Τη μέρα που εκείνοι διασκέδαζαν, εγώ έθαψα την αδελφή μου

Θυμάμαι καλά τι έκανα τη βραδιά της 20ής Μαΐου του 2020, όταν περισσότερα από 100 άτομα προσκλήθηκαν σε ένα πάρτι φέρτε-τα-ποτά-σας στον πρωθυπουργικό κήπο, προκειμένου να «εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον θαυμάσιο καιρό». Ενώ εκείνοι απένιπταν από μια «ιδιαίτερα φορτωμένη περίοδο» με, μπορεί να εικάσει κανείς, γέλια, συντροφικότητα και τα μπουκάλια κρασί που είχαν φέρει, εγώ βρισκόμουν στο σπίτι μου. Ηπια κι εγώ ένα ποτήρι κρασί, αν και το έκανα μόνος. Επειτα βγήκα για έναν περίπατο γύρω από το τετράγωνό μου κι έπεσα πάνω σε έναν φίλο που είχε βγει για την «επιτρεπόμενη καθημερινή άσκηση». Μιλήσαμε λίγο, σε απόσταση μεγαλύτερη των δύο μέτρων. Με συλλυπήθηκε. Τον ευχαρίστησα και επέστρεψα σπίτι, μόνος. Η 20ή Μαΐου του 2020 ήταν η μέρα που έθαψα την αδελφή μου.

Οπως κι εκείνοι που συγκεντρώθηκαν με τα μπουκάλια τους στη Ντάουνινγκ Στριτ, είχα παραβιάσει κι εγώ τις οδηγίες της κυβέρνησης. Μετά την κηδεία της αδελφής μου, της Καρίνα, είχα πάει στο σπίτι της μητέρας μου. Παρότι οι συνθήκες δεν μου επέτρεπαν να «εκμεταλλευτώ στο έπακρο τον θαυμάσιο καιρό», η λιακάδα επέτρεψε σε εμένα και στην άλλη αδελφή μου, την Κίρστι, να καθίσουμε στον κήπο της μητέρας μας, στις καθορισμένες από το κράτος αποστάσεις, και να θυμηθούμε τις πολλές χαρές καθώς και τις λύπες που είχε φέρει η ζωή της Καρίνα. Ημασταν τρεις στον κήπο, από τρία διαφορετικά νοικοκυριά, ένας περισσότερος από το επιτρεπόμενο. Μπορεί να μην ήταν ακριβώς σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, θεωρήσαμε όμως πως ήταν το ελάχιστο που επέτρεπε ο πόνος μας.

Ευτυχώς, μπορούσαμε να παραμείνουμε σωματικά, αν και όχι συναισθηματικά, μακριά ο ένας από τον άλλο. Η Καρίνα είχε πεθάνει από COVID-19 και νιώθαμε ότι έπρεπε να πάρουμε κάθε δυνατό μέτρο ώστε να εμποδίσουμε τη διασπορά της νόσου. Επί 48 χρόνια η μητέρα μου είχε κάνει αγώνα να κρατήσει την ανάπηρη κόρη της ευτυχισμένη και ζωντανή. Και τώρα η Καρίνα ήταν νεκρή. Και δεν μπορούσαμε να αγκαλιαστούμε. Ηταν άγριο, ναι, ήταν όμως μια περίοδος ασύγκριτης παγκόσμιας αβεβαιότητας. Πόνος σαν τον δικό μας σπάραζε οικογένειες παντού στον κόσμο. Με κάποιον τρόπο, λοιπόν, ένιωθα πως ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό.

Εκείνο το βράδυ, καθώς περπατούσα μόνος, οι δρόμοι ήταν διαπεραστικά ήσυχοι. Πόσο θλιβερά είναι όλα, σκέφτηκα. Και εντούτοις, τι παρηγοριά να βλέπεις και να ακούς αυτές τις έκδηλες απουσίες· απουσίες που μιλούν για αυταπάρνηση και αμοιβαίο σεβασμό. Ενιωθα ευγνωμοσύνη που η κοινότητά μου αντιμετώπιζε τους θανάτους ανθρώπων όπως η αδελφή μου τόσο σοβαρά και βαθιά όσο εγώ. Ο αυτοπεριορισμός τους αποκάλυπτε μια σιωπηλή αλλά ολόψυχη συμπαράσταση σε οικογένειες όπως η δική μου. Γνώριζαν, και ένιωθαν, πως ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό.

Οχι όλοι μας, όπως αποδεικνύεται.

Μόλις δυο χιλιόμετρα χωρίζουν τη δική μου γωνιά του Λονδίνου από τον κήπο της Ντάουνινγκ Στριτ. Με στοιχειώνει, σήμερα, το κουδούνισμα των ποτηριών εκείνη τη ζεστή βραδιά, o αντίλαλος των γέλιων τους, τα πνιγηρά χαχανητά τους καθώς προβάριζαν τις φανταστικές τους διαψεύσεις και, το χειρότερο, η ηγεσία που το ενθάρρυνε να συμβεί. Νιώθω τις πράξεις τους σαν ευθείες προσβολές στην οικογένειά μου και σε όλη μας την κοινή εθνική τραγωδία. Για μένα, και είμαι βέβαιος για πολλούς ακόμα, οι αποκαλύψεις της έκδηλης και επανειλημμένης αποτυχίας των κυβερνώντων να καταλάβουν, να συναισθανθούν ή να δείξουν αλληλεγγύη με τα όσα βίωνε ο λαός αυτής της χώρας εκείνη την εποχή έχει απελευθερώσει μια δυσωδία τόσο τοξική, που δεν βλέπω πώς θα μπορέσουν να τη βάλουν πίσω στο μπουκάλι, όσο απεγνωσμένα και αν προσπαθούν. Δεν μπορούν να επιρρίψουν την ευθύνη κάπου αλλού αυτή τη φορά, έτσι δεν είναι; Στο κάτω κάτω, έφεραν οι ίδιοι το μπουκάλι.

Ο Ρόρι Κίνεαρ είναι βρετανός ηθοποιός και δραματουργός.