Μια τρυφερή ματιά στα 70s

Αν η νοσταλγία και μόνο ήταν το πρωταρχικό χαρακτηριστικό της «Πίτσα γλυκόριζα» («Licorice Pizza», ΗΠΑ, 2021), τελευταίας ταινίας του Πολ Τόμας Αντερσον – η οποία διεκδικεί αρκετά βραβεία στις Χρυσές Σφαίρες και σίγουρα θα ακουστεί στα προσεχή Οσκαρ -, τότε πιθανότατα το αποτέλεσμα να ήταν αν όχι απαραιτήτως βαρετό, σίγουρα γλυκανάλατο, όπως συνήθως συμβαίνει με τις ταινίες nostalgia. Ωστόσο όχι, μέσα από μια εντελώς ανορθόδοξη ρομαντική ιστορία, ειπωμένη με ζεστασιά και χαλαρότητα, ο σκηνοθέτης του «Θα χυθεί αίμα» και της «Αόρατης κλωστής» αποπειράται να μεταφέρει τις δικές του εφηβικές αναμνήσεις, χωρίς απαραιτήτως να φαίνεται ότι τις νοσταλγεί. Απλώς τις χρησιμοποιεί ως φόντο για την αφήγηση και αφήνει εμάς να αποφασίσουμε αν το τότε ήταν όντως ομορφότερο από το σήμερα ή αν τελικά δεν έχει και τόση σημασία· εξυπηρετεί απλώς τον χρόνο της ιστορίας. Φυσικά και βγαίνει μια νοσταλγία από την ταινία, αυτή όμως βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα και δεν αφορά τον θεατή παρά μόνο τον δημιουργό της.

Το «τότε» είναι το 1973, ο χώρος είναι το Λος Αντζελες και τα κεντρικά πρόσωπα δύο: ένας όχι ακριβώς συνεσταλμένος αλλά σίγουρα – και παρά τη φαινομενική άνεσή του – αμήχανος έφηβος, ο Γκάρι (ο Κούπερ Χόφμαν, γιος του ηθοποιού Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, τον οποίο και θυμίζει και ο οποίος ήταν στενός συνεργάτης του Αντερσον), και η μεγαλύτερή του Αλάνα (η Αλάνα Χάιμ του ποπ γκρουπ Haim). Στο πρώτο πλάνο της ταινίας ο Γκάρι την πέφτει στην Αλάνα, αλλά μέχρι το τελευταίο η απορία για το αν αυτοί οι δύο θα κάνουν τελικά σχέση εκκρεμεί. Είναι μια σχέση που χοροπηδά σαν τρελή στο μεσοδιάστημα, δηλαδή σε ολόκληρη την ταινία, η οποία είναι μια σύνθεση εικόνων, αναμνήσεων, αληθινών και μη προσώπων και καταστάσεων που φτιάχνουν το κλίμα της εποχής: από την καθημερινότητα και τα ήθη που τότε διαμορφώνονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι τη μόδα (το στρώμα με το νερό, ας πούμε, παίζει σημαντικό ρόλο, όπως και τα φλίπερ), τη μουσική και την πολιτική σκηνή της.

Οπως ο Κουέντιν Ταραντίνο στο «Κάποτε στο Χόλιγουντ», έτσι και ο Αντερσον εδώ, με παιχνιδιάρικο τρόπο και ένα τρυφερό κλείσιμο του ματιού, συνδυάζει την αλήθεια με το ψέμα. Στο σύντομο πέρασμά του ο Σον Πεν, για παράδειγμα, υποδύεται τον ηθοποιό Γουίλιαμ Χόλντεν, ο οποίος όμως εδώ λέγεται Τζακ Χόλντεν. Ο ίδιος κάνει αναφορά στην Γκρέις Κέλι, χρησιμοποιώντας το κανονικό όνομά της, αλλά και στην ταινία που είχαν παίξει μαζί, τις «Γέφυρες του Τόκο Ρι», που όμως αναφέρονται ως «Οι γέφυρες του Τόκο Σαν». Και ύστερα υπάρχει και το πέρασμα του Μπράντλεϊ Κούπερ που υποδύεται έναν «τρελαμένο» τύπο, τον παραγωγό Τζον Πίτερς, με τον οποίο είχε μια σύντομη, θυελλώδη σχέση η Μπάρμπρα Στράιζαντ. Κάτι τέτοιες μικρές λεπτομέρειες συνθέτουν τον καμβά αυτής της αγαπησιάρης, ήσυχης ταινίας από έναν σκηνοθέτη που νιώθει μεγάλη εκτίμηση για τα seventies, όπως είχε φανεί τόσο στις «Ξέφρενες νύχτες» που τον καταξίωσαν όσο και στο παραγνωρισμένο «Εμφυτο ελάττωμα».

Βαθμολογία: 8 1/2

Prequel. Aκόμα ένα prequel ταινιών που έχουν ήδη αγαπηθεί, ο «Ανθρωπος του Βασιλιά: Το ξεκίνημα» («The King’s Man», διεθνής συμπαραγωγή, 2021) ακολουθεί τα βήματα των ταινιών «Kingsman: Η μυστική υπηρεσία» (2014) και «Kingsman: Ο χρυσός κύκλος» (2017) τοποθετώντας τη δική του ιστορία στο παρελθόν (λίγο πριν από το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου) και στο πώς δημιουργήθηκε η πρώτη ανεξάρτητη υπηρεσία πληροφοριών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο «Ανθρωπος του Βασιλιά: Το ξεκίνημα» προσφέρει δράση, όμορφα κοστούμια, γυρίσματα σε εξωτικές τοποθεσίες και μπόλικο φλεγματικό χιούμορ από τον Ρέιφ Φάινς. Κατά βάθος όμως δεν έχει και πολλά να πει πατώντας επαναληπτικά (και προβλέψιμα) στην αρχική ιδέα, αν και με λιγότερο χιούμορ και περισσότερο δράμα. Οπως και οι άλλες ταινίες έτσι και αυτή μοιάζει με χαριτωμένη διασταύρωση «Τζέιμς Μποντ» και «Ιντιάνα Τζόουνς» με πολλά αγγλικά της Οξφόρδης. Οσο για την προσθήκη αληθινών προσώπων στην ιστορία – από τον Λένιν και τον Ρασπούτιν ως τον βασιλιά Γεώργιο, τη βασίλισσα Βικτωρία και τη Μάτα Χάρι – προκαλεί, περισσότερο από καθετί, αμηχανία. Ως ανάλαφρο θέαμα πάντως, ναι, τη βλέπεις ευχάριστα.

Βαθμολογία: 4