Σποτ

Το τσιπρικό σχόλιο άργησε. Θα περίμενε κανείς από τον αρχηγό της Κουμουνδούρου να έχει τιτιβίσει από προχθές, που ανέβηκε στον διαδικτυακό αέρα το διαφημιστικό με το νεοδημοκρατικό λογότυπο στο φινάλε, πως «κανένα κόμμα ποτέ στη σύγχρονη ιστορία του τόπου δεν μετέτρεψε αγορά εξοπλισμών με χρήματα του ελληνικού λαού, που μάλιστα δεν περισσεύουν, σε κομματικό σποτ. Ντροπή και εθνική καπηλεία». Οπως θα περίμενε κι από τον κεντροαριστερό πρόεδρο να έχει καλύτερα ανακλαστικά. Να αντιληφθεί γρηγορότερα την ευκαιρία που προσέφεραν στην αντιπολίτευση οι γαλάζιοι – ερασιτέχνες και μη – επικοινωνιολόγοι επιλέγοντας να φιλοτεχνήσουν ένα προφίλ της παράταξής τους όχι ιδιαίτερα θελκτικό για τους κεντρώους ψηφοφόρους, τους οποίους διεκδικούν τα τρία πρώτα κόμματα. Γιατί ανάμεσα στις πινελιές αυτού του πορτρέτου φαίνεται κι η εικόνα που εκείνοι έχουν για την κοινωνική πλειοψηφία – αφού τα διαφημιστικά που γυρίζουν οι επαγγελματίες της πολιτικής φανερώνουν, σαν τα λόγια τους, την ιδέα που έχουν για το ακροατήριό τους.

Αντιλήψεις

Το σποτ για τα πρώτα Rafale, το οποίο σχεδιάστηκε για να ανυψώσει το φρόνημα του έθνους – θυμίζοντας, βέβαια, ταυτόχρονα στους θεατές το κομματικό πρόσημο της κυβέρνησης που τα αγόρασε -, εξέπεμψε κι άλλα μηνύματα εκτός από τα προφανή. Ο εμπνευστής του δεν θέλησε απλά να μπουστάρει την εθνική αυτοπεποίθηση. Προσδοκούσε διά της τόνωσής της κι ένα τσίμπημα των ποσοστών της ΝΔ. Κάπως έτσι, όμως, κατέληξε να επιβεβαιώσει όσους ψυχανεμίζονται πως το κυβερνών κόμμα, όταν ψυχαναλύει το εκλογικό σώμα, συνεχίζει να βρίσκει στο βάθος – κι όχι μόνο – της συνείδησης του τελευταίου βαλκανικές αντιλήψεις. Επιμένει να διακρίνει ως κυρίαρχο γνώρισμα της συλλογικής ψυχής έναν παλιάς κοπής πατριωτισμό που αγγίζει τα όρια του εθνικισμού. Τι κι αν στο κυβερνητικό αφήγημα η έμφαση δίνεται στη διαχειριστική ικανότητα, και στην αδογμάτιστη εφαρμοσμένη πολιτική που μπορεί να προσεγγίσει ψηφοφόρους χωρίς άκαμπτες ιδεολογικές ή κομματικές ταυτίσεις; Στο τέλος της ημέρας εδώ είναι Βαλκάνια, και τις εκλογές τις κερδίζουν οι μεγαλοϊδεατισμοί – ή έστω οι διασκευές τους -, σκέφτηκε κάποιος νεοδημοκράτης παράγοντας.