NON PAPER

Ο οργισμένος Βαλκάνιος

Διάβασα το μυθιστόρημα του Νίκου Νικολαΐδη «Ο οργισμένος Βαλκάνιος» στην πρώιμη νιότη μου. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι πια πολύ καλά την υπόθεση. Μόνο τον Φάνη, έναν «ιππότη των δυτικών προαστίων», που μάρσαρε στον δικό του κόσμο, καβάλα στη μηχανή του. Θυμάμαι όμως ότι, τότε, με είχε ενθουσιάσει. Και κράτησα τον τίτλο του ως φράση αναφοράς. Μάλλον αρνητικής. Ηταν η εποχή που προσπαθούσαμε να κάνουμε τη μεγάλη έξοδο από τη βαλκανική μας εσωστρέφεια, τον μιζεραμπιλισμό της «Ψωροκώσταινας» που μας κάνει να πιστεύουμε ότι όλοι μας έχουν βάλει στο μάτι, εμάς, τους φτωχούς πλην τίμιους.

Πότε ένιωσα στο ζενίθ του αυτό το σύνδρομο του «οργισμένου Βαλκάνιου»; Στους Ολυμπιακούς του 2004. Ηταν η μέρα των αγώνων στους οποίους, υπό κανονικές συνθήκες, θα συμμετείχαν ο Κώστας Κεντέρης, ο «γιος του ανέμου», και η Κατερίνα Θάνου. Και οι δύο όμως ήταν στο νοσοκομείο ύστερα από «ατύχημα» με μοτοσικλέτα που, όπως αποδείχθηκε αργότερα αλλά έκανε εξ αρχής «μπαμ», ήταν σκηνοθετημένο ώστε να αποφύγουν τον έλεγχο για ντόπινγκ. Με το που εμφανίστηκαν λοιπόν οι αθλητές, οι «οργισμένοι Βαλκάνιοι» στις κερκίδες άρχισαν να γιουχάρουν τους δρομείς και, ιδιαίτερα, τους Αμερικανούς. Αντί να σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή για τις κουτοπονηριές και τα ρεζιλίκια των δικών μας, τα βάζαμε με τους άλλους. Διότι πρώτα θα μας φύγει η ψυχή και ύστερα το χούι της συνωμοσιολογίας.

Δεκαεφτά χρόνια μετά, τον τίτλο του «οργισμένου Βαλκάνιου» της χρονιάς, μπορεί και της πενταετίας, διεκδικεί επάξια ο πατέρας του Νόβακ Τζόκοβιτς. Που επειδή η κυβέρνηση της Αυστραλίας απαγόρευσε την είσοδο στη χώρα και ανακάλεσε τη βίζα του γιου του ως μη εμβολιασμένου, στερώντας του επί της ουσίας το δικαίωμα να συμμετάσχει στο Australian Open, καλεί τον λαό του Βελιγραδίου να κατεβεί στους δρόμους και να διαμαρτυρηθεί.

Μωρέ τι μας λέει ο μπάρμπα Τζόκοβιτς; Επειδή ο γιος του είχε ένα «χαρτί γιατρού» σαν αυτά που πηγαίναμε στο σχολείο για να δικαιολογήσουμε την κοπάνα (έχω πλαστογραφήσει πάρα πολλά τέτοια και για τον εαυτό μου και για συμμαθήτριές μου) θα έπρεπε όλοι να υποκλιθούν στη βαλκανική κουτοπονηριά και τον διεθνή μικρομεγαλισμό.

Αυτόν που κάνει επιτυχημένους αθλητές και καλλιτέχνες ή, ακόμη, και «επιτυχημένα τίποτα» να θεωρούν ότι βρίσκονται υπεράνω νόμων.

Εχουμε πολύ δρόμο ακόμη, πολλαπλάσιο της απόστασης από τις μητροπόλεις της γειτονιάς μας έως το Παρίσι, μέχρι να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την αλήθεια αυτού που είπε ο Εμανουέλ Μακρόν. Οτι ο ανεύθυνος δεν θεωρείται πολίτης. Διότι «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε» και ο ανεύθυνος θεωρείται μάγκας.

Οσο για τον μπαμπά Τζόκοβιτς, υπάρχει γι’ αυτόν μια πολύ καλή δουλειά στην Ελλάδα. Μια θέση στην Επιτροπή Αγώνα (έτσι το έλεγαν παλιά, δεν ξέρω πώς το λένε τώρα) κάποιου κόμματος. Δεν λέω ποιου, δεν λέω ποιου.

«Ξενώνες» για πολιτικούς

Εχω μια πολύ καλή φίλη που έχει έναν πολύ καλό φίλο. Εναν πολιτικό μεγάλου βεληνεκούς – δεν βρίσκεται τώρα στη Βουλή. Γνωρίζονται από τα νεανικά τους χρόνια, είναι σαν ευρύτερη οικογένεια. Η φίλη μου – ουδεμία σχέση με την πολιτική, συνταξιούχος είναι η γυναίκα – έχει ένα μικρό σπίτι σε παραλία της Πελοποννήσου. Οποτε προσκαλούσε, για ένα Σαββατοκύριακο, τον περί ου ο λόγος πολιτικό, εκείνος αρνιόταν σθεναρά με τη δικαιολογία «Οι πολιτικοί δεν φιλοξενούνται από κανέναν, ούτε καν από τους νεανικούς φίλους τους». Μόνο όταν βρέθηκε εκτός Βουλής και εκτός πολιτικής εδέησε να πάει για ένα τριήμερο.

Τούτου δοθέντος, φαντάζομαι ότι η πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Εύη Καρακώστα, θα χρέωσε κανονικά τον Αλέξη Τσίπρα που διέμεινε οικογενειακώς στον ξενώνα της κατά τη διάρκεια των πολυήμερων πρωτοχρονιάτικων διακοπών του στη Νεράιδα Τρικάλων. Φαντάζομαι…