Εκείνοι που δεν ήξεραν και αυτοί {LF}που τους ακούνε

Το θέμα ήδη γλιστράει προς τη λήθη. Αλλά δεν πρέπει. Ακριβώς επειδή είναι απεχθές, όπως ήταν και το θέαμα, επί χρόνια ολόκληρα. Που, όμως, προδήλως έπειθε πολλούς. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι που έχει νόημα να σταθεί κανείς σε αυτό: επειδή με την παταγώδη και λασπώδη πτώση τους, οι τηλεαρβύλες προσφέρουν επιτέλους και μια αληθινή υπηρεσία: δίνουν την ευκαιρία σε ένα κοινό να ξανασκεφτεί πόσο εύκολα μπορεί και πρέπει να σκορπάει την εμπιστοσύνη του. Πόση ευθύνη έχει τελικά και το ίδιο επιβραβεύοντας την κατρακύλα – κάτι που συνέβη ακόμα και μετά τις αποκαλύψεις για τον πρώην αρβύλα σάτυρο. Οταν οι απολογίες των υπολοίπων της παρέας του, οι οιμωγές και οι θρήνοι «δεν ξέραμε, δεν είχαμε ιδέα, τον άθλιο κ.λπ.» γίνονταν, ακόμα και αυτές, διψήφιες ποσοστιαίες επιδόσεις στις τηλεοπτικές μετρήσεις αντί της πλήρους απαξίας που θα έπρεπε από την πρώτη ώρα να τους συνοδεύει. Γιατί το κοινό έχει ευθύνη που κάθισε να τα ακούει όλα αυτά. Και θα έχει ακόμα μεγαλύτερη αν συνεχίσει να ακούει από εδώ και στο εξής – αν φυσικά ξαναβγούν ποτέ από το λαγούμι τους οι εν λόγω τηλεδιασκεδαστές, μετά την ανατριχιαστική αποκάλυψη ότι εδώ και χρόνια έκαναν πλακίτσα με εγκλήματα σαν αυτά που οδήγησαν τον φίλο τους στη Δικαιοσύνη. Και που συνεννοούνταν με τα μάτια και τα υπονοούμενα για «τον φίλο που μπορεί να βάλει ένα χεράκι»…

Ο «φίλος» λοιπόν έβαλε πολλά χεράκια. Και όπως προκύπτει από τα ίδια τους τα λόγια, τα έβαζε από τότε. Και ήταν «χιούμορ» ότι έβαζαν μια κοπέλα να ζητεί… συμβουλές για το τι να κάνει αν ο σύντροφός της ανέβαζε βίντεο με την ίδια στο Διαδίκτυο. Σπουδαίο χιούμορ. Ηταν εμετικό. Ομως άρεσε στα πλήθη. Και ήταν μια κατάμουτρη κοροϊδία ακριβώς σε αυτά τα πλήθη που οι διασκεδαστές είχαν μετατρέψει σε αντικείμενα της δικής τους διασκέδασης χωρίς εκείνα να το πάρουν καν χαμπάρι. Και του πλουτισμού και της «δόξας» τους. Αρκούδες και αρκουδιάρηδες, όλοι μαζί στο τσίρκο μιας αηδίας…

Το κοινό πρέπει κάποτε να παίρνει κι εκείνο τις ευθύνες του. Μπορεί να εθίζεται στη φθήνια και στο «φταίνε πάντα μόνο και όλο οι άλλοι», όμως κάποτε οφείλει να καταλάβει ότι υπάρχει και εκείνο. Και έχει τη δική του ευθύνη. Γιατί επιλέγει. Και όσο ψάχνει στις λάσπες τόσο λασπώνεται. Δεν είναι «προδομένο» όπως πιθανόν ένα μεγάλο μέρος του αισθάνεται. Είναι αντάξιο των επιλογών του. Επρεπε να βλέπει τέτοια βίντεο και να νιώθει ναυτία. Ομως ένιωθε ικανοποίηση. Αυτή είναι η ευθύνη του. Οχι ότι δεν ήξερε και εξαπατήθηκε. Δεν εξαπατήθηκε. Οι άνθρωποι είχαν πει και είχαν δείξει ποιοι είναι και τι κάνουν. Σε απόλυτη κοινή θέα. Και τους λέγαν μπράβο.

Το θέμα είναι απεχθές. Και λερώνει μόνο και που αναφέρεσαι σε αυτό. Ομως, μια τελευταία φορά ήταν απαραίτητη μετά τις αποκαλύψεις εκείνων των σοκαριστικών σκηνών της πλακίτσας γύρω από τα εγκλήματα που, τελικά, διαπράχθηκαν από τον υπόδικο και που η παρέα του «έμεινε κάγκελο» όταν… το έμαθε. Κάποτε, υπήρχε η ρήση «είμαστε αυτό που τρώμε». Αργότερα προστέθηκε «είμαστε αυτό που βλέπουμε». Και οι οπαδοί αυτού του είδους «ενημέρωσης» και «σάτιρας» πρέπει να το θυμούνται. Και να σκεφτούν: αν δεν είχαν υπάρξει όλες αυτές οι αποκαλύψεις (χίλια μπράβο στους ανθρώπους που τις έκαναν), θα εξακολουθούσαν και σήμερα να θαυμάζουν όλα όσα θαύμαζαν και να παρακολουθούν φανατικά τη λάσπη να εκτοξεύεται μέσα στα ίδια τους τα σπίτια και εκείνοι να την καλοδέχονται. Εχουν ευθύνη. Επειδή από άνθρωποι κατάντησαν όχλος. Και δεν τους φταίει ο κάθε απατεώνας. Η απόφαση είναι αποκλειστικά και μόνο δική τους.