Τα Ραφάλ και η εθνικοφροσύνη

Η χθεσινή υποδοχή των Ραφάλ, που πέταξαν από τη Γαλλία στην Αθήνα, είχε ένα στοιχείο πραγματισμού. Σε σχέση με την ιδιαίτερα επιθετική τα τελευταία χρόνια Τουρκία, η Ελλάδα είχε μείνει πίσω στον ισολογισμό της ισχύος, άρα ένα πρόγραμμα εξοπλισμού έπειτα από πολλά χρόνια κρίθηκε αναγκαίο – και σε αυτό φαίνεται να συγκλίνουν με την επιλογή της κυβέρνησης οι εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων της εθνικής άμυνας, στρατιωτικών και πολιτικών από διάφορους χώρους. Ωστόσο, η υποδοχή των Ραφάλ ανέδειξε πτυχές στις οποίες δεν μας είχε συνηθίσει η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Κυρίως, μάλιστα, είχε στοιχεία που παραπέμπουν σε ένα εθνικόφρον κιτς, μια πολιτική αισθητική που στο απώτερο παρελθόν ανήκε στην επαρχιώτικη εθνικόφρονα Δεξιά και αναβίωσε στα χρόνια της χρεοκοπίας και των Μνημονίων από τον Πάνο Καμμένο – για να υιοθετηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν συμμερίζομαι αλλά κατανοώ τον συμβολισμό της υπερπτήσης των πολεμικών αεροπλάνων πάνω από την Ακρόπολη – αντιστοίχως, σε στρατιωτικές παρελάσεις στη Γαλλία υπάρχει φροντίδα πολεμικά αεροπλάνα να κάνουν φιγούρες πάνω από τον Πύργο του Αϊφελ.

Δεν με ξενίζει ούτε η παρουσία ιερέα με την αγιαστούρα του στην αεροπορική βάση της Τανάγρας. Η Εκκλησία ευλογεί συχνά δραστηριότητες της Πολιτείας, η εικόνα του ιερωμένου που αγιάζει την ιπτάμενη πολεμική μηχανή είναι ακίνδυνη – κι αφού επιβίωσε επί ΣΥΡΙΖΑ, διά του Καμμένου, θα ήταν παράδοξο να καταργούνταν τώρα.  (Το πρόβλημα με την Εκκλησία στις μέρες μας δεν αφορά τους τύπους αλλά την ουσία: τη συντήρηση θυλάκων καθυστέρησης που κάνουν παιχνίδι με αντιεμβολιαστικές δοξασίες, με τις γνωστές ολέθριες επιπτώσεις σε σημαντικά τμήματα του πληθυσμού).

Το κιτς, όμως, δυστυχώς ήταν αισθητό. Και εκφράστηκε σε άλλες εικόνες, που πιθανόν να διέφυγαν την προσοχή. Στην εικόνα του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια, που φωτογραφίστηκε στο μπαλκόνι του υπουργείου του, με φόντο τα αεροπλάνα στον ουρανό. Δεν είναι δουλειά υπουργού Εξωτερικών μιας ειρηνικής χώρας να επιδεικνύει τα πολεμικά «επιχειρήματα» της διπλωματίας.

Τα στρατά και τα όπλα τους δεν είναι δουλειά ούτε του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Τάκη Θεοδωρικάκου, που έσπευσε κι αυτός στην Τανάγρα για τη φωτογραφία. Αλλες είναι οι αρμοδιότητές του, για την ώρα μάλιστα έχει αναλάβει την υποχρέωση να εξομαλύνει τη λειτουργία των πανεπιστημίων από τις διάφορες συμμορίες που τα λυμαίνονται (όχι και με τόσο μεγάλη προθυμία, οφείλω να ομολογήσω).

Μου κάνει πάντως εντύπωση πώς, αίφνης, διάφορα κυβερνητικά στελέχη μιας κυβέρνησης κατά βάση μεταρρυθμιστικής υπερβαίνουν τις παλαιές τους ταυτότητες για να σπεύσουν να πιάσουν στασίδι στα βάθρα της εθνικοφροσύνης και του κιτς. Η κυβέρνηση έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα για να είναι διασκεδαστική η μεταπήδηση στελεχών της στην αισθητική των πηγών της παραδοσιακής Δεξιάς. Το γεγονός ότι απέναντι έχει τον ανίκανο να κατανοήσει την πραγματικότητα ΣΥΡΙΖΑ δεν σημαίνει αυτομάτως και επιδοκιμασία σε ό,τι κάνει η κυβέρνηση – και κυρίως οι υπουργοί που αντί να φροντίζουν να αφήσουν έργο προτιμούν τις ευκολίες: την προσέλκυση κομματικού ακροατηρίου και την επικοινωνία.