis. Αν η δήλωση Παπαγγελόπουλου οδηγεί στο Ειδικό Δικαστήριο, αυτή του Τσίπρα μπορεί άνετα να οδηγήσει στον σκουπιδοντενεκέ της Ιστορίας (για να θυμίσω μια φράση του πολιτικού που ο Τσίπρας μιμείται τη φωνή του).

Γιατί πρόταση δυσπιστίας; Λόγω πανικού. Οσο κι αν αρνείται τις δημοσκοπήσεις, δεν μπορεί ο πρόεδρος Τσίπρας να μην έχει καταλάβει ότι το κόμμα συρρικνώνεται. Η πασοκοποίηση απέτυχε, η άνεση με την οποία έλεγχε τους μηχανισμούς αντικαταστάθηκε από σοβαρές αμφισβητήσεις, η κυβέρνηση παρά τις αστοχίες της συνεχίζει να είναι ισχυρή επειδή είναι αυτός το αντίπαλο δέος και η εκλογή νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ διευκολύνει τη μετατόπιση ψηφοφόρων προς την ιδεολογική μήτρα από την οποία και ο ίδιος άντλησε κοινό για να θεμελιώσει εξουσία.

Οπότε τι μπορεί να προσδοκά ο Τσίπρας από μια μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση – στην οποία, μάλιστα, πάντα βρίσκεται εκτεθειμένος, λόγω της καταφυγής σε κλισέ χιλιοειπωμένα και της αδυναμίας του να ελέγξει τα γλωσσικά εργαλεία του; Μόνο μια ανάσα. Κατά τα άλλα, θα συσπειρώσει τη ΝΔ, που θα θυμίσει τα γεγονότα της δικής του κυβερνητικής πολιτείας.

Μήπως τότε έχει στόχο όχι να ρίξει την κυβέρνηση αλλά να μην πέσει ο ίδιος, ανακόπτοντας την άνοδο του ΚΙΝΑΛ, δηλώνοντας δεύτερος; Θα έπρεπε να έχει μάθει από τα χρόνια της δικής του ανόδου ότι η δυναμική ενός πολιτικού χώρου δεν ανακόπτεται με θέατρο. Το ΚΙΝΑΛ μπορεί άνετα να βγει κι από πάνω: θα ασκήσει επίσης κριτική στην κυβέρνηση, αλλά θα θυμίσει τα χάλια και των κυβερνήσεων Τσίπρα. Επιπλέον, θα επιφυλαχτεί να παρουσιάσει ένα δικό του σχέδιο για το μέλλον, όταν ο σημερινός συσχετισμός θα έχει ανατραπεί, σε μια μελλοντική Βουλή στην οποία θα συμμετέχει και ο νέος του αρχηγός, άφθαρτος ακόμα από τη μεγάλη έκθεση.

Με άλλα λόγια, ο πανικός του Τσίπρα δείχνει ότι και ο ίδιος κατανοεί τα αδιέξοδά του, που επιταχύνουν την πτώση του. Θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένος. Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα.