«Σεβόμαστε τον συνθέτη και το κείμενο»

Ο δραστήριος μαέστρος Νίκος Χαλιάσας αναλαμβάνει τη διεύθυνση της «Φαντασίας» του Ντίσνεϊ με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και μιλά για την προσπάθεια να αποδίδεται το «αίσθημα» κάθε έργου χωρίς να παραβιάζεται ο σεβασμός στον συνθέτη και το κείμενο.

Ποια είναι η ιδιαιτερότητα στη διεύθυνση μιας συναυλίας με ζωντανή εκτέλεση της μουσικής και παράλληλη προβολή ταινίας όπως η «Φαντασία» του Ντίσνεϊ;

Δεν είναι η πρώτη φορά που διευθύνω συναυλία με παράλληλη προβολή ταινίας – μεταξύ άλλων έχουν προηγηθεί οι «Πλανήτες», ο «Καρυοθραύστης» και το «Nightmare before Christmas». Ο συγχρονισμός ζωντανής ερμηνείας με παράλληλη προβολή αποτελεί πάντα ιδιαίτερη πρόκληση για τον μαέστρο αλλά και για τους μουσικούς.

Η διεύθυνση στη «Φαντασία» τι βαθμό δυσκολίας παρουσιάζει;

Στη «Φαντασία» αντιμετωπίζουμε τεράστια έργα του κλασικού ρεπερτορίου τα οποία έχουν ηχογραφηθεί περίπου 80 χρόνια πριν από τον Στοκόφσκι (σ.σ. σπουδαίος άγγλος διευθυντής ορχήστρας, που εμφανίζεται στη «Φαντασία») και καλούμαστε να τα αποδώσουμε ζωντανά και συγχρονισμένα όντας μέσα στο ακριβές πλαίσιο εκείνης της πρότυπης ηχογράφησης. Είναι ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει διότι οι τεχνικές προδιαγραφές δεν τηρούνται πάντα.

Ποια οδηγία θα δώσετε στους μουσικούς;

Οι μουσικοί αναγκαστικά θα πρέπει να έχουν το 100% της προσοχής τους όταν αλλάζω διαρκώς ταχύτητες. Διότι ενώ σε μία κανονική συναυλία υπάρχει πάντα ένα περιθώριο απόκλισης και απόδοσης της στιγμής, εδώ θα βγούμε εκτός αφήγησης και θα χαθεί ο συγχρονισμός με την εικόνα.

«Επιτρέπεται» ο μαέστρος να έχει προτιμήσεις μεταξύ των έργων μιας συναυλίας; Και όταν αυτό συμβαίνει πώς ισορροπείτε τις προτιμήσεις σας ώστε να μην επηρεάσουν τους μουσικούς;

Είμαστε μουσικοί, καλλιτέχνες, αλλά είμαστε και επαγγελματίες. Κι αν τυχόν κάτι τέτοιο συμβεί (ανθρώπινο είναι) η κάθε μουσική και το κάθε έργο, πρέπει να υπηρετηθεί με τον κατάλληλο σεβασμό, ώστε αν μη τι άλλο να αποδώσει αυτό που θέλει να πει… κι από εκεί και πέρα, μετά τη συναυλία, τόσο ο ακροατής, όσο κι ο κάθε μουσικός της ορχήστρας όσο κι ο μαέστρος, θα διαμορφώσουν (ο καθένας σύμφωνα με τα προσωπικά του γούστα φυσικά) τη γνώμη τους…

Οταν διευθύνετε, ποιος είναι ο δικός σας στόχος; Η διαφοροποίηση κατά την εκτέλεση ή ο σεβασμός στο πνεύμα των συνθέσεων με τις οποίες το κοινό είναι εξοικειωμένο;

Να προσπαθήσω να αποτυπώσω όσο το δυνατόν καλύτερα τις μουσικές ιδέες που έχω για το έργο. Ο σεβασμός στον συνθέτη και το κείμενο είναι δεδομένος, απλά ο καθένας μας αντιλαμβάνεται και μεταφράζει διαφορετικά αυτά που διαβάζει στην παρτιτούρα. Αν κάποιος προσπαθεί να διαφοροποιήσει την εκτέλεση μόνο και μόνο για να πει οπωσδήποτε κάτι διαφορετικό από όλους τους άλλους, τότε ή είναι ο τρομερός πρωτοπόρος – πράγμα που θα το δείξει η ιστορία στο μέλλον – ή απλά καταστρέφει το έργο.