Πέρα από την τρέλα

Η λεπτομέρεια που μας αποκαλύπτει αρκετά, όσα δηλαδή χρειαζόμαστε να γνωρίζουμε, για την ψυχολογική και πνευματική ισορροπία των «θεματοφυλάκων» είναι ότι είχαν φροντίσει να παραγγείλουν διακριτικά: Ενας δικέφαλος αετός, με φόντο τον λευκό σταυρό σε γαλανό πλαίσιο και τριγύρω «Σώμα Θεματοφυλάκων Αρθρου 120»!  Οσο δεν είχαν σε μυαλό, πάντως, το είχανε σε στόμφο…

Ευτυχώς, κινητοποιήθηκαν αμέσως η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη, διότι στην περίπτωση των περιστατικών βίας και αυτοδικίας εκ μέρους των συγκεκριμένων παλαβών, έχουμε ξεπεράσει το επίπεδο της συνήθους παλαβομάρας, που έχουμε μάθει – καλώς ή κακώς – να ανεχόμαστε. Η μεγάλη ένταση των αντιδράσεων ήταν δικαιολογημένη. Πρόκειται για καρικατούρα της «Χρυσής Αυγής» ή του «Ρουβίκωνα» (η ιδεολογία δεν τους κάνει διαφορετικούς), που δημιουργείται επάνω στη βάση της ευκαιρίας, την οποία προσφέρει η πανδημία για τους κάθε λογής θιασώτες του ανορθολογισμού. Αν το κράτος δεν πατάσσει αμέσως τέτοιες γελοίες απόπειρες αντιποίησης αρχής από συμμορίες, τότε παύει να έχει τον λόγο να υφίσταται. Ας νομιμοποιήσουμε λοιπόν την οπλοκατοχή και φύγαμε για τον συναρπαστικό και γεμάτο συγκινήσεις κόσμο, που περιγράφει ο Χομπς πριν από το κοινωνικό συμβόλαιο.

Αν όμως δεχόμαστε ότι καταστάσεις, όπως αυτές των «θεματοφυλάκων», είναι αδιανόητες και μάλιστα όταν συμβαίνουν σε σχολεία της μέσης εκπαίδευσης, να θυμίσω ότι ανεχόμαστε μια χαρά το ίδιο ακριβώς να συμβαίνει εντός των πανεπιστημίων, από συμμορίες τραμπούκων με ιδεολογικό προκάλυμμα, οι οποίες έχουν ριζώσει στον χώρο επί δεκαετίες. Αγανακτούμε με τον χειροδεμένο γυμνασιάρχη, γιατί όμως στο τέλος καταπίνουμε τον πρύτανη με την ταμπέλα. Η κυβέρνηση αυτή ήταν η πρώτη που τόλμησε, επιτέλους, να ακουμπήσει ένα θέμα που όλοι το αφήνουν το καίει, επειδή η φωτιά δεν εξαπλώνεται παραέξω. Θεσπίστηκε, υποτίθεται, πανεπιστημιακή Αστυνομία, η οποία θα εκπαιδευόταν, ώστε να αναπτυχθεί μέσα στα πανεπιστήμια. Αντ’ αυτού, ακούω ψιθύρους ότι στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν θέλουν να μπλέξουν…

ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ

Το πιθανότερο είναι ότι ακόμη δεν είχα βάλει ούτε γουλιά καφέ στο στόμα μου, δηλαδή τεχνικά ήμουν ακόμη κοιμισμένος. Υπό άλλες συνθήκες, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να πατήσω το «play», για να δω τα τηλεοπτικά σποτ του Ανδρουλάκη και του Παπανδρέου και μάλιστα πρωί Κυριακής. Και όμως, είχαν και τα δύο ενδιαφέρον, επειδή το καθένα τους θίγει με τον δικό του τρόπο το πρόβλημα της προσωπικότητας του υποψηφίου που προβάλλει.

Το βίντεο του Ανδρουλάκη, είναι μια γρήγορη ροή διαδοχικών εικόνων, χρονικά συντονισμένη πάνω σε έναν έντονο ρυθμικό σκοπό. Οι εικόνες είναι πορτρέτα κανονικών ανθρώπων, βλέπουμε όλους τους ανθρωπότυπους των πασόκων, χωρίς να προλαβαίνει η προσοχή μας να συγκεντρωθεί σε κανέναν. Με τον τρόπο αυτόν, η διαφήμιση προσπερνά το μεγαλύτερο πρόβλημα της υποψηφιότητας του Ανδρουλάκη: το άχρουν, άοσμο και άγευστο της προσωπικότητάς του. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι ο Ανδρουλάκης δεν ξεχωρίζει ως προσωπικότητα, επειδή είναι όλοι εσείς. Είναι ένας έξυπνος τρόπος για να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. Αντί να δείξει την προσωπικότητά του, τη διαχέει στο πλήθος, κολακεύοντας τον καθένα που αναγωρίζει τη φάτσα του για μια στιγμή μέσα στη ροή των εικόνων – κάπως σαν τον αφηγητή στα μεγάλα ποιήματα του Γουόλτ Γουίτμαν. Συμπέρασμα: καλή επιλογή διαφημιστή, τα λεφτά του Ανδρουλάκη έπιασαν τόπο.

Το βίντεο του Γιώργου είναι το ακριβώς αντίθετο: αντί να κρύβει την αδυναμία του υποψηφίου, τη φέρνει ασφυκτικά στο προσκήνιο, χωρίς περιθώριο για τίποτε άλλο. Είναι ένα διάγγελμα, όχι από την ντουλάπα, αλλά από την άλλη πλευρά του ίδιου δωματίου, με φόντο τη γωνία ενός ζωγραφικού πίνακα και τη γωνία μιας βιβλιοθήκης. Επί τέσσερα λεπτά, ο Γιώργος «μιλάει ιδέες», για να το πω με τον τρόπο του, ενώ ενδιαμέσως προβάλλονται εικόνες του με τον κόσμο που συνάντησε στις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Ο Γιώργος λέει και λέει, με το γνωστό μονότονο ύφος, το γνωστό πείσμα του ανθρώπου που δεν είσαι βέβαιος ότι καταλαβαίνει πάντα· το μόνο νέο είναι ότι ο ίδιος είναι πια εμφανώς γερασμένος. Το βίντεο επιδεικνύει ό,τι θα έπρεπε να κρύψει. Είναι pure George. Συμπέρασμα: κανένας διαφημιστής και κανένας σύμβουλος δεν μπορεί να σε σώσει από τον εαυτό σου.