Ο ΟΦΗ κέρδισε, δεν έχασε η ΑΕΚ…

Ο Νίκος Νιόπλιας έκανε ένα μάθημα τη Δευτέρα το βράδυ, όχι στην ΑΕΚ, αλλά στην ελληνική αθλητικογραφία. Ο ίδιος που είναι σεμνός και προσγειωμένος άνθρωπος μάλλον θα θυμώσει διαβάζοντας αυτό που γράφω αλλά η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Ο Νιόπλιας ήταν αρκετά πικραμένος (ως πραγματικός άνθρωπος του ποδοσφαίρου) μετά το ματς του ΟΦΗ με την ΑΕΚ στο Ηράκλειο. Σε εκείνο το παιχνίδι η ΑΕΚ κέρδιζε με 0-3 ως το 80′ αλλά ο ΟΦΗ (και χάρη στις παρεμβάσεις του προπονητή του) πέτυχε τρία γκολ σε δώδεκα λεπτά και γύρισε το ματς αποσπώντας μια άκρως τιμητική ισοπαλία με 3-3. Κι όμως εκείνο το κατόρθωμα του ΟΦΗ (διότι περί κατορθώματος πρόκειται) αντί η αθλητικογραφία μας να το αναδείξει ως κάτι σπάνιο και εξαιρετικό το πέρασε περίπου στο ντούκου: η ΑΕΚ με τη φασαρία που είχε κάνει για τη διαιτησία του Φωτιά επέβαλε την επομένη του ματς μια άλλη συζήτηση και για τις αρετές του ΟΦΗ δεν μίλησε σχεδόν κανείς.

Δίκαιο

Θυμάμαι τότε ο Νιόπλιας είχε δώσει μια συνέντευξη στην «Ομάδα» και στον Κώστα Κοφινά και είχε πει δυο πράγματα που έδειχναν το παράπονό του. Το πρώτο ότι σε εκείνο το παιχνίδι υπήρχαν και επεισοδιακές φάσεις για τις οποίες θα μπορούσε και ο ΟΦΗ να διαμαρτυρηθεί. Το δεύτερο ότι αν η ΑΕΚ είχε γυρίσει ένα εις βάρος της 0-3 αποσπώντας σε δώδεκα λεπτά μια ισοπαλία με 3-3 θα γράφαμε όλοι τρομερούς επαίνους. Εχει δίκιο: στην Ελλάδα όλοι εστιάζουν αποκλειστικά στις περίφημες μεγάλες ομάδες, λες και όλες οι άλλες δεν κάνουν το παραμικρό – κερδίζουν ή χάνουν τυχαία. Δεν είναι έτσι. Και η νίκη που έκανε ο ΟΦΗ τη Δευτέρα στο ΟΑΚΑ είναι η απόδειξη.

ΟΦΗ

Διαβάζω δεξιά κι αριστερά ότι η ΑΕΚ έχασε το ματς πληρώνοντας τα λάθη της κτλ. Σαφώς κι έκανε λάθη η Ενωση. Πλην όμως το τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή η νίκη του ΟΦΗ με 1-2, οφείλεται κυρίως στις αρετές του ΟΦΗ και στην εξαιρετική δουλειά του προπονητή του, πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του ματς. Ο Νιόπλιας παρουσίασε μια ομάδα που ήταν έτοιμη να παίξει ποδόσφαιρο κι όχι απλώς να αμυνθεί. Ο ΟΦΗ βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ γιατί η ΑΕΚ μπήκε πολύ δυνατά, αλλά με τη σύνθεση που αγωνιζόταν ήταν δεδομένο πως είχε τη δυνατότητα να γίνει απειλητικός. Η πίεση των μέσων του ΟΦΗ στον Σιμόες πριν από το γκολ της ισοφάρισης, που πέτυχε στο μισάωρο ο Λάμπρου, δεν είναι τυχαία. Το πέρασμα στο ματς του Καμάο, που είναι ο σκόρερ του 1-2, γίνεται γιατί ο Νιόπλιας βλέπει ότι υπάρχουν άδειοι χώροι στη μεσαία γραμμή και αποφασίζει να ρισκάρει. Δεκαπέντε λεπτά πριν από το τέλος ο Νιόπλιας «κλειδώνει» το ματς θυσιάζοντας τον καλύτερο παίκτη του, τον εξαιρετικό Ισπανό Τζον Τοράλ, για να παίξει με έναν αμυντικό παραπάνω και να περιορίσει τον Καρίμ Ανσαριφάρντ που έχει μπει στο ματς. Φυσικά στο τελικό αποτέλεσμα μετρά καθοριστικά το χαμένο πέναλτι του Αμραμπατ, όμως αυτό η ΑΕΚ το κερδίζει με μια μεγάλη δόση τύχης: σε ένα σουτ  του Αμραμπατ εκτός περιοχής που δεν θα απασχολούσε παρά μόνο τη στατιστική υπηρεσία ο Μπαλογιάννης (που προσπαθεί να γίνει αμυντικός) βάζει λάθος τα χέρια του. Στην πραγματικότητα ο Νιόπλιας ελέγχει απόλυτα το ματς: χάνει την ψυχραιμία του μόνο όταν στο 94′ ο διαιτητής Κουμπαράκης μετατρέπει σε φάουλ υπέρ της ΑΕΚ ένα καθαρό κλέψιμο του Καστάνιος στη μεσαία γραμμή. Οσα χρόνια κι αν περάσουν αυτές τις αποφάσεις ο Νιόπλιας δεν θα τις συνηθίσει ποτέ.

Γκέραρντ

Αυτή ήταν η πρώτη νίκη του ΟΦΗ κόντρα στην ΑΕΚ στην Αθήνα έπειτα από είκοσι χρόνια. Αλλά δεν είχε καμία σχέση με την προηγούμενη. Σε εκείνη την προηγούμενη πρωταγωνιστής και σκόρερ ήταν ο καλός Κώστας Κιάσσος, αλλά το ματς δεν συγκρίνεται με αυτό της Δευτέρας. Ηταν τέλος της σεζόν, στην ΑΕΚ ήταν τεχνικός σύμβουλος ο μακαρίτης ο Ευγένιος Γκέραρντ, ο ΟΦΗ κινδύνευε με υποβιβασμό και είχε την τύχη να βρει έναν αντίπαλο καλόβουλο. Κάποιοι είχαν πει τότε πως ο Γκέραρντ που είχε προσφέρει πολλά στον ΟΦΗ βγάζοντάς τον στην Ευρώπη, είχε καταφέρει να τον σώσει έστω δουλεύοντας για μια άλλη ομάδα: στο ελληνικό ποδόσφαιρο είμαστε καλοί στις κακίες. Οπως και να ‘χει η νίκη της Δευτέρας ήταν ένα πραγματικό κατόρθωμα. Αλλά προσοχή: ο Νιόπλιας θα ‘λεγε ότι η ανατροπή του εις βάρους του ΟΦΗ 0-3 σε 3-3 ήταν ακόμα μεγαλύτερο. Και τώρα μπορούμε να πούμε πως έχει απόλυτο δίκιο και πως κι εκείνο το αποτέλεσμα δεν ήρθε τυχαία…

Γιαννίκης

Χθες η διοίκηση της ΑΕΚ ανανέωσε το συμβόλαιο του Αργύρη Γιαννίκη για δύο χρόνια: ωραίο και συμβολικό ως κίνηση. Αλλά θα είναι δύσκολο να βρεθούν οπαδοί της ΑΕΚ να πιστέψουν πως ο καλός Γιαννίκης θα συνεχίσει πραγματικά να βρίσκεται στον πάγκο της Ενωσης αν δεν υπάρξει σαφής βελτίωση της ομάδας, που τώρα δεν φαίνεται. Η ΑΕΚ τον καιρό του Γιαννίκη έχει κάνει κατά μέσο όρο λιγότερους βαθμούς από όσους είχε κάνει με τον Βλάνταν Μιλόγεβιτς. Η άμυνά της παραμένει προβληματική: έχει δεχτεί πιο πολλά γκολ, όχι μόνο από τον Ολυμπιακό που κυνηγάει, αλλά και από τον Αρη, τον ΟΦΗ, τον ΠΑΣ, τον Παναθηναϊκό, ακόμα και από τον Αστέρα Τρίπολης. Οσο για την πολυδιαφημισμένη της επίθεση είναι χειρότερη από αυτή του Ολυμπιακού (που φέτος στο Γ. Καραϊσκάκης έχει βάλει μόνο στον Απόλλωνα πιο πολλά από δυο γκολ), αλλά και από αυτή του ΠΑΟΚ. Και κάποιοι ποδοσφαιριστές που θα ‘πρεπε να κάνουν τη διαφορά, όπως ο Τάνκοβιτς και κυρίως ο Λιβάι Γκαρσία, εξελίσσονται σε μεγάλα μυστήρια. Ειδικά η περίπτωση του Λιβάι Γκαρσία είναι λόγος προβληματισμού. Τον απέκτησαν για να τον εξελίξουν και να ανεβεί η αξία του. Και φέτος ο 24χρονος αυτός χαρισματικός παίκτης έχει γίνει αλλαγή του φιλότιμου 34χρονου Αμραμπατ, που ανέλαβε και να χτυπήσει το πέναλτι και μπράβο του γιατί κάποιοι άλλοι μάλλον κρύφτηκαν από την ευθύνη. Προφανώς κάτι δεν πάει καλά…

Διαφορά

Ο Αρης, αντίθετα από την ΑΕΚ, έχει σοβαρή άμυνα και για αυτό όταν προηγείται κερδίζει: το έκανε και με τον Ιωνικό. Αν ο Αρης πάρει στο CAS στο τέλος Ιανουαρίου, τους έξι βαθμούς που διεκδικεί, θα φτάσει μία νίκη από τη δεύτερη θέση, κι ενώ κοντά του, κυνηγώντας την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ, είναι ο ΟΦΗ, ο ΠΑΣ και φυσικά ο ανεβασμένος Παναθηναϊκός. Αλλά όλα αυτά δεν κάνουν συναρπαστικό ένα πρωτάθλημα στο οποίο πάλι ο Ολυμπιακός δείχνει τη διαφορά του από τους υπόλοιπους…