Spider-Man x3 και πολλά εναλλακτικά

Υπάρχουν αρκετές εκπλήξεις στην τελευταία περιπέτεια του Ανθρώπου Αράχνη, το «Spider-Man: No Way Home» (ΗΠΑ, 2021), πολύ φοβούμαι όμως ότι αφορούν αποκλειστικώς τους φαν του υπερήρωα της Marvel Comics και κανέναν άλλο. Στην ουσία ο σκηνοθέτης Τζον Γουότς (που είναι και ένας από τους αρκετούς σεναριογράφους της ταινίας) μοιάζει να αποτίνει κάτι σαν φόρο τιμής στον Πίτερ Πάρκερ, τον μολυσμένο από το τσίμπημα μιας βιονικής αράχνης νεαρό που εξαιτίας αυτού του ατυχήματος έχει αποκτήσει υπερφυσικές δυνάμεις και μάχεται το Κακό.

Εχθροί και σύμμαχοί του από προηγούμενες ταινίες εμφανίζονται ξανά στο προσκήνιο, την ώρα που ακόμα και οι ηθοποιοί που τον έχουν υποδυθεί στο παρελθόν, ο Τόμπι Μαγκουάιρ στο franchise του Σαμ Ράιμι (το πρώτο και καλύτερο) και ο Αντριου Γκάρφιλντ που πήρε τα σκήπτρα από τον Μαγκουάιρ το 2012 με το «The Amazing Spider-Man», εμφανίζονται στο πλευρό του σημερινού Πάρκερ, του Τομ Χόλαντ. Από πλευράς πλοκής βέβαια, όλη αυτή η κατάσταση, όπου όχι ένας αλλά… τρεις Ανθρωποι – Αράχνες (που έχουν βρεθεί όλοι μαζί γιατί βραχυκύκλωσαν τα… παράλληλα σύμπαντά τους) συνεργάζονται για τον κοινό στόχο, παρότι ευχάριστα δοσμένη και με ένα πολύ χαλαρό χιούμορ, δεν μπορεί παρά να αφορά εκείνους που έχουν εντρυφήσει στην «κουλτούρα» του Spider Man και γνωρίζουν λεπτομέρειες απέξω κι ανακατωτά.

Οσοι δεν έχουν υπόψη τους τις προηγούμενες ταινίες στις οποίες γίνονται απανωτές αναφορές δεν μπορούν να ακολουθήσουν παρά να χαζέψουν όλη αυτή τη φασαρία με τα παράλληλα σύμπαντα. Αλλά υλικό για χάζι υπάρχει άπλετο. Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς αναμειγνύει  τα… σαιξπηρικά με τα μαγικά του ως Dr. Strange, ο Γουίλεμ Νταφόε πλασάρει πληθωρικά το πιο μοχθηρό χαμόγελό του ως Green Goblin και ο Αλφρεντ Μολίνα που μοιάζει με τον Τζον Λένον στο πιο παχύ του, κουνά με όρεξη τα πλοκάμια του ως Doc Ock. Ακόμα και ο Τζέιμι Φοξ φαίνεται να διασκεδάζει όλον αυτόν τον καρνάβαλο (διότι περί καρνάβαλου πρόκειται) παίζοντας με τα ηλεκτρικά χέρια του.

Η Μητέρα Φύση είναι διαρκώς παρούσα στον «Αμνό» (Lamb, Ισλανδία/ Σουηδία/ Πολωνία, 2021) του Βάλντιμαρ Γιόχανσον, ισλανδού κάμεραμαν και τεχνικού (έχει δουλέψει στα οπτικά εφέ μεγάλων παραγωγών του Χόλιγουντ όπως το «Oblivion» και το «Game of thrones»), εδώ στο ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία μεγάλου μήκους. Και η Μητέρα Φύση κρύβει μέσα της πολλά ανεξήγητα μυστικά όπως το πρόβατο με το ανθρώπινο σώμα που θα «υιοθετήσει» ένα ζευγάρι απομονωμένων προβατοτρόφων (Νούμι Ράπας, Χίλμιρ Σνερ Γκούντνασον) για να το αναθρέψει σαν το παιδί που ποτέ δεν απέκτησε. Βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα της σκανδιναβικής μυθολογίας, η παράξενη, μυστηριακή αυτή ταινία, αναμοχλεύει με επιτυχία αρκετά κινηματογραφικά είδη – από το «οικογενειακό» ψυχολογικό δράμα μέχρι το θρίλερ και την ταινία φαντασίας. Πολλά θα μείνουν ανεξήγητα, όμως σε κάποιες ταινίες το ανεξήγητο ασκεί τη δική του γοητεία και ο «Αμνός» ανήκει σε αυτές. Το γεγονός είναι ότι ο θεατής συμπάσχει πλήρως με το δράμα του ζευγαριού, αντιλαμβάνεται την ανάγκη του να προχωρήσει σε μια απόφαση που θα αλλάξει ριζικά τη ζωή του. Ταυτόχρονα, το φιλμ είναι γεμάτο από εικόνες που χαράσσονται σαν ουλές στη μνήμη σου, μια πραγματική μικρή έκπληξη μέσω της οποίας αναδεικνύεται η ματιά ενός ταλαντούχου κινηματογραφιστή τον οποίο σίγουρα θα ξανακούσουμε ως σκηνοθέτη.

Αλλη μια «μικρή», εναλλακτική ταινία για αυτή την εβδομάδα, το «Μετά την αγάπη» (After love, Αγγλία / Γαλλία, 2020), ντεμπούτο στη σκηνοθεσία μεγάλου μήκους του Αλέμ Καν, είναι μια ενδιαφέρουσα μελέτη πάνω στη συμφιλίωση και την αγάπη, η οποία αναπτύσσεται μέσα από μια ασυνήθιστη ανθρώπινη ιστορία. Οταν παρεξηγείται ως καθαρίστρια, η βρετανίδα χήρα (Τζοάνα Σκάνλαν) ενός μουσουλμάνου που πέθανε ξαφνικά, «εισβάλλει» στο σπίτι μιας Γαλλίδας (Ναταλί Ρισάρ) με την οποία ο μακαρίτης διατηρούσε κρυφή ερωτική σχέση και έχει αποκτήσει μαζί της έναν γιο. Ο σκηνοθέτης «εκμεταλλεύεται» μια αμήχανη κατάσταση και δημιουργεί ατμόσφαιρα μέσα από μια ποικιλία διαφορετικών ανθρώπινων αντιδράσεων και συμπεριφορών, την ώρα που το σασπένς για την πιθανή αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας της «εισβολέα», δεν σε αφήνει σε ησυχία. Η κάμερα παρακολουθεί με σταθερότητα τα δρώμενα στα οποία δεν ασκείται καμία κριτική, κάτι που δίνει στον θεατή το βήμα να αποφασίσει από μόνος του για τις πράξεις των ηρώων και κυρίως της χήρας την οποία υποδύεται εξαιρετικά η Σκάνλαν (βραβείο ερμηνείας στο περσινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

Τρίτη «εναλλακτική» ταινία για αυτή την εβδομάδα, η «Ελπίδα» (Hope, Νορβηγία, 2020) αν και αφηγείται μια ιστορία που λαμβάνει χώρα χριστουγεννιάτικα, κάθε άλλο παρά «χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας» μπορεί να θεωρηθεί. Η «Ελπίδα» ασχολείται με τις επιπτώσεις που έχει σε μια πολυμελή οικογένεια η είδηση ότι η μητέρα πάσχει από μια μορφή καρκίνου που είναι σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπιστεί. Οι αντιδράσεις των μελών της οικογενείας διαφέρουν αλλά συγχρόνως συγκλίνουν και αυτό είναι που ενδιαφέρει τη σκηνοθέτρια Μαρία Σοντάλ που με… χειρουργική ακρίβεια κοιτάζει το δύσκολο αυτό θέμα από όλες τις πλευρές του, έχοντας φυσικά τη σημαντική συνδρομή των άψογων πρωταγωνιστών της, Αντρέα Μπριν Χόβινγκ (η μητέρα) και Στέλαν Σκάσγκαρντ (ο σύντροφός της). Η ταινία σε αφήνει με έναν κόμπο στον λαιμό χωρίς ποτέ να καταφεύγει στις εύκολες λύσεις ενός συμβατικού μελοδράματος. Να σημειωθεί ότι η «Ελπίδα» υπήρξε η επίσημη πρόταση της Νορβηγίας στα Οσκαρ Διεθνούς Ταινίας 2021.

Για το παιδί υπάρχει η ταινία κινουμένων σχεδίων «Τραγούδα 2» (Sing 2, ΗΠΑ, 2021) του Γκαρθ Τζένινγκς, συνέχεια της εξαιρετικά επιτυχημένης «Τραγούδα» (2016). Ζώα με μουσικό ταλέντο αποφασίζουν να διεκδικήσουν τη θέση τους στο θεατρικό μιούζικαλ και αφού με πανούργους τρόπους και τη βοήθεια της τύχης καταφέρνουν να ελκύσουν την προσοχή ενός σούπερ παραγωγού, μια  πραγματική αλεπού (στη κυριολεξία) βάζουν τα δυνατά τους για να αποδείξουν ότι αξίζουν. Τα άψογα χορευτικά νούμερα εντυπωσιάζουν, κάτι που θα λέγαμε και για την ελληνική μεταγλώττιση (εκτός από τα τραγούδια που ακούγονται στα αγγλικά). Ομολογώ ότι η φωνή του Θάνου Λέκκα ως γουρούνι Γκούντερ (μιλά «σπασμένα», με γερμανική προφορά) με έκανε να γελάσω με την καρδιά μου, κάτι που μου συμβαίνει πολύ σπάνια με μεταγλωττίσεις κινουμένων σχεδίων στα ελληνικά. Βέβαια, πολύ θα ήθελα να είχα ακούσει τους ηθοποιούς που έδωσαν τη φωνή τους στα αγγλικά, ανάμεσά τους ο Μάθιου Μακ  Κόναχι, η Ρις Γουίδερσπουν και η Σκάρλετ Τζοχάνσον.

Προβάλλoνται επίσης η ελληνική ταινία «Dissolved» του Θοδωρή Βουρνά με τους Ευθύμη Γεωργόπουλο, Μαρία Θωμά, Χρήστο Καπενή κ.ά. και η χριστουγεννιάτικη ταινία «Χαμένοι τα Χριστούγεννα» («Lost at Christmas») για την οποία δεν υπήρξε καμία απολύτως ενημέρωση από την εταιρεία διανομής της.