Να κάνω μια υπόθεση…

Στα τέλη του περασμένου Σεπτεμβρίου, κατατέθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακυρώσεως του νόμου για τις ΟΠΠΙ (Ομάδες Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων), εκ μέρους τριάντα επτά πανεπιστημιακών καθηγητών όλων των βαθμίδων. Τους εκπροσωπεί ο δικηγόρος Ευάγγελος Μάλλιος και, για να μην μπλέκουμε σε νομικές λεπτομέρειες, αυτό που ζητούν είναι να ακυρωθεί ο σχετικός νόμος ως αντισυνταγματικός, επειδή παραβιάζει τη διοικητική αυτονομία των πανεπιστημίων, από την ώρα που οι ΟΠΠΙ υπάγονται στην ΕΛ.ΑΣ. και όχι στους πρυτάνεις.

Ηταν αναμενόμενο κάποιοι να κινηθούν νομικά εναντίον του νόμου, μετά την οξεία πολιτική σύγκρουση με την αντιπολίτευση, που προκάλεσε η θέσπισή του. Από τους 37 αιτούντες, άλλωστε, πολλοί είναι εκείνοι που είτε ανήκουν είτε πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπω, λ.χ., τον Νίκο Θεοχαράκη, γενικό γραμματέα του Βαρουφάκη και αφοσιωμένο θαυμαστή της σκέψης του, τον Γ. Αγγελόπουλο, που ήταν γενικός γραμματέας στο Παιδείας επί Γαβρόγλου, τον Νικήτα Μυλόπουλο, μικρό αδελφό του Γιάννη Μυλόπουλου, τον Αριστοτέλη Στυλιανού, πρόεδρο του ΚΘΒΕ επί ΣΥΡΙΖΑ, τη Νίκη Μαρωνίτη, γενική γραμματέα του Ιδρύματος της Βουλής επί Βούτση, τον Δημήτρη Χριστόπουλο, σύμβουλο του Τσίπρα στο παρελθόν και υποψήφιο ευρωβουλευτή, τον Νίκο Μπελαβίλα, που ήταν υποψήφιος δήμαρχος στον Πειραιά με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Ανδρέα Τάκη, που διορίστηκε σε κρατική θέση επί Μυρσίνης Ζορμπά, τον Κων. Σταμάτη, της «επιτροπής σοφών» του 2013, τον Γιάννη Σταυρακάκη, θεωρητικό του αριστερού λαϊκισμού κ.ά. Εν ολίγοις, το πνεύμα των αιτούντων είναι ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είμαι σε θέση να εκφέρω άποψη για την έκβαση της υπόθεσης. Από την ώρα, πάντως, που το ζήτημα είναι στην κρίση της Δικαιοσύνης, το μόνο που ελπίζω ότι η κυβέρνηση και ειδικά το αρμόδιο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θα μερινήσει, όπως έχει την υποχρέωση, για την άρτια υπεράσπιση του νόμου από την πλευρά του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και δεν θα παρατήσει την υπόθεση στον αυτόματο πιλότο. Το ελπίζω μόνο· δεν θα τολμούσα να πω ότι το πιστεύω, γιατί ακούω ότι, σχετικά με το ζήτημα της πανεπιστημιακής Αστυνομίας, υπάρχει μια αμφιθυμία στην κυβέρνηση, παρότι η εφαρμογή του νόμου τυπικά προχωρεί. Και η αμφιθυμία όμως είναι κατανοητή, δεδομένου μάλιστα ότι τη διευκολύνει και η αλλαγή ηγεσίας στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, που επιτρέπει να φορτωθούν οι αποτυχίες στους προηγούμενους. Κυρίως, όμως, επειδή η εισαγωγή ενός είδους Αστυνομίας στα πανεπιστήμια είναι εγχείρημα μοναδικής δυσκολίας.

Αυτό όμως δεν ήταν τίποτε κρυφό! Ολοι – επικριτές και υποστηρικτές του μέτρου – είχαν επίγνωση της τεράστιας δυσκολίας στην εφαρμογή του. Αφού νομοθετήθηκε και μάλιστα ύστερα από τέτοια διαμάχη, δεν υπάρχει πια γυρισμός χωρίς τίμημα. Ενδεχομένως, να υπάρχει η δυνατότητα των καθυστερήσεων, εύλογη ως έναν βαθμό λόγω δυσκολίας του εγχειρήματος· όχι όμως επιστροφή στην προτέρα κατάσταση. Αν η κυβέρνηση κρίνει εκ των υστέρων ότι ο νόμος, που εκείνη εισηγήθηκε και ο οποίος πέρασε από τη Βουλή, είναι ένας λάθος νόμος, επειδή η εφαρμογή του στην πράξη είναι αδύνατη, τότε δυστυχώς ο εκτεταμένος διάλογος που προηγήθηκε της ψήφισης και ο οποίος έγινε με ποικίλες μορφές σε ένα μεγάλο κοινωνικό εύρος, ακυρώνεται. Στην περίπτωση αυτή, το θέμα θεωρείται λήξαν και ως μη γενόμενο. Το αφήνουμε, ίσως, για την επόμενη γενιά ή τη μεθεπόμενη. Το κοινωνικό αίτημα υπέρ της νομιμότητας στα πανεπιστήμια έχασε, οι πρυτάνεις κέρδισαν. Νίκησε το κατεστημένο της σκιώδους συναλλαγής με την ανομία προκειμένου «να προχωρούν τα πράγματα».

Τι να κάνουμε; Δεν είναι ντροπή να θέλουμε κάτι, αλλά στην πορεία να μαθαίνουμε ότι δεν το μπορούμε. Η αποτυχία είναι ένα σκληρό σχολείο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ντροπή. Ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, όμως, ότι η υποχώρηση από την αντιμετώπιση του ζητήματος της βίας στα πανεπιστήμια δεν θα είναι καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη του πανεπιστημιακού θεσμού στη χώρα μας. Ασφαλώς θα είναι· και το αποτέλεσμα που θα έχει θα είναι να το εντάξουμε και αυτό στην πολυθρύλητη «ιδιαιτερότητα» – αυτό είναι το όνομα που δίνουμε στο τσουβάλι στο οποίο πετάμε κάθε παραλογισμό που εμποδίζει την πρόοδο. Οπως όταν μερακλώνουμε στα μπουζούκια σπάμε πιάτα, παρομοίως στο πανεπιστήμιο έχουμε κάτι τύπους που μερακλώνουν και σπάζουν κεφάλια. Ιδιαιτερότητα! Γιατί όχι και με δυνατότητες τουριστικής αξιοποίησης;