Ενας αγνός υπηρέτης της ιδέας

Η είδηση του θανάτου του Στέλιου Σεραφείδη βύθισε στη θλίψη τους πάντες. Οχι μόνο την οικογένεια της ΑΕΚ. Μιλάμε άλλωστε για έναν άνθρωπο αγαπητό από όλους, που προσέγγιζε τα πράγματα πάντα με αγνότητα. Αυτή την αγνότητα που χαρακτήριζε και την αγάπη του για την ΑΕΚ. Την ακολουθούσε παντού. Σε κάθε άθλημα, σε κάθε γήπεδο. Ακόμα και τα τελευταία χρόνια που η υγεία του είχε επιβαρυνθεί.

Στην τελευταία του συνέντευξη είχε δηλώσει «να μπω στο νέο γήπεδο και ας πεθάνω μετά». Τελικά, δεν τα κατάφερε, δεν πρόλαβε. Ομως θα είναι για πάντα εκεί. Οχι μόνο επειδή θα υπάρχει πάντα η φιγούρα του στον έναν πυλώνα του γηπέδου. Αλλά γιατί η ψυχή του θα είναι μόνιμα εκεί, δίπλα στην αγαπημένη του ΑΕΚ.

Είχα την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά. Να συνομιλήσω μαζί του πολλές φορές στο τηλέφωνο, όπου μου εξέφραζε την αγωνία του για την πρόοδο των εργασιών στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ενώ από κοντά ήταν πάντα εγκάρδιος και πράος. Μιλούσε για την ΑΕΚ και γέμιζε το στόμα του.

Τέτοιες προσωπικότητες σπανίζουν. Ο Στέλιος Σεραφείδης ήταν ένας και μοναδικός. Η Ενωση θα τιμά για πάντα τη μνήμη του, τόσο στη Νέα Φιλαδέλφεια όσο και στα Σπάτα. Οπου το νέο γήπεδο των Ακαδημιών θα φέρει το όνομά του. Χθες έφυγε από τη ζωή ένας αγνός υπηρέτης της ιδέας της ΑΕΚ. Της βαθιάς σημασίας αυτών των τριών γραμμάτων.

Ο ίδιος τους αφιέρωσε όλη τη ζωή του. Τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και στη συνέχεια. Ηθελε μόνο να δώσει, χωρίς να ζητήσει ποτέ τίποτα. Και έδωσε και την ψυχή του για αυτή την ομάδα. Η οικογένεια της ΑΕΚ είναι φτωχότερη. Διότι για την περίπτωση του Στέλιου Σεραφείδη το «ουδείς αναντικατάστατος» δεν υφίσταται. Ηταν απλά ένας και μοναδικός…