Αισιοδοξία

Η παράσταση του παιδικού θεάτρου, αν και προσαρμοσμένη στις αντιληπτικές ικανότητες των παιδιών στα οποία απευθυνόταν, 8 έως 11 χρόνων, δεν απέκλειε παιδιά, όπως παρατηρήθηκε, μικρότερης ηλικίας, ενώ το ίδιο ευφρόσυνα γινόταν δεκτή, όπως επίσης παρατηρήθηκε, και από παιδιά που είχαν φτάσει στα 14 τους χρόνια και λογαριάζονταν πια έφηβοι. Ομως με όσους επαίνους θα πίστωνε κανείς τους ηθοποιούς και το ευφυέστατο κείμενο που εξέφεραν και λιγότερο υποδύονταν, όπως ταίριαζε στην περίσταση, άλλα τόσα εγκώμια αναδύονταν μέσα σου αυθόρμητα για τα ίδια τα παιδιά που παρακολουθούσαν την παράσταση. Σημασία δεν έχει να σχολιαστεί η παράσταση, ή να αναφερθεί ο θίασος και το όνομα του θεάτρου, όσο το «φαινόμενο» που προκάλεσε μια χαρμόσυνη αντίδραση και θα μπορούσε να αναπαραχθεί και μιαν άλλη αφορμή τελείως διαφορετικής υφής και καταγωγής.

Τι συνέβη λοιπόν; Γνωρίζουμε όλοι μας καλά από πρώτο χέρι καθώς με μελαγχολία παρακολουθούμε τα πολύ νέα ή και τα μικρά ακόμη παιδιά να «λειτουργούν» απολύτως εξοικειωμένα με αποκλειστικά σχεδόν τρόπο με τα ηλεκτρονικά μέσα και να τα χειρίζονται με μια εκπλήσσουσα και ταχυδακτυλουργική συχνά άνεση. Τουλάχιστον με πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με ώριμους ανθρώπους που χρειάστηκε να τα μάθουν και δεν μεγάλωσαν μέσα σε ένα περιβάλλον που τα προϋπέθετε ως κάτι φυσικό και πηγαίο. Εμενες λοιπόν ενεός παρατηρώντας παιδιά ηλικίας, στην πλειοψηφία τους, 8 έως 13 χρόνων, να ακούνε ένα κείμενο που καμιά, μα καμιά απολύτως λέξη του δεν παρέπεμπε σε κινητό, Διαδίκτυο, τάμπλετ, iphone, αλλά αντίθετα στις γραμμές του συνωθούνταν η Κοκκινοσκουφίτσα, ο κακός ο λύκος, η γιαγιά, τα τρία γουρουνάκια και άλλες μορφές της «παραμυθητικής» μας παιδείας, να παρακολουθούν μαγεμένα αλλά ταυτόχρονα με μια κρίση κοφτερή, σε εγρήγορση.

Καθώς το κείμενο με έναν τρόπο κάθε άλλο παρά διδακτικό, υπέβαλε συνεχώς τη «διαφορετικότητα» του λύκου ως μια αναγκαία για την οικονομία του κόσμου συνθήκη και όχι ως κατακριτέα «ιδιότητα», «εξωθούσε» τα παιδιά, χωρίς τον δισταγμό για μια άλλη επιλογή, να συντάσσονται με το δίκιο του διαφορετικού και αποδιοπομπαίου.

Τι «θαύμα» και αυτό! Ενώ όλα μοιάζουν ως σωματική, ψυχική και πνευματική ανάγκη ως αισθητική, ως μεταφυσικός ακόμη προσανατολισμός, να έχουν περιέλθει σε μιαν έξαρση της τεχνολογίας είτε πρόκειται για τα Ραφάλ είτε για τον τρόπο που επικοινωνούμε με ηλεκτρονικά μηνύματα, ταυτόχρονα αδήριτη να ανακύπτει η ανάγκη να αντιστεκόμαστε σε κάθε τι που βαθύτερα το αναγνωρίζουμε ως ξένο σώμα για μας τους ίδιους με τα «παμπάλαια» σύμβολα της Κοκκινοσκουφίτσας και της γιαγιάς της. Είχε γράψει κάποτε ο Αγγελος Τερζάκης πως οραματίζεται την ώρα που μια νέα γενιά ανθρώπων με αξίνες, σφυριά και τσουγκράνες θα στείλει στον αγύριστο της ιστορίας όλα τα παλιοσιδερικά που θα έχει συσσωρεύσει στο μεταξύ πάνω στον πλανήτη η τεχνολογία.

«Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας», που τραγουδούσε ο Τώνης Βαβάτσικος.