Μάλλιασε η γλώσσα του Ιαβέρη

Μια Φεράρι σε ελληνική συνοικία μοιάζει με αράπικο, αστραφτερό σούπερ άλογο ράτσας φορτωμένο με γκιούμια μέσα σε κουτσοχώρι. Είναι κιτς. Οχι από μόνη της, απεναντίας. Αλλά φαντάζει σαν αρχοντοχωριάτης αν τη βγάλεις από τον φυσικό της χώρο, τις πίστες και τις διαδρομές ταχύτητας, εφόσον είναι αγωνιστικό αυτοκίνητο, και τη βάλεις να κυκλοφορεί σε ελληνικούς παλιόδρομους με την ταχύτητα ενός Ζάσταβα.

Αν πάλι θέλεις να την τρέξεις σαν Φεράρι που είναι, αλλά εκτός τόπου κι εν ου παικτοίς, τότε είναι πολύ πιθανό να καρφωθείς με τις γνωστές συνέπειες και, το χειρότερο, θα την πληρώσει ενδεχομένως και κάποιο δέντρο αναίτια, χωρίς να φταίει, ενώ μεγάλωνε επί χρόνια ήρεμο και ακίνητο σε μια γωνιά. Τι φταίει το δέντρο για όλα αυτά;

Και ποιος ο λόγος να αγοράσει ένας Ελλην (οικογενειάρχης) μια Φεράρι αν δεν αγωνίζεται με αυτήν, εφόσον από τη μαμά της είναι φτιαγμένη για αγώνες – τι να το κάνεις ένα σούπερ λαγωνικό κλεισμένο στο δωμάτιο; Μια λαγωνίκα δεν είναι ζώο συντροφιάς ενός κάποιου πέμπτου ορόφου. Δεν μπορεί να βάζεις ένα τέτοιο σκυλί να βλέπει κάθε μέρα τηλεόραση, ενώ η ψυχή του, η κράση και η σωματική του διάπλαση είναι για να καλπάζει στα βουνά και να ξετρυπώνει λαγούς – αυτή είναι η φύση και η χαρά του, αυτός είναι ο προορισμός του. Υπάρχουνε άλλες ράτσες και άλλα καψουρόσκυλα συντροφιάς, πραγματικά αξιολάτρευτα, σκυλιά της αγκαλιάς και του σπιτιού, της αγάπης και της παρέας. Ενώ τα τσομπανόσκυλα θέλουνε τσομπάνη και πρόβατα, θέλουνε μαντρί και λύκους για να βγάλουν νυχτοκάματο – δεν είναι λουλούδες για τον καναπέ. Δεν είναι για να τα πλένεις στο μπάνιο με σαμπουάν και να τα χτενίζεις, να τα ξεφτιλίζεις. Κι ούτε οι αετοί είναι φτιαγμένοι για το κλουβί όπως τα καναρίνια εκτροφής – έτσι και η Φεράρι. Ενα όχημα – πύραυλος φτιαγμένο για αγώνες, για διεκδίκηση, για άλλους δρόμους και για ανθρώπους που δεν οδηγούν μικροαστικά σαν παλιοί παιδίατροι με Φολκσβάγκεν – κατσαρίδα, αλλά είναι εκπαιδευμένοι οδηγοί ταχύτητας, με τάλαντο, αφοσίωση, γνώση και πάθος. Αλλο ο παππούς που κάθεται πλάγια στο μουλάρι και άλλο ο τζόκεϊ στον Ιππόδρομο του Αβγολέμονου.

Είδα προ ημερών μπροστά στον Μασούτη να σταματάει μια θεϊκή Μαζεράτι κι από μέσα να βγαίνει μια γιαγιά που οδηγούσε το αυτοκίνητο σαν να ήταν πεντακοσαράκι FIAT. Ασύμβατες καταστάσεις – τι τη θες, κυρά μου, τη Μαζεράτι; Ποια μωροφιλοδοξία, ποια ανεπάρκεια και ποια διάθεση υπεραναπλήρωσης οδηγούν έναν νεόπλουτο, που με το ζόρι μπορεί να οδηγήσει ένα συμπαθέστατο Opel 1.200 κυβικών, να θέλει να αποκτήσει μια Φεράρι; Είναι σαν κάποιος πιλότος που οδηγεί μονοκινητήριο Τσέσνα να θέλει αίφνης να πιλοτάρει Rafale. Δεν υπάρχει διαφορά; Ο Ομηρος λέει πως «το όπλο από μόνο του τραβάει τον άνδρα», όπως κι ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο από μόνο του σε τραβάει να δώσεις γκάζια, διότι γι’ αυτό έχει φτιαχτεί – δεν είναι για να το πηγαίνεις σαν χελώνα που πάσχει από κατάθλιψη.

Ναι, να δώσεις γκάζια, αλλά πού; Στο καλντερίμι; Ούτε καν στην Εθνική Οδό δεν μπορείς, διότι και εκεί το όριο το πιάνει άνετα ακόμα κι ένα σύνηθες χιλιάρι όχημα. Αν, δε, δώσεις τα γκάζια που λαχταράει η ψυχή μιας Φεράρι εντός πόλεως, γίνεσαι παραχρήμα γκαζοφονιάς ή αυτοκτόνος οδηγός και καταστροφέας δέντρων – τουλάχιστον. (Τι φταίνε και τα δέντρα;). Οποιος κοιτάζει την άβυσσο, τότε η άβυσσος ανταποκρίνεται μια χαρά. Η Φεράρι εκτός ανάλογου περιβάλλοντος φαντάζει υπερβολή, ετερόκλητη, θανάσιμο κιτς. Απ’ την άλλη, αν πάρεις ένα τέτοιο αυτοκίνητο και το οδηγείς σαν να είναι γαϊδουράκι, ποιος ο λόγος; Επειδή απλώς είναι κόκκινη και Φεράρι και θα κάνει εντύπωση στην κουνιάδα;

Ακατανόητο. Στο μεταξύ, όποιος εν Ελλάδι αγοράσει ένα super car και καρφωθεί και, ακόμα χειρότερο, σκοτώσει ανυποψίαστους, ποτέ δεν έχει ο ίδιος την ευθύνη, αλλά κάποιος άλλος: είτε ο συνοδηγός, είτε το ίδιο το αυτοκίνητο, είτε (και κυρίως) το δέντρο. Ποτέ ο ίδιος – και αρχίζουμε μετά τα δικαστήρια κατά του προφανούς. Ψάχνουμε την αστοχία υλικού, το οδόστρωμα, τις διαφημίσεις στους δρόμους, διότι πάντα φταίει οτιδήποτε άλλο εκτός του οδηγού – τώρα, γιατί κάποιος παίρνει μια Φεράρι στη Λάρισα, στο Δριμύκλαβο ή στα Κάτω Λιόσια, παραμένει ένα ερώτημα. Αμα θες να τρέξεις με αγωνιστικό, πας στις πίστες – αλλιώς, μεγάλε, τι τον θες τον πύραυλο μέσα στη γειτονιά; Για λεζάντα; Για να δείξεις ότι είσαι σε κάποιο status υπεράνω των άλλων; Να μπεις στο μάτι τους; Να αντισταθμίσεις τι, άραγε;

Και είναι τόσο κλισέ αυτές οι συμπεριφορές που βαριέσαι να τις σκέφτεσαι. Τα ίδια και τα ίδια και φτου κι απ’ την αρχή – κάποια Φεράρι, για άλλη μία φορά, ή άλλο super car θα φάει κόσμο αύριο μεθαύριο με την ίδια συνταγή. Φυσικά και δεν θα φταίει πάλι η εκάστοτε Μαζεράτι ή άλλη μάρκα, αλλά εννιά στις δέκα εκείνος που θα την οδηγεί. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα άλλης εκδοχής, αλλά είναι σπάνια. Και δεν χρειάζεται να μας το ξαναπεί ο Ιαβέρης, του οποίου μάλλιασε η γλώσσα. Είναι πια αυτονόητο. Εκτός και αν δαιμονοποιήσουμε το ίδιο το αυτοκίνητο όπως έκανε ο Στίβεν Κινγκ με το «Κριστίν» ή δώσουμε φωνή στα άλογα του Αχιλλέως όπως ο Αλεξανδρινός. Εντάξει, στη λογοτεχνία κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά υπάρχει και η ανελέητη παιδαγωγική των γεγονότων.

Εδώ, εν Ελλάδι, είσαι ήδη εν κινδύνω απ’ τη στιγμή που θα μπεις μέσα σε ένα οποιοδήποτε συμβατικό αυτοκίνητο. Αν θες να μπεις σε πύραυλο, ε, κάνε τότε από πριν κι ένα ευχέλαιο (και με παπά που δεν είναι κατά του εμβολίου).