NON PAPER

Ο χαμένος τα χάνει όλα

Δεν θυμάμαι να έχει υπάρξει στην Ελλάδα, τουλάχιστον όσα χρόνια ζω, κόμμα που η πορεία του στην πολιτική ζωή του τόπου να είναι ανάλογη με αυτήν ενός διάττοντα τηλεοπτικού σταρ. Δεν θυμάμαι επίσης κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να έχει υποστεί τέτοιου μεγέθους «αντικυβερνητική φθορά». Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει καταφέρει και τα δύο. Προσφάτως μάλιστα αρχίζει να σκοράρει και σε ένα ακόμη τερέν του παράδοξου. Να χάνει και σε αγώνες που δεν συμμετέχει. Δεν είναι περίεργο. Ετσι συμβαίνει όταν έχει προηγηθεί μία περίοδος που, αντίστοιχα, κέρδιζε χωρίς να αγωνιστεί.

Ποιος ήταν ο μεγάλος χαμένος των εκλογών του ΠΑΣΟΚ, πλην του Γιώργου Παπανδρεου; Ή, μάλλον, ποιο ήταν το πολιτικό βάρος που παρέσυρε κοτζάμ πρώην πρωθυπουργό και τρίτο «γενεαλογικό φορέα μεγάλου πολιτικού ονόματος»; Το λοξοκοίταγμά του προς τον ΣΥΡΙΖΑ. «Δεν είναι αυτό που νομίζετε» λένε οι οπαδοί του. Ελα μου όμως που στην πολιτική έχει σημασία αυτό που νομίζει ο κόσμος.

Και αν νομίζει κάτι που είναι λάθος, δεν φταίει ο κόσμος αλλά αυτός που εξέπεμψε άλλο αντ’ άλλων μήνυμα. Ας πρόσεχε.

Με τούτα και με εκείνα λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να ηττηθεί στις εσωκομματικές του ΠΑΣΟΚ. Θα τολμούσα μάλιστα να πω ότι περισσότερο έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ παρά νίκησε ο Νίκος Ανδρουλάκης που, ή ούτως ή άλλως, δεν έχει, μέχρι στιγμής, ξεκάθαρο στίγμα. Το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο αποδείχθηκε πολύ στιβαρό. Και ταυτόχρονα αποδείχθηκε κάτι πολύ σημαντικό που αποδόμησε μια αυθαίρετη συριζαϊκή εξίσωση, αυτή που λέει ότι το εν λόγω μέτωπο αποτελεί μία συσπείρωση του δεξιού ακροατηρίου. Αν ήταν έτσι, ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος επίσης έδωσε την εντύπωση ότι έκανε «ματάκια» στη Νέα Δημοκρατία, θα περνούσε, τουλάχιστον, στον δεύτερο γύρο.

Το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο λοιπόν, ο πυρήνας του και το πιο δυναμικό κομμάτι του, ανήκει στο Κέντρο και την Αριστερά. Δεν πα’ να το λένε «ακραίο Κέντρο». Η προσπάθεια να ντύσουν με νέες λέξεις παλιές έννοιες ώστε να τους δώσουν άλλο νόημα έχει, εδώ και χρόνια, αποτύχει πανηγυρικά. (Τι κι αν μετονόμασαν κάποτε την τρόικα σε θεσμούς, τρίτο μνημόνιο υπέγραψαν ακόμη και αν το έλεγαν «τρίτο στεφάνι»).

Και καλά, το περί ήττας του ΣΥΡΙΖΑ στις εσωκομματικές του ΚΙΝΑΛ το λέω εγώ – και κάμποσοι άλλοι. Τα στελέχη της Κουμουνδούρου (από τα υψηλόβαθμα έως αυτά που λειτουργούν ως τρολ) ήταν ανάγκη να το επιβεβαιώσουν με τόση ξινίλα; Τη Δευτέρα πήρε τηλέφωνο ο Αλέξης Τσίπρας τον Νίκο Ανδρουλάκη για να τον συγχαρεί. Οτι δηλαδή το βράδυ της Κυριακής τι έκανε; Είχε πάει σινεμά ή έδινε ακόμη εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης ταχύπλοου;

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Οτι καίγεται ο κόσμος και ο λόγος για τον οποίο απασχόλησε, τις τελευταίες μέρες, ο τέως πρωθυπουργός τα Μέσα είναι ότι θέλει να μάθει να σωφάρει στο κύμα. Μεταφορικά, αυτό που κάποτε τον ανέβασε και τώρα τον καταποντίζει.

Τις πταίει;

Τα αίτια της κατρακύλας του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστά και τα έχουν επισημάνει και οι δικοί του. Μια αντιπολίτευση στο πόδι με μασκότ τον Πολάκη και κατά καιρούς σπέσιαλ γκεστ τύπου Γιαννάκου. Fake news και πολλά είπα – ξείπα (άντε μην πω τι κάνω την παρόλα μου). Σαν εκείνο το ανέκδοτο με τον λαγό και το λιοντάρι. «Κρατάνε κάβα ΜΕΘ για VIP». «Περάστε παρακαλώ στον εισαγγελέα για επίσημη καταγγελία». «Εντάξει μωρέ, λέμε και καμιά βλακεία για να περνάει η ώρα μας».

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με την επιτυχία κάποιων τηλεοπτικών αστέρων στη δεκαετία του 1990, όταν ήταν μόδα η trash tv. Η άνοδος όμως λόγω συγκυριών προδικάζει και την πτώση αν αυτές τις συγκυρίες απλώς τις εκμεταλλευτείς και δεν τις αξιοποιήσεις. Εχω την εντύπωση ότι μετά από λίγα χρόνια θα αναφερόμαστε σε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όπως και σε αυτούς τους αστέρες. «Δείτε πώς είναι σήμερα ο τάδε».