Πλήγμα

Οι καμεραμέν ζούμαραν πάνω στις διπλωμένες νταλίκες πριν παίξουν στην τηλεοπτική οθόνη οι μαρτυρίες εγκλωβισμένων στην Αττική Οδό οδηγών. Και τα πλάνα από το κυκλοφοριακό κομφούζιο σε άλλους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας διέψευδαν, με τη δύναμη που μόνο οι εικόνες έχουν, την αποδοτικότητα των υπουργικών συσκέψεων οι οποίες προηγήθηκαν της κακοκαιρίας. Οι σοσιαλμιντιακές συστάσεις περί ψυχραιμίας διαβάζονταν περισσότερο σαν ειρωνείες παρά σαν επιχειρησιακή ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού, ενώ η παρατήρηση πως οι περιοχές που επλήγησαν από τη «Μήδεια» πέρυσι δεν είχαν φέτος ανάλογα προβλήματα ακούγεται σαν λειψή δικαιολογία μέχρι και στα πιο φιλοκυβερνητικά αφτιά. «Τα φαινόμενα ήταν πρωτοφανή για την Αττική» λένε και ξαναλένε, δημόσια και ιδιωτικά, κυβερνητικοί παράγοντες – επικαλούμενοι τη μετεωρολογική ιστορία που έχει καταγράψει μια αντίστοιχης έντασης κακοκαιρία το πολύ μακρινό 1930. Ακόμη κι αν το τελευταίο επιχείρημα εκληφθεί ως πειστικό, το ερώτημα παραμένει: τι θα αφήσει το χιόνι πάνω στο πολυδιαφημισμένο προφίλ της διαχειριστικής επάρκειας που φιλοτεχνεί από την πρώτη της μέρα η κυβέρνηση;

Μέτρημα

Πόσο σοβαρό ενδέχεται να αποδειχθεί το δεύτερο μέσα σε έξι μήνες πλήγμα που δέχθηκε το «επιτελικό κράτος» από τη διαχείριση ενός φυσικού φαινομένου; Οι συνέπειες από τα λάθη και τις ολιγωρίες στην αντιμετώπιση των μεγαπυρκαγιών του Αυγούστου δεν έχουν παραδοθεί ακόμη στη συλλογική λήθη. Η «Ελπίδα» δεν είναι, με άλλα λόγια, η πρώτη οφειλόμενη στην κλιματική αλλαγή κρίση στην οποία – παρά τις διαβεβαιώσεις και τις ρητορικές εξάρσεις περί επαρκούς προετοιμασίας – υπήρξαν δύσκολα δικαιολογήσιμες αστοχίες στον συντονισμό των εμπλεκόμενων υπηρεσιών και φορέων. Το καλοκαίρι η εκτίμηση της πλειονότητας των πολιτικών αναλυτών ήθελε τις φωτιές «να προκαλούν ρήγμα στο αφήγημα της αποτελεσματικότητας». Τότε, ωστόσο, σημείωναν πως «δεν έχει διαμορφωθεί προς το παρόν κλίμα αγανάκτησης». Ή πως «τα μέτρα κρατικής ενίσχυσης έχουν τη δυνατότητα να περιορίσουν την πολιτική βλάβη». Ισχυρίζονταν, δηλαδή, ότι δεν έβλεπαν στα δημοσκοπικά νούμερα «μια αποκρυσταλλωμένη φθορά», αφού αυτή προϋποθέτει επαναλαμβανόμενα πλήγματα «που λειτουργούν σωρευτικά». Σήμερα, όμως, δεν μπορεί να υποστηριχθεί με την ίδια ευκολία πως το damage-control θα διασώσει το κυβερνητικό πολιτικό κεφάλαιο. Γιατί το μέτρημα των ζημιών δεν σταματάει στη μία.