Η ενορατική ουκρανική{CR}πολιτική του Φαναρίου

Εχουν περάσει ακριβώς τρία χρόνια από την ημέρα που, τον Ιανουάριο του 2019, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρέδωσε στον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο τον Τόμο της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Εκκλησίας, σε λαμπρή τελετή στο Φανάρι, παρουσία του oυκρανού προέδρου. Τρία χρόνια που δείχνουν πόσο ενορατική υπήρξε η ουκρανική πολιτική του Φαναρίου. Οι αποφάσεις του Οικουμενικού Θρόνου έχουν ειδικό βάρος τόσο σε αμιγώς εκκλησιαστικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, όπως άλλωστε συμβαίνει και με το Βατικανό. Και αυτό τονίζει τη σημασία του Φαναρίου ως παγκόσμιας μητέρας Eκκλησίας και ενισχύει ταυτόχρονα και την ορθόδοξη Eκκλησία και τον Eλληνισμό.

Οταν λοιπόν αυτές οι αποφάσεις βρίσκονται τόσο μπροστά από τις εξελίξεις και κινούνται σε τόσο ορθή κατεύθυνση, το όφελος είναι πολλαπλό: Πρώτα απ’ όλα, ωφελείται η Ορθοδοξία και προστατεύονται οι γνήσιες αξίες της ιεραρχίας της. Επειτα, ωφελείται η σημαντικότερη επαρχία του Φαναρίου, η Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Αυτό σημαίνει ότι ωφελείται η Oμογένεια, ενισχύονται οι ευρύτεροι δεσμοί του Eλληνισμού με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά, τελικά, και η θέση της ίδιας της Ελλάδας στο διεθνές διαρκώς μεταβαλλόμενο και επισφαλές σημερινό στερέωμα.

Ετσι, η απόφαση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου να επισκεφθεί προχθές την ουκρανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον και να εκφράσει την αμέριστη συμπαράσταση της Oρθοδοξίας και του Eλληνισμού στον δοκιμαζόμενο από τις επικίνδυνες ρωσικές απειλές ουκρανικό λαό ήταν μια πράξη με μεγάλη σημασία. Γιατί φέρνει την Eκκλησία και την Oμογένεια στο επίκεντρο. Και τονίζει την απόλυτη δέσμευση στο πλευρό του δικαίου και των συμμάχων μας. Οταν λοιπόν ο Οικουμενικός Πατριάρχης χαρακτήριζε τη χορήγηση αυτοκεφαλίας στην Ουκρανική Εκκλησία ως το σημαντικότερο γεγονός για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ορθοδοξία το 2018 στην πρωτοχρονιάτικη θεία λειτουργία, ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Αλλοι δεν είχαν καταλάβει. Τώρα, με τη Ρωσία να απειλεί έναν νέο πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες και μοναδικό σκοπό να υπηρετήσει τον φασιστικού τύπου ιμπεριαλισμό της, κατάλαβαν.

Στην ανακοίνωσή του μετά την επίσκεψη στην oυκρανική πρεσβεία ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κάθε άλλο παρά μάσησε τα λόγια του: «Επισκέφθηκα την Πρεσβεία της Ουκρανίας προκειμένου να εκφράσω στην πρέσβη κ. Oksana Markarova τη συμπαράστασή μας ως χριστιανών, ως Ελλήνων και ως Αμερικανών στον λαό της Ουκρανίας που υποφέρει από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος εκδηλώνεται σε όλα τα επίπεδα: στρατιωτικό, οικονομικό, ενεργειακό και εκκλησιαστικό. Είναι αδικία προς την ιστορία και την παράδοση της Ορθοδοξίας, το Πατριαρχείο της Μόσχας, αντί να στηρίζει τους αδελφούς της Ουκρανίας, να ακολουθεί πειθήνια τις εντολές και τη γραμμή του Κρεμλίνου, να διχάζει την Ορθοδοξία σε όλον τον κόσμο και να σκανδαλίζει τον λαό του Θεού από την Ουκρανία στην Αφρική, έως και τη μακρινή Κορέα. Χαιρετίζουμε την πρόσφατη δήλωση του εκπροσώπου του State Department που καταδικάζει τις “κακόβουλες προσπάθειες εργαλειοποίησης της ορθόδοξης ταυτότητας” από το Κρεμλίνο και τη στάση της αμερικανικής κυβέρνησης». Στο κόκαλο. Χωρίς περιστροφές…

Η αποφασιστική αυτή στάση δείχνει δυναμισμό και ευθυκρισία που, σήμερα περισσότερο από ποτέ, αποτελούν πολύτιμα όπλα σε έναν διαρκή αγώνα. Και αντανακλούν θετικά ακόμα και μέχρι την Αθήνα, καθώς και η Ελλάδα κερδίζει και κεφαλαιοποιεί οφέλη από μια τέτοια στάση. Το ίδιο δεν είχε μασήσει τα λόγια του και ο Οικουμενικός Πατριάρχης με το… ιστορικό «σκασίλα μου» που είπε προ εβδομάδων στην επίσκεψή του στις ΗΠΑ όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει ότι δεν τον μνημονεύει η Μόσχα. Κάποιοι δήθεν σοκαρίστηκαν από αυτή την αντίδραση. Δεν πειράζει, θα τους περάσει. Οπως πέρασε και το μήνυμά του: Η Μόσχα δεν θα καταφέρει να επιβάλει την κυριαρχία της βίας. Ούτε στο Φανάρι, ούτε στην Ουκρανία. Δεν θα τα καταφέρει.