Κοινωνία απούσα, όμηρος της τρέλας

Ανάμεσα σε όσα απειλούν σήμερα τον κόσμο πρέπει πλέον να συμπεριλάβει κανείς σε περίοπτη θέση και την τρέλα, καθώς εμφανίζεται πλέον ως καθοριστικός παράγοντας εξελίξεων. Ως κριτής ζωής και θανάτου. Ως απειλή της συνοχής των κοινωνιών. Ως καταστροφέας οικονομιών. Τελικά, ως μία νέα μεγάλη δύναμη, ενίοτε πιο ισχυρή από τις μεγάλες δυνάμεις, παλιές και νέες μαζί.

Η προηγούμενη φορά που η τρέλα κατέλαβε τον κόσμο ήταν βέβαια πολύ πιο καταστρεπτική: η άνοδος του Χίτλερ στη Γερμανία και η φαντασίωσή του ότι θα μπορούσε να φτιάξει το χιλιόχρονο Ράιχ σε διαστάσεις νέας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κόστισε πολλές δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Υποτίθεται όμως ότι εκεί υπήρχαν και κάποιες ρασιοναλιστικές ερμηνείες του φαινομένου: οι πολεμικές αποζημιώσεις από τον Πρώτο Πόλεμο, η ανεργία, η πτώχευση, ο αντικομμουνισμός, η εθνική ταπείνωση και, βέβαια, η φρικτή ιδεολογία. Με όλα αυτά μαζί, ή και κάποια άλλα, κάτι μπορούσε τελικά να καταλάβει κανείς για το πώς ο κόσμος βρέθηκε στον γκρεμό. Ομως σήμερα; Τι να καταλάβεις; Οταν βλέπεις ότι στις πιο προηγμένες κοινωνίες του πλανήτη αναπτύσσονται μαζικά κινήματα εναντίον ενός εμβολίου που σώζει ζωές και που χωρίς αυτό υπάρχουν εκατόμβες; Και μάλιστα χωρίς να έχει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, εμφανιστεί και κάποιος τόσο ισχυρός παρανοϊκός ηγέτης σε κάθε μία από όλες αυτές τις χώρες που πλήττονται από την παράνοια. Δηλαδή, χωρίς κεντρική πολιτική διεύθυνση, χωρίς δημαγωγία και λαϊκισμό, χωρίς ψεύτικα οράματα και υποσχέσεις παραδείσων. Και αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ’ όλα: γιατί σήμερα η τρέλα έρχεται από τα σπλάχνα των κοινωνιών. Χωρίς διαμεσολάβηση και χωρίς βοήθεια.

Ηδη η πανδημία έχει κοστίσει σε ανθρώπινες ζωές περισσότερες από ό,τι οι πιο πολλοί πόλεμοι που έχουν γίνει ποτέ, πλην των δύο Παγκοσμίων – έχει όμως ξεπεράσει κατά πολύ τους νεκρούς του Αμερικανικού Εμφυλίου, του πιο δολοφονικού πολέμου μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο. Κι όμως: οι αρνητές των εμβολίων συνεχίζουν ακάθεκτοι. Δεν τους σταματάει τίποτα. Και τα κράτη προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν λύσεις, ως επί το πλείστον με περιορισμένη επιτυχία. Ολοι, όπως είναι φυσικό, βρίζουν τότε τα κράτη και τις κυβερνήσεις. Και σε γενικές γραμμές δεν έχουν άδικο. Μήπως όμως ήρθε η στιγμή να βρίσει κάποιος και τους ίδιους τους λαούς; Δεν έχουν ευθύνη; Δεν είδαν και δεν άκουσαν; Γιατί πέρα από τους ίδιους τους φορείς της παράνοιας που έχουν την κύρια και άμεση ευθύνη, που είναι αυτές οι περίφημες «κοινωνίες πολιτών», για τις οποίες τόσος ντόρος έχει γίνει στο παρελθόν; Ποια οργανική κοινωνική αντίδραση εγέρθηκε εναντίον όλων αυτών των ψυχοπαθών που σέρνουν σήμερα τον χορό της τρέλας; Πού είναι οι οργανώσεις, πού είναι οι φορείς, πού είναι οι δεξαμενές σκέψης, πού είναι οι πρωτοβουλίες μέσω της κοινωνικής δικτύωσης; Ολα αυτά ούτε τα άκουσε, ούτε τα είδε κανείς δύο χρόνια τώρα. Στην κρίσιμη στιγμή, αποδείχθηκαν ανύπαρκτα, παρά τη φασαρία που έχουν προκαλέσει γύρω από τους εαυτούς τους στο παρελθόν.

Το ότι η κοινωνία δεν αντιδρά έχει πολύ μεγάλη σημασία – όχι μόνον εδώ, αλλά παντού στη Δύση. Γιατί έτσι επιτρέπει στους ψυχάκηδες να υποστηρίζουν ότι το ζήτημα του μη εμβολιασμού είναι δήθεν ζήτημα δημοκρατίας. Και ότι ο εχθρός είναι το κράτος που προσπαθεί, υποτίθεται, να την περιορίσει. Ομως είναι από τις σπάνιες φορές που το κράτος δεν είναι ο εχθρός. Ούτε είχε καμία πρεμούρα κανείς να πειράξει την ελευθερία των πολιτών μέσω των εμβολίων – όλα αυτά, ενώ είναι εκτός πάσης πραγματικότητος, έχουν κυριαρχήσει στη συζήτηση. Γιατί; Επειδή η κοινωνία δεν απαντάει. Αν το έκανε, θα ήταν αλλιώς. Ομως, δεν το κάνει. Αντίθετα, δείχνει ότι έχει παραιτηθεί εντελώς: μία κοινωνία απούσα, παρατημένη, από μόνη της, στο έλεος της τρέλας.