Το «μετά» της πανδημίας

Με δεδομένο ότι η πανδημία υπήρξε ένα αναπάντεχο σοκ που άλλαξε τη ζωή μας, τα 10 ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν στο «Post Reality», κεντρικό αφιέρωμα του 24ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, έχουν μεγάλη επικαιρότητα. «Χαρτογραφούν έναν ρευστό κόσμο και ανοίγουν την πόρτα μιας νέας πραγματικότητας που καταργεί κάθε παλιά βεβαιότητα», όπως αναφέρεται σε σημείωμα του Φεστιβάλ, το οποίο θα πραγματοποιηθεί 10-20 Μαρτίου. Το πρώτο δείγμα από τη δεκάδα των ταινιών δηλώνει και τη φιλοσοφία του αφιερώματος:

«Eternity at Last» του Στέφαν Μπέργκμαν. Στο επίκεντρο του φιλμ του αυστριακού σκηνοθέτη βρίσκεται η προαιώνια ανθρώπινη φαντασίωση της αθανασίας σε μια προσπάθειά του να ρίξει φως στις τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις που υπόσχονται να μετατρέψουν το θαύμα της αιωνιότητας σε χειροπιαστή πραγματικότητα. Γιατί αν υπάρχει μια αναντίρρητη αλήθεια που συνοδεύει την ανθρώπινη ύπαρξη από καταβολής κόσμου είναι η αποδοχή πως ο θάνατος είναι συνώνυμο και παρεπόμενο της ίδιας της ζωής.

«The Taking» του Αλεξάντρ Ο. Φιλίπ. Οι τρόποι με τους οποίους το σινεμά εγγράφει τους τόπους στο συλλογικό υποσυνείδητο με σκοπό να αποτυπώνει μια μετασχηματισμένη αλήθεια απασχολούν τον ελβετό σκηνοθέτη, ο οποίος στις ταινίες του μελετά τον κοινωνιολογικό και ανθρωπολογικό αντίκτυπο του σινεμά. Ο Ντικ εμμένει στις ταινίες του «πατριάρχη» του γουέστερν Τζον Φορντ, οι οποίες αξιοποίησαν μια εμβληματική εικόνα προκειμένου να αποτυπώσουν μια νέα πραγματικότητα, που εκτεινόταν πέρα από την ιστορική αλήθεια.

«Portraits of the Future» της Βίρνα Γκαμπριέλα Μολίνα. Σκιαγράφηση του περιγράμματος ενός ασχημάτιστου μέλλοντος πάνω σε έναν καμβά από τραυματικές μνήμες του παρελθόντος και με αφετηρία ένα πρότζεκτ με θέμα τις ανισότητες που βιώνουν οι εργαζόμενες γυναίκες στη σύγχρονη Αργεντινή. Η Μολίνα ανατέμνει τον ιστορικό χρόνο, αμφισβητεί κάθε είδους βεβαιότητα και μας μεταφέρει σε έναν μεταιχμιακό κόσμο.

Αυτά τα ντοκιμαντέρ «αμβλύνουν τον φόβο και την αβεβαιότητα, καθώς μας υπενθυμίζουν ότι οι λευκές σελίδες που ανοίγονται μπροστά μας, όσο τρομακτικές και αν μοιάζουν, κρύβουν πάντα μέσα τους όλες τις πιθανότητες» αναφέρει επίσης το Φεστιβάλ. «Την ίδια στιγμή, οξύνουν την αίσθηση πως ο κόσμος που θεωρούσαμε μέχρι τώρα γνωστό και οικείο εξακολουθεί να παραμένει ένα άλυτο αίνιγμα».