Βάλτε τέλος στη γελοιότητα

Επεισόδια που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο γίνονται παντού – και στους «ποδοσφαιρικούς πολιτισμούς». Οποιος πει το αντίθετο ή είναι άσχετος ή προσπαθεί να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη.

Υπάρχουν ωστόσο δύο στοιχεία που αποκαλύπτουν το πόσο σοβαρά έχει ασχοληθεί μία χώρα με την καταπολέμηση του φαινομένου. Το πρώτο αφορά τον χώρο που εκτυλίσσονται οι ταραχές και το δεύτερο η συχνότητα της επανάληψής τους με πρωταγωνιστές τους ίδιους δράστες.

Στην Αγγλία για παράδειγμα οι χούλιγκαν πλακώνονται αρκετά μακριά από τα γήπεδα μετατρέποντας το πρόβλημα από ποδοσφαιρικό σε κοινωνικό. Γνωρίζουν πως αν κάνουν την παραμικρή κίνηση στις εξέδρες, θα ξαναδούν γήπεδο όταν η Αγγλία κατακτήσει ξανά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δηλαδή ποτέ. Αυτό οφείλεται στην αυστηρή τήρηση του πρωτοκόλλου ασφαλείας που ακολουθούν οι σύλλογοι, στην άψογη λειτουργία των συστημάτων παρακολούθησης και καταγραφής της συμπεριφοράς των φιλάθλων, αλλά και στις πολύ αυστηρές ποινές.

Στη Γαλλία γίνονται επίσης επεισόδια, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Είναι πιο μπρούτα η κατάσταση τελευταία, με την εισβολή οπαδών στους αγωνιστικούς χώρους ή τον τραυματισμό παικτών με ιπτάμενα αντικείμενα. Κι εκεί όμως λειτουργεί ο νόμος. Οι δράστες συλλαμβάνονται και τιμωρούνται παραδειγματικά, όπως και οι σύλλογοι.

Επεισόδια γίνονται και στην Ελλάδα, εντός και εκτός γηπέδων. Η ειδοποιός διαφορά με την υπόλοιπη Ευρώπη είναι πως οι δράστες είτε δεν συλλαμβάνονται γιατί κουρνιάζουν στον ζεστό κόρφο των συλλόγων, είτε οι ποινές που τους επιβάλλονται είναι αστείες.

Μια τακτική που ταΐζει το τέρας του χουλιγκανισμού που έχει μετατρέψει σε παιδική χαρά συγκεκριμένα γήπεδα όπως είναι αυτό της Τούμπας τα τελευταία χρόνια. Την Κυριακή το τέρας εισέβαλε στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου του ΠΑΟΚ διασύροντας για πολλοστή φορά το ελληνικό ποδόσφαιρο στο εξωτερικό.

Στον ίδιο τόπο έχουν βγει πιστόλια και γίναμε παγκόσμιο πρωτοσέλιδο και πετάχτηκαν ρολά ταμειακών μηχανών τυλιγμένα με «τιναφτόρε». Αλλά πάντοτε φταίνε οι άλλοι. Εδώ θα συμφωνήσουμε. Πράγματι φταίνε οι άλλοι, αυτοί που δεν αποφασίζουν να βάλουν ένα τέλος σ’ αυτή τη γελοιότητα και την αντιμετωπίζουν με αμφισημία Πυθίας που έχει μασήσει ένα κιλό φύλλα δάφνης.