Η μέρα που {LF}ο «γάτος» κατέβασε ρολά

Ο «γάτος», ο «αίλουρος», μία από τις σημαντικότερες σημαίες της ΑΕΚ, άξιος διάδοχος του Δελαβίνια.

Γέμιζε τα δοκάρια και μας χάριζε μεγάλες στιγμές συγκίνησης και υπερηφάνειας που είμαστε Αεκτζήδες.

Πώς όμως του βγήκαν αυτά τα παρατσούκλια που τον ακολουθούσαν σε όλη την ποδοσφαιρική του καριέρα;

Θα σας πάω πολύ πίσω στο μακρινό 1953 ή 1954, δεν θυμάμαι ακριβώς τη χρονιά.

Τότε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας οι τρεις μεγάλες ομάδες της Ελλάδας – ΑΕΚ, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός – κλείνουν φιλικά παιχνίδια με μία γερμανική ομάδα της Κολωνίας. Πρώτο παιχνίδι με την ΑΕΚ, δεύτερο με τον Ολυμπιακό και τελευταίο με τον Παναθηναϊκό.

Εμείς τότε μέναμε στο Νέο Ψυχικό και δεν είχαμε εύκολη πρόσβαση στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλεφειας. Επρεπε να αλλάξουμε τρεις συγκοινωνίες για να πάμε να δούμε την ΑΕΚ και πηγαίναμε αραιά και που. Τώρα όμως στο γήπεδο της Λ. Αλεξάνδρας τα πράγματα ήταν εύκολα. Ενα λεωφορείο και φτάσαμε.

Οταν μας είπε ο πατέρας μας, εμένα και του αδερφού μου αν θέλουμε να πάμε να δούμε την ΑΕΚ, πετάξαμε από τη χαρά μας. Ακου λέει. Φύγαμε!

Φτάσαμε στο γήπεδο που ήταν κατάμεστο και βρεθήκαμε μπροστά σε μία καταπληκτική ατμόσφαιρα. Θα βλέπαμε την ΑΕΚ να αγωνίζεται απέναντι σε έναν σπουδαίο αντίπαλο. Υπήρχε ενθουσιασμός και αισιοδοξία.

Οταν παρατάχτηκε η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, μας περίμενε μία μεγάλη έκπληξη: Τερματοφύλακας ο Σεραφείδης.

Εκείνον τον καιρό η ΑΕΚ είχε βασικό έναν πολύ καλό ξένο τερματοφύλακα.

Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι αλλάξαμε τερματοφύλακα και βάλαμε έναν νεαρό. Είναι καλός δεν λέμε, αλλά ένα ΩΧ μας δάγκωσε την καρδιά. Πόσα γκολ θα φάμε από τους Γερμανούς που εκείνον τον καιρό παίζανε μεγάλη μπάλα;

Ξεκινάει το παιχνίδι και οι Γερμανοί πιέζουν θέλοντας να δείξουν την ανωτερότητά τους, αλλά σιγά σιγά καταλαβαίνουν ότι απέναντί τους είναι η ΑΕΚ και μάλιστα μία ΑΕΚ με τερματοφύλακα τον Σεραφείδη.

Τι ήταν αυτό; Τι έκανε ο Στέλιος εκείνη τη μέρα; Οπως λέμε «είχε κατεβάσει ρολά». Δεν πέρναγε τίποτα! Ηταν απίστευτος. Ολο το γήπεδο τον χειροκροτούσε σε κάθε σωτήρια επέμβαση. Εδωσε τέτοια αυτοπεποίθηση στην ομάδα που έφτασε στο τέλος με έναν κεραυνό από τα πόδια του Κανάκη πολλά μέτρα έξω από την περιοχή να κερδίσει τον αγώνα.

Από αυτόν τον αγώνα λοιπόν του βγήκαν αυτά τα ονόματα ο «γάτος», ο «αίλουρος» που δείχνουν την αξία του.

Μετά από πολλά χρόνια που γνωριστήκαμε με τον Στέλιο Σεραφείδη γίναμε φίλοι και πήγαινα εγώ στις εκδηλώσεις που οργάνωνε με τους παλαίμαχους της ΑΕΚ και ερχόταν εκείνος καμιά φορά στο θέατρο και με έβλεπε. Του θύμισα αυτόν τον αγώνα και μου διηγήθηκε την εξής ιστορία:

Καθόταν εκείνη την ημέρα στον πάγκο της ομάδας, που έκανε το απαραίτητο ζέσταμα πριν από τον αγώνα και διαπίστωσε ότι είχε ξεχάσει την τραγιάσκα του στα αποδυτήρια. Ξεκίνησε λοιπόν να πάει να την πάρει, γιατί ο ήλιος – το παιχνίδι γινόταν μεσημέρι – τον ενοχλούσε. Στην επιστροφή βλέπει έναν αστυφύλακα να τρέχει στον διάδρομο και να φωνάζει:

«Ποιος είναι ο Σεραφείδης;».

«Εγώ» του λέει ο Στέλιος, «τι τρέχει;».

«Ελα γρήγορα, σε ζητάνε στο γήπεδο».

Τι είχε συμβεί; Ο ξένος τερματοφύλακας της ΑΕΚ – ζητώ συγγνώμη που δεν θυμάμαι το όνομά του – είχε χτυπήσει το χέρι του στο ζέσταμα και έπρεπε να μπει να παίξει εκείνος. Κάνει ένα γρήγορο ζέσταμα, φοράει την τραγιάσκα του και… αυτό ήταν. Μπήκε στη θέση του βασικού τερματοφύλακα της ΑΕΚ και για τα επόμενα 19 χρόνια δεν ξαναβγήκε.

Αυτός είναι, ήταν ο Στέλιος Σεραφείδης. Ο «γάτος», ο «αίλουρος», μία από τις μεγαλύτερες σημαίες της ΑΕΚ!

Ο Αντώνης Αντωνίου είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης.