Κολοκυθιά

Και γιατί να ανοίξουν τα σχολεία τη Δευτέρα 10 Ιανουαρίου και όχι τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου; Και γιατί να υποχρεώνονται οι μαθητές να κάνουν τρία self tests την εβδομάδα και όχι τέσσερα; Και γιατί να ισχύει ο κανόνας του 50%+1 και όχι του 30%+1 ή ακόμη και του πρώτου κρούσματος;

Τέτοιου είδους ερωτήματα μπορεί να ανανεώνονται καθημερινά, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου η αξιωματική αντιπολίτευση έχει αποφασίσει να επενδύσει στην αποτυχία της διαχείρισης της πανδημίας. Κι όταν στο επίκεντρο μιας τέτοιας αντιπαράθεσης βρίσκονται τα παιδιά, αυτή η κολοκυθιά γίνεται ακόμη πιο δυσάρεστη. Αυτό δεν απαλλάσσει όμως την κυβέρνηση από την υποχρέωση να τεκμηριώνει τις αποφάσεις που λαμβάνει και να εξηγεί πότε ακούει τους επιστήμονες και πότε κρίνει σκόπιμο να δώσει προτεραιότητα σε άλλους παράγοντες, όπως η οικονομία.

Στην αρχή ήταν εύκολο: ό,τι πουν οι ειδικοί. Και οι ειδικοί έλεγαν να κλειστούμε όλοι στα σπίτια μας γιατί ο κίνδυνος ήταν μεγάλος. Σιγά σιγά όμως αυτή η συναίνεση άρχισε να υποχωρεί. Η επιστήμη δεν είναι άλλωστε εκκλησία, όπου προσκυνούν όλοι τον ίδιο Θεό. Αν λοιπόν τον περασμένο Μάιο όλοι σχεδόν οι επιστήμονες υποστήριζαν το άνοιγμα των σχολείων, τώρα υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν προτιμότερο να παραταθούν οι διακοπές για μία εβδομάδα – ή το πρώτο διάστημα να υπάρχει μόνο τηλεκπαίδευση. Τα επιχειρήματά τους ακούγονται λογικά: το τέταρτο κύμα είναι σε έξαρση, έχουμε δεκάδες χιλιάδες επιβεβαιωμένα κρούσματα την ημέρα, οι μαθητές είναι σε μεγάλο ποσοστό ανεμβολίαστοι, μπορεί να κολλήσουν και στη συνέχεια να μεταδώσουν τον ιό στα συγγενικά τους πρόσωπα. Τι πειράζει λοιπόν να περιμένουμε μία εβδομάδα;

Πειράζει, αποφαίνονται οι περισσότεροι ειδικοί, και μαζί τους η κυβέρνηση. Η παράταση των διακοπών, είπε χθες η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, θα έχει ψυχολογικές επιπτώσεις στα παιδιά (για μία εβδομάδα;). Είναι καλύτερα τα παιδιά να βρίσκονται στο σχολείο με τρία self tests την εβδομάδα, παρά σε ένα μη ελεγχόμενο περιβάλλον χωρίς καμιά επιτήρηση (ακόμη κι αν στην πρώτη περίπτωση συνυπάρχουν με δέκα φορές περισσότερους ανθρώπους απ’ ό,τι στη δεύτερη;). Σε όλη την Ευρώπη τα σχολεία ανοίγουν (ναι, αλλά όχι αναγκαστικά με φυσική παρουσία).

Ο πραγματικός λόγος για το άνοιγμα των σχολείων ίσως να είναι εν τέλει η εκτίμηση ότι τα παιδιά μπορεί να λειτουργήσουν ως καταλύτες για την επίτευξη, χωρίς ιδιαίτερους κινδύνους, του περίφημου τείχους της ανοσίας – αλλά αυτό δύσκολα θα το παραδεχόταν οποιαδήποτε κυβέρνηση. Και ακόμη πιο δύσκολα θα μπορούσε να το αποδώσει στους ειδικούς. Οπως έγινε, εμμέσως, με τον κανόνα 50%+1, για τον οποίο ο καθηγητής Τάκης Παναγιωτόπουλος δήλωσε χθες ότι ουδέποτε αποτέλεσε εισήγηση της Επιτροπής στην οποία μετέχει, καθότι στερείται επιδημιολογικής λογικής.

Παρά ταύτα, και αντίθετα με τον «σταυρό» που αποσύρεται, ο κανόνας αυτός παραμένει σε ισχύ. Ποιος είπε άλλωστε ότι η επιδημιολογική λογική και η πολιτική λογική πρέπει πάντα να συμβαδίζουν;