Πολιτικές εξελίξεις

Και εγένετο αλλαγή! Τρομερή. Απίθανη. Εξαιρετική. Αδιανόητη σε άλλους καιρούς – όχι δε πολύ μακρινούς. Ανατράπηκαν προγνωστικά, έγιναν μπάχαλο οι προβλέψεις, ανατινάχτηκαν οι έρευνες κοινής γνώμης, πήγαν περίπατο οι βουλήσεις των πολλών και διαφόρων. Οικονομικών συμφερόντων, πολιτικών αρχηγών, κομμάτων. Ο πρώτος γύρος της αναμέτρησης για την εκλογή ηγέτη στο Κίνημα Αλλαγής απέδειξε πως τα τζάκια δεν έχουν πια πέραση στη ζωή μας και ο κόσμος διψάει για κάτι άλλο. Σε πρόσωπα, σε ιδέες, σε κοσμοθεωρίες. Η μεγάλη έκπληξη που νιώσαμε όλοι από την αθρόα προσέλευση των χιλιάδων ψηφοφόρων στις κάλπες που στήθηκαν για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ ολοκληρώθηκε το βράδυ, όταν ξεκίνησε η καταμέτρηση: ο Γιώργος Παπανδρέου, επί δεκαετίες υπουργός, δύο χρόνια πρωθυπουργός και περίπου 10 χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, που παρά πάσα ελπίδα και γνώμη αποφάσισε να θέσει την υστεροφημία του σε δοκιμασία, αντί να κρατηθεί έξω από όλο αυτό, ηττήθηκε από τον μείρακα της πολιτικής Νίκο Ανδρουλάκη.

Ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί την επόμενη Κυριακή, στον β’ γύρο της εκλογής, αυτό που συνέβη χθες είναι καθοριστικό, για έναν άνθρωπο που επιζήτησε την αυτοδικαίωσή του και αδιαφόρησε για τον πολύπαθο χώρο που προσπαθεί μία δεκαετία τώρα να σταθεί στα πόδια του.

Η ήττα του Γιώργου από τον Ανδρουλάκη χθες, σε συνδυασμό με την απρόσμενη συμμετοχή τόσων ανθρώπων σε αυτήν, καθορίζει, νομίζω, χαρακτηριστικά την πορεία από εδώ και μπρος. Και σηματοδοτεί γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, που θα τις δούμε το επόμενο διάστημα να συντελούνται. Θυμηθείτε με…

Η μεγάλη επιστροφή

Πολλοί δεν το περίμεναν. Αλλοι το εύχονταν. Και ήταν και ορισμένοι, που πίστευαν ότι αυτό που έχει συμβεί το τελευταίο τρίμηνο, από τον Σεπτέμβριο και μετά, έδειχνε πως εκεί έξω, υπάρχει ένας κόσμος, ο οποίος είναι έτοιμος να υπερβεί το δίπολο ΝουΔου – ΣΥΡΙΖΑ και να επανέλθει εκεί που ανήκει – στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Προσωπικά δεν ανήκα σε καμία από αυτή την κατηγορία. Εγώ εδώ και έναν χρόνο, ίσως και περισσότερο, πίστευα ότι ο χώρος μπορεί να ξαναγεννηθεί, καλύτερα να αναγεννηθεί. Οτι ψηφοφόροι του που για τον ένα ή τον άλλο λόγο στήριξαν τη ΝουΔου στις εκλογές του 2019 και παλιότερα τον ΣΥΡΙΖΑ, υπό προϋποθέσεις μπορούν να επιστρέψουν. Και θεωρούσα ακόμη, ότι μπορεί να γίνεται πλάκα στα social media με τα διάφορα memes που διακινούνταν, αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό που έμενε ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ υπάρχει. Ακόμη και χωρίς το όνομά του, χωρίς τα σύμβολά του, απαξιωμένο, κατασυκοφαντημένο, καθημαγμένο από τους όμορους πολιτικούς χώρους. Ελεγα σε διάφορους φίλους, εδώ υπάρχει λογαριασμός στο Facebook που έχει 120.000 ακολούθους. Αυτό, όση πλάκα και να σηκώνει γιατί τα παιδιά που διαχειρίζονται τον λογαριασμό κάνουν και πλάκα ως «Το ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο», στη βάση του, τι λέει; Οτι ο κόσμος έχει αρχίσει και νοσταλγεί την περίοδο της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Οτι έχει τόσο κουραστεί από την πολυετή οικονομική κρίση, από την πανδημία και τα πέντε καταστροφικά χρόνια ΣΥΡΙΖΑ, που νοσταλγεί εκείνη την περίοδο. Τότε που περνούσε καλά, διότι το κοινωνικό κράτος λειτουργούσε, και οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες δεν ήταν τόσο ακραίες. Το ότι επαληθεύτηκα χθες, δεν με γεμίζει χαρά, μόνο. Μου δημιουργεί την αισιοδοξία, ότι το ανάπηρο, ελληνικό πολιτικό σύστημα, από το οποίο ταλαιπωρείται η χώρα εδώ και χρόνια, διότι διαθέτει Δεξιά και (μια κάποια) Αριστερά, αποκτάει και πάλι ένα ισχυρό Κέντρο, που δείχνει έτοιμο να αναλάβει τον ιστορικό του ρόλο ξανά…

Πανικός σε ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ

Περιττό να αναφέρω πόσο ανησύχησαν (και ανησυχούν πλέον σφόδρα) οι δύο μέχρι τώρα αδιαφιλονίκητοι μονομάχοι του πολιτικού μας συστήματος. Γνωρίζω καλά, και από πρώτο χέρι, ότι από το μεσημέρι και μετά, όταν άρχισε πλέον να φαίνεται καθαρά ότι η ψηφοφορία δεν θα είναι… οικογενειακή υπόθεση, αλλά στις κάλπες προσέρχονται χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν υπομονετικά σε ατέλειωτες ουρές για να ψηφίσουν, χτύπησαν διαδοχικά (ή και ταυτόχρονα, αδιάφορο…) καμπανάκια και στο Μέγαρο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου.

Από το Μέγαρο Μαξίμου δε τηλεφωνούσαν σε δημοσιογράφους να ρωτήσουν αρχικά «αν αληθεύουν αυτά» (τα στοιχεία για τον αριθμό των ψηφισάντων ως εκείνη την ώρα) και με προφανή έκπληξη σημείωναν (σε εμένα τουλάχιστον δύο) ότι «δεν μπορεί, πλάκα κάνεις». Φυσικά δεν έκανα πλάκα, όπως διαφάνηκε.

Ανάλογη η κατάσταση και στον ΣΥΡΙΖΑ. Συνάδελφοί μου, που συνομιλούν μαζί τους, με τους συριζαίους εννοώ, με διαβεβαίωναν ότι είχαν εκπλαγεί από τη σοβαρή συμμετοχή στην ψηφοφορία, ένας δε, κορυφαίος αυτός (όχι ο «Λεγάμενος», λίγο παρακάτω στην κομματική ιεραρχία), δήλωσε σε συνάδελφο το απίθανο «δεξιοί ήταν, πήγαν να βγάλουν τον Λοβέρδο»!!!

Επεσε πανικός και στα δύο στρατεύματα, αυτό έχω να σημειώσω…

Τι μαρτυρούν οι περιοδείες

Θα προσθέσω ακόμη, πως ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να ανησυχεί περισσότερο σε σχέση με τα χθεσινά, αν συνεκτιμήσει κανείς την ένταση των περιοδειών κομματικών στελεχών σε μεγάλες περιφέρειες της χώρας. Είναι ενδιαφέρον, ότι πριν από την ψηφοφορία, ο αρχηγός του, πραγματοποίησε περιοδείες στη Θράκη, στην Κρήτη, στην Κεντρική και τη Δυτική Μακεδονία, στην Πελοπόννησο (Ηλεία και αλλού). Ακόμη και την Πέμπτη που μας πέρασε, ανέβηκε Κοζάνη για να μιλήσει στους οπαδούς του. Γιατί; Η εύκολη απάντηση είναι ότι φοβάται πρόωρες εκλογές ή προετοιμάζεται για πρόωρες εκλογές.

Μετά τη χθεσινή συμμετοχή των πασόκων στην ψηφοφορία για τον νέο ηγέτη του Κινήματος, όποιος σκεφθεί ότι το έκανε προκειμένου να αποτρέψει την αποσυσπείρωση της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, ο τελευταίος που θα τον κατηγορήσει, θα είμαι εγώ! Γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα, αυτός θα έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα από την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Και τον τρομάζει η ανασυγκρότηση. Ειδικά αν βλέπει το φάσμα μιας νέας ήττας στις επερχόμενες εκλογές, όποτε αυτές πραγματοποιηθούν…

Τελευταία ευκαιρία

Ωραία είναι όλα τα προηγούμενα, καλός και ο ενθουσιασμός, ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό», όμως όσοι μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους (και εγώ σεμνύνομαι να υποστηρίζω ότι είμαι ένας εξ αυτών) δεν στέκονται στη χθεσινή έκπληξη της συμμετοχής στις εκλογές τόσου πλήθους ανθρώπων (που ασφαλώς θα ήταν μεγαλύτερο, αν δεν υπήρχε ο εφιάλτης της πανδημίας). Αυτοί, κι εγώ προσωπικά, στρέφουν το βλέμμα στη 13η Δεκεμβρίου. Την επόμενη Δευτέρα δηλαδή. Οταν όλα θα έχουν τελειώσει, και θα έχει αναδειχθεί ο νέος πρόεδρος του Κινήματος. Θα στηριχθεί από τους πέντε ηττηθέντες στις εκλογές; Και αν θα στηριχθεί, θα στηριχθεί καθαρά και χωρίς προϋποθέσεις ή με αστερίσκους, άνω τελείες και παραπομπές;

Από τη στάση τους – δεν υπάρχει τίποτε πιο κρίσιμο από αυτό – θα εξαρτηθεί εν πολλοίς αν το Κίνημα θα επανέλθει στο προσκήνιο, και θα διεκδικήσει να αποτελέσει πρόταση εξουσίας για τη χώρα. Διαφορετικά, θα τελειώσει οριστικά. Με δυο λόγια last chance, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, προκειμένου να περιγράψουμε την «τελευταία ευκαιρία»…